Оё дар мазҳаби Имом Аъзам (р) будааст?

Сайидюнуси Истаравшанӣ

Одатан, унвони зиёӣ ва ё рўшанфикр, барои касоне зебанда аст, ки дар ҷомеа таъсиргузор бошанд, на таъсирпазир. Ҳоло, агар касе на танҳо таъсирпазир бошад, балки аз ҷиҳати «Хоҳӣ нашавӣ расво, ҳамранги ҷамоат шав», ба дараҷае хештанро «ҳамранги ҷамоат» сохта бошад, ки дигар худи ҷамоат ҳам, аз ҳамрангии ў шигифтзада шаванд, оё барои чунин касе, унвони зиёӣ додан сазовор аст?

Дар замони шўравӣ, меъёру миқёси арзёбии ашхос, афкору андешаҳои касоне чун Марксу Ленин буд. Яъне агар касе бо он миқёс, одами хуб ташхис дода нашавад, дигар на ин ки «одами хуб» бошад, балки «инсоне бад» дониста мешуд.

Вақте Раиси Ҷумҳур, шиори ориёӣ будану ифтихороти қабл аз исломи Тоҷикистонро сар дод, як дафъа миқёси арзёбӣ пеши зиёиёни «ҳамранг», фақат ҳамон ориёӣ будану аз насли Куруши Кабир будан, ягона меъёри ташхиси хуб ё бад будани ашхос қарор гирифт. Агар касе, нисбати гузаштаи қабл аз исломи Тоҷикистон, калимае нақдомез ба забон меовард, дигар «хоини миллат» қаламдод мегардид.

Соли 2009 мелодӣ, аз ҷониби Раиси Ҷумҳур, соли Имоми Аъзам (р) номгузорӣ гардид. Камина, ба унвони як нафар мусалмон, қатъан аз ин номгузорӣ хушҳолам, ва қасд дорам дар пойгоҳи «Кимёи саодат», озмуне мақоланависӣ дар ин мавзўъ эълон намоям. Аммо…

Касоне ки то дирўз, шиоре ҷуз ҳамон шиоре, ки пеш аз соли 2009 аз «боло» таъйин шуда буд сар намедоданд, як дафъа тамоми он шиорҳоро ба фаромўшӣ супурда, ба ҷои он, шурўъ карданд ба сар додани шиори Имоми Аъзам (р)-ӣ будан.

Дигар, дар назди инон, меъёри арзёбии ашхос ҳам иваз гардид. Агар то дирўз, ориёӣ будан милок бошад, имрўз Имом Аъзам (р)-ӣ будан милок қарор гирифт.

То ҷое ки амсоли Аттор ҳам, агар қарор бошад «одами хуб» ташхис дода шаванд, бояд дар мазҳаби Имом Аъзам (р) бошанд, вагарна «унсуре номатлуб» дониста хоҳанд шуд. Бовар надоред?

14 апрели соли ҷорӣ ба ибтикори Пажўҳишгоҳи фалсафаи Фарҳангистони улуми Тоҷикистон, ҳамоише баргузор гардид. Дар ин ҳамоиш, ба гузориши BBC тоҷикӣ, нақши Фаридуддини Аттор (р), аз чеҳраҳои барҷастаи олами тасаввуф, арзёбӣ шуд. Ширкаткунандагони ин ҳамоиш, нақши Аттор (р)-ро дар рушди фарҳангу адаби форсу тоҷик пурарзиш хонданд.

Ин иқдом, дар воқеъ, иқдоми хубест ва бояд арҷ ниҳода шавад. Аммо…
Як дафъа ба зеҳни яке аз ширкаткунандагон чунин хутур кард, ки набояд фаромўш кунем, ки солӣ ҷорӣ, соли Имом Аъзам (р) аст. Бояд бубинем ҷаноби Аттор (р), чӣ нисбате бо Имом Аъзам (р) дорад?
Тибқи гузориш, «баррасии ҷойгоҳи Аттор дар ирфон, дар ҳоле сурат гирифт, ки ихтилофи назарҳое дар бораи мазҳаби вай вуҷуд дорад ва бархе мудаъӣ шудаанд, ки вай бо мазҳаби ҳанафия ҳеч иртиботе надоштааст».

Намедонам, интисоб ба як мазҳаб, чӣ рабте дар ин миён дорад? Фарз кардем, ки Аттор дар мазҳаби ҳанафия набудааст. Аслан, аз аҳли тасаввуф маъруф аст, ки ҳеҷ гоҳ мазҳаби хеш ошкор намекарданд, ҳатто ба гуфтаи бархе аз пажўҳишгарон, мутасаввифа худро пайрави ҳеҷ як аз мазҳабҳои фиқҳӣ намедонистанд.

Агар дар мазҳаби ҳанафия набуд, яъне дигар бузурге аз бузургони мо нест?

Дар баробари чунин мавзеъгирии бе ҷо, ба назари шумо, дигарон бояд чӣ вокунише нишон бидиҳанд? Ҳатман, хоҳед гуфт, ки касоне бояд бигўянд: Мавзўъ, баррасии Аттор аст, ҳол, дар кадом як аз мазҳаб буданаш, хеле аҳамият надорад. Билохира, яке ҳанафӣ асту дигаре шофеиву сеюме моликиву чаҳоруме ҳанбаливу ғайраву золик… Аслан касоне чун Носири Хусрави Қубодиёнӣ, дар ҳеҷ як аз мазоҳиби номбурда нестанд, балки исмоилӣ мебошанд, вале ба унвони як абармарди тоҷик, ҳатто дар арсаи дин, аз бузургонанд.

Аммо, он дигар ширкаткунандагон низ, бо имзои ин мавзеъгирӣ (яъне ин ки бояд афрод бо миқёси Имоми Аъзам (р)-ӣ будан, арзёбӣ гарданд), «ғайрати мазҳабӣ»-яшон ба ҷўш омада, шурўъ карданд ба дифоъ аз Аттор (р), ки эшон аз ҳанафия буданд.

Бар асоси гузориши фавқ, яке аз ширкаткунандагон ин иддаъоро радд кард ва гуфт, ки шарҳи ҳол ва осори Аттор ҳокӣ аз он аст, ки вай аз мазҳаби Имоми Аъзам Абӯҳанифа пайравӣ мекардааст. Ба гуфтаи ў, Аттор аз рӯйи насаб ва хонавода, ба мазҳаби Ҳанафия пайванд дошта ва маҳаки таълимоти Абӯҳанифа таҳаммулгароӣ буда, ки ин мавзӯъ дар осори Атттор низ нақши калидӣ доштааст. Мазҳаби Имоми Аъзам ба Аттор имкон дода, то мароҳили маърифатро, ки дар тасаввуф ва ирфон аст, яъне шариъат, тариқат ва ҳақиқатро тай кунад».

Камина, бо ин гуфтор, ҳаргиз аз бузургии Имоми Аъзам (р) костанӣ нестам. Мо, ҳар андоза ўро арҷ ниҳем, боз андак аст. Манзури ман, мавзеъгирии бархе аз зиёиён аст.

Онон дар воқеъ касоне ҳастанд, ки агар фарз кунем, соли ҷорӣ аз ҷониби Раиси Ҷумҳур, на соли Имоми Аъзам (р), балки масалан соли Зардушт номида мешуд, ба ҷои чунин гуфтор, сад дар сад гуфторе дигар ва муғойир бо ин ки инак мебинем мегуфтанд. Масалан мегуфтанд: «Шарҳи ҳол ва осори Аттор ҳокӣ аз он аст, ки вай аз ҳаводорони маслаки зардуштӣ будааст. Аттор аз рӯйи насаб ва хонавода, ба мазҳаби маздаясанӣ пайванд дошта ва маҳаки таълимоти Зардушт, ки «Пиндори нек, гуфтори нек, рафтори нек» будааст дар осори Атттор низ нақши калидӣ доштааст».

Агар бовар надоред, чанд соле дигар сабр кунед ва мунтазири ин бошед, ки яке аз солҳои оянда, ба номи Зардушт номугзорӣ шавад.
Комёб бошед.
http://www.kemyaesaadat.com/

Advertisements

243 Responses

  1. Салом бародарони ахли ислом!
    Устози азиз Саидюнус!
    Ташаккур барои навиштахои дурру гавхарнамо. дастатон дарда набинад ва худо хайратон бидихад. Соли имоми аъзам гуфта, бародарони таблигиро, ки пайрави хамин мазхабанд бурда хабс карданд. аслан банда намефахмам чи сиесате болои мардуми мусалмони точик тархрези шуда истодааст. сару садо болои ин конуни дин. хама гавгохо дар чомеъа, хич. мисли ин ки хукумат зери шиори » саг мечакаду корвон ба рохаш меравад» амал менамояд. ба фикри банда мунофиктарин афрод нисбати ислом дар хукумати точик кору фаъолият менамоянд. банда намефахмам барои чи ва аз кадом сабаб ин хукуматдорон нисбати ислом ин микдор нифок доранд?
    бародарони азиз , устоди мухтарам ! агар шумо маънои ин сиесатро мефахмед ба мани бесавод лутфан фахмонед . магар дигар коре намондааст дар хукумати точик ки ин намояндагон тамомми вакти худашонро дар бахси ин масоил мегузаронанд?
    лутфан аз шумо чавоб мехохам. устоди азиз, худованд сафи шумо барин олимон ва накукоронро зиед гадонад. омин.

  2. ОКО РУСТАМ!
    ба маъзарат, мехостам бифахмам чаро комментарии бандаро нашр накардед?

  3. Чаноби Сайидюнус,

    Магар хуб аст, Фаридуддини Атторро бо Имом Аъзам мукобил гузоштан?

    Ба фикри банда, хар кадоми онхо чойгохи хоси худро дорад ва зарурат нест, бо хар бахона шумо дини худро ба дигарон тахмил кунед. Набояд ба хама чиз аз равзанаи махдуд нигарист.

  4. Самандари азиз,
    Зоҳиран шумо навиштаи маро бо диққат нахондед. Иттифоқан, камина ҳамин матлаберо, ки шумо мегўед тарҳ кардаам. Мегўям, маъно надорад, ки афрод ба миқёси мазҳаб арзёбӣ шаванд. Чи Аттор дар мазҳаби Имоми Аъзам (р) будааст ё набудааст, аз бузургии ў коста намешавад. Мо набояд сиёсатеро пеш гирем, ки афроду ашхос дар он, тибқи андешаи фарди муайяне арзёбӣ шаванд. Чунин сиёсате дар замони шўравӣ пиёда буд ва кўҳна шудааст.
    Комёб бошед.

  5. Сайидюнус,

    /////Вақте Раиси Ҷумҳур, шиори ориёӣ будану ифтихороти қабл аз исломи Тоҷикистонро сар дод, як дафъа миқёси арзёбӣ пеши зиёиёни “ҳамранг”, фақат ҳамон ориёӣ будану аз насли Куруши Кабир будан, ягона меъёри ташхиси хуб ё бад будани ашхос қарор гирифт. Агар касе, нисбати гузаштаи қабл аз исломи Тоҷикистон, калимае нақдомез ба забон меовард, дигар “хоини миллат” қаламдод мегардид.////

    Оё ягон далел барои ин ки касе барои нақди гузаштаи пешазисломӣ дар он замон «хоини миллат» қаламдод шуда бошад, дорӣ?

    Баракси ин, ман шоҳид будам, ки рӯзномаҳои мустақил, монанди Миллату Фараж ва дигарон ҳамон сол (2006) ҳамеша аз эъломи «Соли фарҳанги ориёӣ» интиқод ва гоҳо танз мекарданд, вале касе аз ноширон «хоини миллат» қаламдод нашудааст.

    Шояд ягон нафарее ҳам шуда бошад, ки ман намедонам? Ё ин ҳарфҳоро танҳо барои таблиғ ва барангехтани эҳсосоти хонанда мегӯйӣ? Чун ин шеваи кори шумоҳост?

  6. Зимнан, ҳоло ҳамин нашрияҳо,к и худро бетараф медонанд, ҳамвора аз эъломи соли Ҳанафия ситоиш мекунанд, ва масоили «оби касиф»-у «бебарқӣ»-ву «хароҷоти зиёд барои ҷашнҳо»-ву дигару дигар, ки дар «Соли ориёӣ» ҳамеша баҳонае барои масхара ва танқиди он сол буд, зоҳиран фаромӯш шудааст.

  7. Фаромарз,
    Чаро мегўед: ///Ин ҳарфҳоро танҳо барои таблиғ ва барангехтани эҳсосоти хонанда мегӯйӣ? Чун ин шеваи кори шумоҳост///
    Умедворам шумо низ аз чунин арзёбиҳое бипарҳезед. Талош кунед мардумро бар асоси дидгоҳу гуфторҳояшон арзёбӣ намоед, на бар пояи нисбат доштанашон бар ин ё он “оину мазҳаб”. Аслан мавзўи мавриди баҳси мо низ перомуни нақди чунин арзёбиҳоест.
    Комёб бошед.

  8. Ғамдори азиз,
    Камина, мақолае ҷудогона роҷеъ ба Ҷамоати таблиғ, дар пойгоҳи “Кимёи саодат” навиштаам, метавонед дар бораи онҳо ошно гардед:
    http://www.kemyaesaadat.com/index.php?option=com_content&view=article&id=420:2009-04-18-22-22-15&catid=2:2008-12-09-19-14-56&Itemid=4

  9. О, ҳамин мардуми тоҷик аввал Ленинро аъзам мегуфтанд, вале ҳоло – имом Абуҳанфаро. Фардо киро мегуфта бошанд?
    Шиносҳоям мегӯянд, ки Имомалӣ Раҳмонро. Баъзеашон оҳистакак ишора мекунанд, ки ҳамин Имоми Аъзам ҳамон… Хайр, худатон медонед, ки кист.

  10. Огои Сайидюнус! Ин кадар талош накунед хам мешавад, Эмомалй Рахмон хамаи шуморо бо номи Имоми Аъзам решакан мекунад.

    Вай шуморо гул задааст, шумо ба накорааш мераксед. Манзури вай аз Имоми Аъзам на ислом аст: на имону диёнат ва на миллат.

    Манзури вай ин аст, ки батадрич Имоми Аъзам хам исман ва хам рухан дар чашми мардум ба Эмоми Аъзам табдил ёбад.

    Накшаи ояндааш чои паёмбарро хам гирифтанй. Чанд бор дар Точикистон уро паямбари мо гуфтанд: садои хеч яки шумо баланд нашуд ку?

  11. Kase matni konuni maskurro dorad? Ba man khele zarur ast.

    Samak

  12. Мулло Маъруфҷони Истаравшанӣ ё худ Сайидюнуси Истаравшанӣ аз таҷлили Имом Абуҳанифа (раҳматуллоҳи алайҳи) бисёр нохуш шуда ва дар ҳарос уфтода аст, зеро таҷлили Имом Абуҳанифа ва бузургдошти ӯ ба солеҳи шиа нест. Ва аҳли суннати Тоҷикистон метавонанд, дар бораи Имом ва муътақадоти худ ва мазҳаби худ огоҳии бештар пайдо кунанд. Ва чун мазҳаби худро донистанду аз торикии нодонӣ берун ҷастанд, дигар туъмаи гургони шиаи Қум ва амсоли Мулло Маъруф нахоҳанд шуд, ки дар Қум аз ҷавонписарони содаи тоҷик шабакаи шогирдони зархариди ҳалқабагӯшро созмон медиҳанд.
    Ин мақола ҳамчунонест, ки ҳазрати Алӣ разияллоҳу анҳу гуфта:
    «Калиматул-ҳаққи урида биҳо-л-ботил».
    Сухани ҳаққест, ки бо он ботил хоста шуда аст.

  13. Фирдавси,
    Хотиратон чамъ, ман Сайидюнуси Истаравшани хастам, на Мулло Маъруфчони Истаравшани. Эшон устоди ман хастанд. Ин аввалан, ва сониян шумо вакили тафтиши дину оини мардум нестед, хар ки хастед, аввалан худ ва атрофиёнатонро ислох намоед. Коре ба дину оини дигарон надошта бошед. Чунин суханон кухна шудаанд. Мутааллик ба куруни вусто, яъне он замоне хастанд, ки як идда аз рухонияти католик, хештанро вакили «Худо» дар кайфияти эътикоди мардум дониста, хатто корашон ба чое расида буд, ки хар киро ки эътикоде бар хилофи эътикоди калисо дошта буд, мекуштанд. Албатта аз амсоли шумо чунин коре баид хам нест.
    Аммо дигар ин замон, он замон нест. Барои амсоли шумо барин кутохандешон чое дар ин замона боки намонда.
    Ва аз хама мухим, Мулло Маъруфчони Истаравшани шиа нест, у сунни ва аз пайравони мактаби фикхии Абуханифа (р) аст, ва дар шахри Гургони Эрон, дар Донишгохи Ахли суннати он чо, ба унвони мударрис кор мекунад. Ва хамчунин эшон узви Шурои фикхи исломи, ки марказаш дар Кохираи Миср буда ва тобеи Мачмаи такриби мазохиб аст мебошад. Эшон хамрох бо Мухаммадсодик Мухаммадюсуф (муфтии собики Узбекистон), танхо узви ин Шуро аз миёни уламои Мовароуннахр мебошанд.
    Ва ахиран, агар бихохед бо ман ошно шавед ва бидонед, ки ман оё Сайидюнус хастам ё Домулло Маъруфчон, адреси сайти ман хаст ба номи «Кимёи саодат», он чо ручуъ кунед ва бо акидаву андешаи ман ошно шавед.
    Комёб бошед.

  14. Сайидюнуси Истаравшанӣ,
    Хотирам чандон ҷамъ нашуд, зеро:

    Аввалан, агар Мулло Маъруф устодат бошад, қазияро тағйир намедиҳад, ӯ ҳам шиа, ту ҳам, тафовуте нест.

    Сониян, фарз кардем, ки ман қабул дорам, ки вакили тафтиши дину оини мардум нестам, вале ту чӣ ҳақ дорӣ, ки таҷлили Имом Абуҳанифаро зери тозиёнаи танқид бигирӣ? Ё ба қавли худат, вакили тафтиши дину оини мардуми Тоҷикистонӣ? Тоҷикистон меҳани сунниён буд ва ҳаст ва Худо хоҳад, боз бар ҳамин равиш хоҳад монд. Оё ту чашмдор ҳастӣ, ки дар Тоҷикистон ба ҷои таҷлили Имом Абуҳанифа (раҳматуллоҳи алайҳ) соли Хумайниро таҷлил бигиранд?

    Солисан, одоти қуруни вусто, мисли маҳокими тафтиш (инквизитсия) то ҳол дар Ирон барҷост, ки як идда дасторсиёҳони шиа (меросхӯрони одоти рӯҳониёни католикӣ) хештанро вакили Худо ва ҷойнишинони Маҳдӣ дониста, аҳли суннати Ирон, ба вижа, балуҷиён ва донишмандон аҳли суннати Зоҳидонро ки мухолифони баъзе эътиқодоти шиа (ҳусейния=калисо) ҳастанд, мекушанд, ё ба зиндон меафгананд. Акнун, бигӯ, кардани чунин кор аз амсоли шумо баид аст ё аз ман? Ман мегӯям, ки кардани ин кор аз амсоли шумо баид нест, зеро шумо аз ҳамон обишхӯре об хӯрдаед ва мехӯред, ки устодони шиаи шумо обатон мерезанд.

    Робиан, шиагии Мулло Маъруфро инкор кардан ва аз пайравони мазҳаби Имом Абуҳанифа донистани ӯ, ҷуз ТАҚИЯе (хонад шавад, дурӯғе) беш нест, ки вижаи ҳама аҳли шиа ва асле аз усули эътиқоди онҳост.

    Хомисан, ба сайтат саре задам ва бо ақидаву афкорат ошно ҳам шудаам. «Кимёи саодат»-е дар он сайт надидам, магар «кимёи шақоват». Зоҳиран, бо баъзе аносири аҳли суннат оростааш кардаӣ, аммо ботинан, ҳамон заҳроби шаккаролуди ақидаи шиа аст, ки барои нӯшонидани бархе тоҷикони соддалавҳ омода шуда аст.

  15. Сайидюнуси Истаравшанӣ,
    Хотирам чандон ҷамъ нашуд, зеро:

    Аввалан, агар Мулло Маъруф устодат бошад, қазияро тағйир намедиҳад, ӯ ҳам шиа ту ҳам, фарқе назаррас нест.

    Сониян, фарз кардем, ки ман қабул дорам, ки вакили тафтиши дину оини мардум нестам, вале ту чӣ ҳақ дорӣ, ки таҷлили Имом Абуҳанифаро зери тозиёнаи танқид бигирӣ? Ё ба қавли худат, вакили тафтиши дину оини мардуми Тоҷикистонӣ? Тоҷикистон меҳани сунниён буд ва ҳаст ва Худо хоҳад, боз бар ҳамин равиш хоҳад монд. Оё ту чашмдор ҳастӣ, ки дар Тоҷикистон ба ҷои таҷлили Имом Абуҳанифа (раҳматуллоҳи алайҳ) соли Хумайниро таҷлил бигиранд?

    Солисан, одоти қуруни вусто, мисли маҳокими тафтиш (инквизитсия) то ҳол дар Ирон барҷост, ки як идда дасторсиёҳони шиа (меросхӯрони одоти рӯҳониёни католикӣ) хештанро вакили Худо ва ҷойнишинони Маҳдӣ дониста, аҳли суннати Ирон, ба вижа, балуҷиён ва донишмандон аҳли суннати Зоҳидонро ки мухолифони баъзе эътиқодоти шиа (ҳусейния=калисо) ҳастанд, мекушанд, ё ба зиндон меафгананд. Акнун, бигӯ, кардани чунин кор аз амсоли шумо баид аст ё аз ман? Ман мегӯям, ки кардани ин кор аз амсоли шумо баид нест, зеро шумо аз ҳамон обишхӯре об хӯрдаед ва мехӯред, ки устодони шиаи шумо обатон мерезанд.

    Робиан, шиагии Мулло Маъруфро инкор кардан ва аз пайравони мазҳаби Имом Абуҳанифа донистани ӯ, ҷуз ТАҚИЯе (хонда шавад, дурӯғе) беш нест, ки вижаи ҳама аҳли шиа ва асле аз усули эътиқоди онҳост.

    Хомисан, ба сайтат саре задам ва бо ақидаву афкорат ошно ҳам шудаам. «Кимёи саодат»-е дар он сайт надидам, магар «кимёи шақоват». Зоҳиран, бо баъзе аносири аҳли суннат оростааш кардаӣ, аммо ботинан, ҳамон заҳроби шаккаролуди ақидаи шиа аст, ки барои нӯшонидани бархе тоҷикони соддалавҳ омода шуда аст.

  16. Чи тасаннун ва чи ташайюъ аз як кумошанд – ислом. Пас ин бахсхои шумо бемаънию бемантик аст. Ислом дар кулл харфи муфти аъроб аст. Канораш бигзоред:

    http://tabaraxe.wordpress.com/

  17. Фаромарз,
    Шумо бо ин номаи ахири худ боз ҳам собит мекунед, ки хештанро вакил дар ҷиҳати тафтиши андешаи мардум медонед. Чи кор доред бо оину андешаҳои дигарон? Агар дар мақолаи мазкур дуруст андешида бошед, камина айнан касоне мисли шуморо интиқод мекунам, ки худро вакил дар афкори мардум дониста, ҳатто амсоли Атторро аз зовияи мазҳабаш арзёбӣ мекунанд. Ман боз такрор мекунам, дигар замони чунин арзёбӣ ва довариҳое гузаштааст.
    Агар дар Эрон ҳам – агар он чи мегуед рост бошад – касонеро фақат ба хотири андешааш мавриди таъқиб қарор медиҳанд, пас онҳо низ мисли шумо ҳастанд, ва ҳеҷ хайре набинанд.
    Ва аз ҳама муҳим, агар шумо хештанро мусулмон меҳисобед, ақаллан ба яке аз муҳимтарин тавсияҳои шариат, ки мегўяд бар мабнои занну гумон ҳукму доварӣ наронед, амал кунед.
    Шумо дар мавриди Мулло Маъруфҷон, ки дар кадом мазҳабу оин аст, ниҳоят чизе ки ба он тамассук меҷўед, ин занну гумон аст. Аз касоне шунидаед, ки қазия аз ин қарор аст, вале оё худатон эшонро аз наздик дидаед, мешиносед, оё воқеан қатъ доред, ки эшон дар кадом мазҳабу маслак аст?
    Агар дар ин замина, ҷуз занну гумон беш надоред, пас бо ин доварӣ муртакиби гуноҳ шудаед. Магар дар Қуръони Карим нест, ки “Ҳамоно порае аз гумонҳо гуноҳ аст”, ва ё “Ба он чи илм (қатъ) надорӣ, дунболааш марав, ки ҳамоно гўшу чашму қалб ҳамагӣ масъулият дорад”?
    Ба ҳар ҳол, боз ҳам такрор мекунам, ки дар аввал масъули гуфтору кирдори хеш бошед, сипас атрофиёни худ, ва ба афкору андешаҳои дигарон кордор машавед.

  18. Ислоҳ:
    Бо камоли маъзарат, мехостам ба Фирдавси хитоб кунам, вале аз руи иштибоҳ, Фаромарз навистаам, маъзарат мехоҳам.

  19. Ҷои занну гумон нест, балки яқин аст, ҳамчуноне шаакке дар ин надорам, ки ту ҳам мазҳаби Имом Абуҳанифаро тарк кардаӣ ва устодат ҳам.
    Барои исботаш, аъзои ҲНИТ, мухолифини собиқ, ҳар яке бар ин амр гувоҳӣ медиҳанд. Бархе аз эшон нақл карданд, ки чун вафди тоҷикон ба Ирон мерасид, бечора Мулло, саросема ва саргардон намедонист, ки чӣ кунад? Агар дар назди тоҷикон ба тарзи ҳанафӣ намоз гузорад, дасторсиёҳон дар ихлоси ӯ ва шиияти ӯ шак мекунанд ва агар монанди шиа дастҳоро овезон кунаду намоз бигзорад, мавриди пурсишу маломату овозаҳои меҳмонони тоҷик мешуд. Аз ин рӯ, ҳаллашро Мулло дар он дид, ки ҳангоми намоз аз онҳо фирор кунаду намозро дар ҷои дигар бигзорад, ки аз чашми дасторсиёҳону бародарони тоҷик дур бошад.

  20. Сайидюнус:

    ////Бо камоли маъзарат, мехостам ба Фирдавси хитоб кунам, вале аз руи иштибоҳ, Фаромарз навистаам, маъзарат мехоҳам.////

    Ҳеч гап не,.. дили одаткарда балои ҷон – гуфтаанд дар урфият…. 🙂

  21. Фирдавсӣ,
    Шумо пештар яқин доштед, ки ман Мулло Маъруфҷонам, аммо маълум гардид шакке беш набудааст. Ин ҷо ҳам бояд андаке дар ин яқини худ таҷдиди назар кунед. Зеро ки ман шогирди Домулло ҳастам ва ўро аз ҳама беҳтару хубтар мешиносам. Шумо мутмаин бошед, ки ин бор ҳам иштибоҳ мекунед. Аслан агар Домулло фарз кардем шиа буд, магар биме доштам, ки барои шумо тавҷеҳ кунам. Медонам, ки эшон сад дар сад суннии ҳанафӣ аст.
    Намедонам манзури шумо аз аъзои ҲНИТ кист, вале тавсия мекунам шумо аз Раиси Шўрои уламои ҲНИТ Мулло Муҳаммадалӣ суол кунед. Эшон аз ҳама беҳтар Домуллоро мешиносад. Ба ҳар ҳол, қабл аз чизеро ба касе нисбат додан, андаке тааммул кунед, ки мабодо гунаҳкор гардед.
    Ва аммо дар бораи худам. Хуб бидонед, ки Худоро шукр аз падару модар озод мутаваллид шудаам. Ҳар куҷо ҳақ буд, онро мепазирам. Аз ҳеҷ кас ҳам ҳаросе надорам. Агар дидам ҳақ дар ҷониби масеҳият аст, мутмаин бошед масеҳӣ ҳастам. Таассуб аз домани ман, Худоро шукр, фосилаи зиёде дорад. Агар дидам аслан фалсафаи худобоварӣ бепоя аст, аз он канора мегирам.
    Аммо дидам Ислом оини ҳақ аст, бинобар ин мусалмонам. На ба ин ҷиҳат ки чун ислом дини падару модараму аҷдодам аст, балки ба ин хотир, ки Ислом роҳи ҳақ аст.
    Аз тарафи дигар, роҷеъ ба мазоҳиб ва маслакҳои мухталифи исломӣ, сад дар сад дидгоҳи плюралистӣ дорам. Мазоҳиби исломӣ – чи каломӣ ва чи фиқҳӣ – ҳар яке агар тамассук ба гавҳари дин намоянд, ҳамагӣ роҳёфта ҳастанд. Аслан, мазҳабу маслак қишр ҳисоб шуда, муҳим гавҳар аст, ки бояд ба он чанг зад.
    Бинобар ин, аз ин назар хотиратон ҷамъ. Ман на ба он гуна ки шумо меҳисобед шиа ҳастам, ва на суннӣ, балки мусалмонам ва “ломазҳаб”. Мазҳабу маслакро, ҳамаашро ба шумо бахшидам.
    Агар дар ин замина муноқишае доред, ҳозирам ба тамоми ишколотатон посух гўям.
    Комёб бошед.

  22. Барои исботи пайрави мазҳабе ё равише, шарт нест, ки он инсон дар пешонияш, дар гарданаш барчаспе ҳамоил кунад, ки ман пайрави фалон мазҳабам, зеро кирдоу гуфтору ҳолаш худ бар ин далолат хоҳанд кард. Дар хусуси шиагии Мулло Маъруф низ, гуфтору кирдору навиштаҳову ҳолаш басанда аст.

    Таассуб аз доманат ва аз ниҳодат дур нест , зеро бо тарк кардани мазҳаби имом Абуҳанифа ва шиа шуданат, ба коми аждаҳои таассуб уфтодаӣ ва таассуби шиагӣ, мағз анадар мағзатро фаро гирифта аст.

    Ба Худои таоло савгандат медиҳам, ки оё «ломазҳабӣ» ҳастӣ? Ё пайрави мазҳаби шиа (оли байт)? Ё ки ҳангоме ки худро ломазҳабӣ мегӯӣ, тақияро ба кор мебарӣ, ки шиагии худро пӯшида дорӣ?

    Гуфтаӣ, ки аз ҳеҷ кас ҳарос ҳам надорӣ, пас, ба ин ишкол, посух бидиҳед: Мегӯӣ, ки «агар дидам аслан фалсафаи худобоварӣ бепоя аст, аз он канора мегирам», пас лутфан, бигӯ, мазҳаби Имом чӣ бепоягӣ дошт, ки аз он канора гирифтаӣ?

  23. Фирдавсӣ,
    Ниёзе нест, ки шумо маро ба Худою Паёмбар савганд диҳед. Магар ман аз шумо ё касе дигар ҳаросе дорам, ки оини худ пинҳон кунам ва ё тақия раво дорам? Оре, ман, на суннимазҳаб, ба он маъное, ки имрўз роиҷ аст, ҳастам, ва на шиамазҳаб ба он маъное, ки дар зеҳни амсоли шумоён аст. Балки Худоро шукр хештанро аз қайди маслаку мазҳаб раҳонида ва бо камоли сароҳат эълом мекунам, ки ман як мусалмон ва дар ҳамон роҳе ҳастам, ки Худо дар Қуръон хутути куллии онро тарсим карда ва Паёмбар (с) тафосили он дар суннати саҳеҳаи хеш баён фармуда. Ҳамон тавре ки мегўянд: “Наҳну абноуд-далил, ҳайсумо мола, намил”, яъне мо тобеи далелу бурҳонем, ҳар ҷо бурд, ҳамон ҷо равем.
    Агар мурод аз суннимазҳаб будан, пайрави суннати Паёмбар (с) бошад, ба Худо савганд, ки ман суннимазҳабам, ва агар мурод аз шиа будан, пайрави Алӣ (к) ва Аҳли байти Паёмбар (с) бошад, ба Худо қасам, ки ман шиамазҳабам.
    Аммо дар посух ба ин пурсиш, ки мепурсед: “Пас лутфан, бигӯ, мазҳаби Имом чӣ бепоягӣ дошт, ки аз он канора гирифтаӣ?”, гўям: Ман Худоро шукр мисли бархе аз ваҳҳобиҳо чунин нестам, ки зери чатри мазҳаби Имом Аъзам (р) хештанро пинҳон карда ва аз тарси ин ки мабодо давлату савлат гиребонамро гирад, аз рўи “тақия” эълом дорам, ки имоми аъзамӣ ҳастам. Балки бо камоли сароҳат эълом медорам ва Худоро низ гувоҳ мегирам, ки меъёри ҳақ дар ислом, пайрав ва тобеи шахси муайяне будан нест, балки меъёр ҳамон Қуръону суннати саҳеҳаву ақли салим аст. Агар Имоми Аъзам (р) бар ин се меҳвар назар дорад, бешак онро мепазирам, вале агар ба андозаи мўе аз ин се меҳвар берун қадам гузошта бошад, ибое надорам, ки бигўям: Ман тобеи чунин назари ў нестам. Албатта на танҳо Имоми Аъзам (р), балки ба ғайр аз Қуръону суннати саҳеҳаву ақли салим, ҳар кӣ бошад, ҳатто агар саҳоба низ бошад, агар аз хутути куллии Қуръону суннату ақл берун гом ниҳода бошад, ман тобеи ў нахоҳам буд.
    Комёб бошед.

  24. Ба Худо савгандат додам, на ба Расул ва на ба оли Байт, зеро савганд додан ба ғайри Худо ва низ савганд хӯрдан ба ғайри Ӯ куфр ва ширки кӯчак аст.

    Лутфан, ба ин пурсишҳо посух бидиҳед:

    1) Шумо ба вилоят имон доред? Оё «вилоят» рукне аз аркони Ислом аст? Ва бо кадом далел?

    2) Оё метавон, касонеро ки ба «вилоят» имон надоранд, дар зумраи мусулмонон қарор дод? Ё ки онҳо кофиранд?

    Гуфтаӣ, ки «ҳатто агар саҳоба низ бошад, агар аз хутути куллии Қуръону суннату ақл берун гом ниҳода бошад, ман тобеи ў нахоҳам буд».

    3) Оё саҳобагон аз хутути куллии Қуръону суннат гом фаротар ниҳода буданд? Мушаххасан бигӯед, ки кадом саҳобагон? Ва бо кадом далел?

    Пешопеш, ташаккур!

  25. Фирдавсӣ,
    Зоҳиран шумо посухи маро некў дарёфт накардед, вагарна ба назар намерасид ин суолҳоро матраҳ мекардед. Ин суолҳои шумо мутаваҷҷеҳи касоне аст, ки шиамазҳаб мебошанд, ва ман ба шумо ба сароҳат эълом намудам, ки аз қайди мазҳабу маслак хештанро раҳонидаам. Аз ин рў беҳтар аст суолҳоятонро ба шиаён матраҳ кунед ва ҳатман онҳо касонеро доранд, ки ба ин суолҳо посух гардонанд.
    Вале ба ҳар ҳол, ман ба навбати хеш, назари худамро перомуни суолҳои матраҳкардаатон пешкаш мекунам:
    1) Агар мурод аз “вилоят”, вилояти имомони Аҳли байт бошад, посухи ман ин аст, ки вилоят, на аз аркони имон ба шумор меравад ва на аз аркони ислом. Зеро имон он аст, ки “Ба Худо, фариштагонаш, мулоқоти Ӯ, паёмбаронаш ва ба зинда шудан пас аз мурдан имон ва бовар дошта бошӣ”, ва ислом он аст, ки “Худоро бипарастӣ ва ба Ӯ ширк наёварӣ, намоз барпо дорӣ, закоти мол бипардозӣ ва рӯзаи Рамазон гирӣ”.
    2) Посухи дуюм ҳам дар партави посухи аввалӣ рўшан аст. Ба назари ман ҳар кӣ калимаи шаҳодат ба забон оварад, мусалмон аст ва хуну молу номусаш ба тамоми мусалмонони дигар ҳаром мегардад. Ба ин далел, ки Расули гиромии Ислом (с) мефармояд: “Ҳар он касе, ки “Ло илоҳа иллаллоҳ” бигўяд, ҷон ва моли худро аз ман дар амон нигаҳ доштааст магар тибқи қавонини Ислом (дар ҳудуд, қисос ва диёт), ва ҳисобаш бо Худо аст” (Нармафзори Ал‒мактаба аш‒шомила: Саҳеҳи Бухорӣ, ҷ. 10, саҳ. 97, Саҳеҳи Муслим, ҷ. 1, саҳ. 134. Арқоми сафаҳот ва аҷзоъ, тибқи сафҳагузории нармафзори “Ал-мактаба аш-шомила” оварда шудаанд));
    3) Ва аммо дар робита бо суоли сеюми шумо, посухи ман ин аст, ки оре, бархе аз саҳобагон дар бархе маворид аз хутути куллии Қуръон тарсим карда ва низ Паёмбар (с) баён намуда по фаротар ниҳода буданд. Масалан дар замони хилофати Амири мўъминон Алӣ (к), саҳобагоне чун Талҳа ва Зубайр бо барангехтани Уммул-муъминин Оиша (р), бар алайҳи халифаи замон хуруҷ карда ва дар натиҷа даҳҳо ҳазор хуни мусалмон бе ҳеҷ сабабе дар ин набард рехта шуд. Онҳо бо ин кори хеш, бар хилофи сареҳи Қуръон, ки мефармояд: “Аз Худо, Паёмбар ва Улул-амр итоат кунед” амал карданд. Ва низ бо ин фармудаи сареҳи Паёмбар (с) мухолифат варзидаанд он ҷо ки дар ривоят омадааст: “Расули гиромӣ (с) нигоҳе ба Алӣ, Ҳасан, Ҳусайн ва Фотима кард ва гуфт: ”Ман дар набардам бо касоне ки бо шумо биҷанганд, ва дар сулҳам бо касоне ки бо шумо мусолимат кунанд” (Нармафзори Ал-мактаба аш-шомила: Муснади Аҳмад, ҷ. 19, с. 363, Мустадраки Ҳоким, ҷ. 11, с. 20, Саҳеҳи Ибни Ҳаббон, ҷ. 28, с. 495, Ал-муъҷам ал-авсат, ҷ. 3, с. 179, Ал-муъҷам ал-кабир, ҷ. 3, с. 40, Сунани Тирмизӣ, ҷ. 14, с. 25, Муснади Ибни Аби Шайба, ҷ 1, с 702. Арқоми сафаҳот ва аҷзоъ, тибқи сафҳагузории нармафзори “Ал-мактаба аш-шомила” оварда шудаанд).
    Комёб бошед.

  26. Baroyat saxt mutaassifam

  27. Ба саволи якуму дуввум ҳамонгуна ки ТАҚИЯ аз ҳар шиа тақозо мекунад, посух додаӣ. Пайдост, ки дарси тақияро аз устодат Ҳуҷҷатуллоҳ Маъруфҷон хуб аз худ кардаӣ, метавон гуфт, онро «устодона» ба кор мебарӣ.

    Саволи савввум, андаке тафсилот мехоҳад:
    а) Оё Талҳа ва Зубайр бо ин корашон кофир шудаанд? Дар мавриди онҳо аз мазҳаби «ломазҳабӣ» (шиа) чӣ ҳукме содир мешавад? Куфр, нифоқ, фусуқ ё исён?

    б) Дар мавриди Абубакру Умару Усмон разияллоҳу анҳум аҷмаъин ва арзоҳум чӣ мегӯӣ? Оё онон низ аз хутути куллии Қуръон берун рафтанд? Агар берун рафта бошанд, то ба кадом ҳад?

    в) Назари шумо, оиди модарони мӯъминон – Оиша ва Ҳафса разияллоҳу анҳумо ва арзоҳумо чист?

    г) Дар хусуси соири саҳоба чӣ мегӯӣ?

    Ҳангоми истидлол ба китобе аз нармафзори “Ал-мактабату-ш-шомила” рақамашро ё матнашро низ зикр кун, зеро ончи ки ту овардаӣ, бо китобҳои ин нармафзор кам мутобиқат дорад.

  28. Фирдавси,
    Агар беморед, ва ҳар гуфтаеро ба «тақия»-ву аз ин кабил чизҳо ҳамл кунед, ман дигар вақти кофи барои сухан бо шумо надорам. Биравед бекорхучаеро пайдо кунед, то бо шумо вориди баҳси мазҳабиву ихтилофиву тафриқаафкани шуда, соатҳову рузҳову шабҳои худро барои ин гуна баҳсҳои бесамар идома диҳад.
    Чун ҳар чи гўям, ҳамли бар «тақия» мешавад, ва шумо ҳам, ки пайдост зоҳиран биноро бо душмани бо касе ки аслан уро намешиносед гузоштаед. Аз ин ру, хоҳиш мешавад, музоҳими ман нашавед.
    Паноҳатон бар Худо!

  29. Фирдавси,
    Тавсияи дигари ман барои шумо ин аст, ки агар хеле ба ислом дилсўзед ва мехоҳед аз ҳарими он дифоъ ба амал оваред, агар аҳлаш ҳастед, биравед ба пойгоҳи чаноби Табар ва аз асли ислому мусалмони дифоъ ба амал оваред, ки он чаноб исломро аз реша мункир аст.
    Ба назари ман, ин кор беҳтар аз ин аст, ки хештанро бо баҳсҳои ихтилофиву тафриқаандози машғул созед.

  30. Агар Табар дини Исломро чанд рӯзаке, аз решааш мункир бошад, бо забонаш неш занад, «табар»-ҳои шиа пеш аз ӯ , чандин қарн аст, ки бар решаи Ислом табар зада буданду боз мезананд.
    – Оё муҳарраф донистани Қуръон, табарзанӣ бар решаи Ислом нест?

    – Оё кофиру мунофиқ хондани ёрони покизаи Паёмбари Худо салаллоҳу алайҳи ва саллам (ба ҷуз 15 ё 20 нафар), ки ҷону молу фарзандони худро дар роҳи густурдани ин дин фидо карданд, табарзанӣ бар решаи Ислом нест?

    – Оё тӯҳмати зино задан бар модари муъминон Оиша разияллоҳу анҳо ва арзоҳо табарзанӣ бар решаи Ислом нест?

  31. Бемор касест, ки ба бемории «тақия» гирифтор шуда асту ростгӯиву имонро яксӯ гузошта ва тақияро (дурӯғро) пешаи худ ва нишонаи имон қарор дода аст.

  32. Фирдавсӣ,
    Ҳарчанд ниёзе намедидам ба иддаоҳои бепоя ва тўҳматҳои норавое, ки ба ман мезанед, посух гардонам, чун аз оғоз рўшан буд шумо ҷуз бинои душманӣ бо ман; касе ки аслан ўро намешиносед, надоред, аммо пас аз номаи ахири шумо, ки ҷуз кинаву адоват аз он намеборад, лозим дидам нукотеро ба унвони тазаккур ва ёдоварӣ бароятон хотиррасон кунам.
    Медонед, фарқи ман бо шумо дар чист? Ман шуморо мусалмон медонам, аммо шумо мисли Хавориҷи асри Алӣ, ки ҳамаро ҷуз хештан кофиру фосиқ медонистанд, маро мусалмон намеҳисобед.
    Ман бар асоси қатъу яқин, перомуни мардумон доварӣ мекунам, чун Қуръон ба ман чунин дастуре дода, аммо шумо бар асоси занну гумон, ки аз дидгоҳи Қуръон, мазмум ва дорандаи он, муртакиби гуноҳ мегардад, доварӣ менамоед. Аз оғоз, ҳатто баъд аз Худоро гувоҳ оварданам, ки ман хештанро аз қайди мазҳабу маслак раҳо сохтаам, ва танҳо аз Қуръону суннати саҳеҳаву ақли салим пайравӣ мекунам, аммо шумо исрор доред, ки маро пайрави мазҳаби муайяне қаламдод кунед.
    Яъне агар ман ҳар чизе ҳам, ки гўям, боз шумо онҳоро ҳамл бар “тақия” мекунед. Оё бо шумо, ки бо як чунин гумоне бо тараф сўҳбат мекунед, маъно дорад инсоне оқил баҳс ба амал оварад?
    Фарқи ман бо шумо дар ин аст, ки ман бар асоси фармудаи Қуръон, ба ҳеҷ ваҷҳ ҳозир нестам вориди баҳси ихтилофӣ ва тафриқаангез шавам, чун Қуръон мефармояд: “(Эй мўминон!) бо якдигар ситеза ва кашмакаш макунед, ки ноком гардида ва обрўятон меравад”. (Сураи Анфол, ояти 46). Аммо шумо исрор доред миёни мусалмонон тафриқа андозед, ва байни шиа ва суннӣ ихтилоф афканед, ва ҳаргиз ин фармудаи Қуръон дар ин оят, пеши чашмони шумо ва амсоли шумо аз бехирадон, наменамояд.
    Фарқи ман бо шумо дар ин аст, ки ман дар ақоиду афкори хеш, ба Худо савганд, пайравӣ ва тақлидро раво намедонам, ва ҳар касеро, ки андешаи худ бар асоси ақлу хиради хеш бино гузоштааст, эҳтиром қоилам, ҳарчанд ба худонобоварӣ ўро кашонад, аммо шумо чунин нестед. Шумо ҳамин ки дидед, ки гуфтам: ман чунин андешаеро, ки мегўяд: ҳамаи саҳоба хубанд, чи касоне ки хуни ҳазорон бегуноҳонро рехтаанд ва чи касоне ки чунин набудаанд, қабул надорам, балки ҳар мусалмонеро, чи саҳоба бошад ва чи ғайри саҳоба, бар асоси меъёри Қуръону суннати саҳеҳву ақли салим месанҷам, раги таассуби мазҳабиятон ба ҷўш омад, ва дигар ҳеҷ эҳтироме ба раъю назари тараф нагузоштед.
    Ба ҳар ҳол, некў бидонед, ки агар ман пеши шумо “мусалмон” ҳисобида нашавам, ва ба хотири озодандешиям, ба назари шумо “кофир” дониста шавам, бигузор чунин “кофире” бошам, ва боке ҳам надорам. Балки ифтихор мекунам, ки амсоли шумо маро “кофир” ҳисобанд, на он чунон “мусалмоне”, ки амсоли шумо аз ў дар пеши худ таъриф доред.
    Гуфтам, ман шиамазҳаб ба он маъное, ки амсоли шумо дар зеҳн аз ў тасаввур доранд, нестам, аммо агар шиа ба маънои дўстдори Алӣ ва Аҳли Байти Паёмбар (с) бошад, оре, ман шиа ҳастам. Алӣ ва Аҳли Байтро дўст дорам ва бар дўстии онҳо ҳеҷ касеро тарҷеҳ намедиҳам.
    Ҳоло, агар ба ин ҷиҳат, дар пеши шумо “ғайри мусалмон” ҳисобида шавам, некў бидонед, ки бигузор чунин бошад.
    Аммо некў бидонед, ки ман шуморо мусалмон медонам, чун зоҳиран калимаи шаҳодат ба забон ҷорӣ кардаед. Ва ҳар касеро калимаи шаҳодат ба забон ҷорӣ созад, кофираш намехонам ва рехтани хуну обрўи ўро ҳаром медонам.
    Аз ин пас, аз шумо хоҳиш мешавад бо як нафар “кофир” вориди баҳс нашавед. Биравед суроғи касе ки ташнаи баҳсҳои ихтилофӣ ва тафриқаомез, ки ҷуз рехтани хун (чунон ки дар Ироқу Афғонистону Покистон мебинем) дигар самарае надорад аст. Дар байни худи бархе аз шиамазҳабон амсоли шумо бехирадон ёфт мешаванд, ки ҷуз ихтилофафканӣ коре дигар надоранд. Тавсия ин аст, ки равед пеши онҳо ва бо онҳо баҳс кунед. Ман аҳли баҳсу мунозира бо амсоли шумоён нестам.
    Ман дигар бо шумо сухане надорам.
    Иншоаллоҳ, ки Худо ҳидоятатон кунад!

  33. salom aleykum
    barodaron Janobi Firdavsi va Janobi Saidyunus
    naxod ki shumo xudro musulmon meguyedu in xel bahsu munozira mekuned hol on ki ummati islom zerri tiru bombahoyi yahud meboshad???

    oyo xizmati shumo dar islom fakat bahsu kashmokashi meboshad?? fikr mekunam ki ba ahade az shumo ta`sir naxohad rasond.

    asri ilmu texlologiya meboshad. hz Xotamul Anbiyo meguyad ki (s.a.s) musulmon boyad boy, bokuvvat ziraku dono va xushmuomila boshad.
    pas shumo fakat yak digarro ta`kir mekuned.
    oyo bo in holi shumo islom va Tojikistoni azizamon pesh meravad???
    iltimos bas kuned. az baroi Alloh bas kuned
    boyad mo say`u kushish kunem to in ki Tojikistoni azizamon as jihhati energetika,sanoaat,kishovarz va iktisod pesh ravad.
    to kay az avrupo va USA molhoye ki tamomi microb dar doxili on vujud dorad girifta iste`mol kunem
    insof,insof boz ham insof
    salom aleykum va rahmatullohi babarakatuhu

  34. Сайидюнус,

    Бисёр ба худатон наболед. Дар вокеъ шумо хеч фарке аз дигар мусалмонон, аз чумла «Фирдавсй» надоред. Вассалом.

  35. Гуфтаӣ, ки «шумо исрор доред миёни мусалмонон тафриқа андозед, ва байни шиа ва суннӣ ихтилоф афканед».
    Тафриқа аз мост, ё аз шумо? Ҳеҷ суннимазҳаберо дидаӣ, ки аз Тоҷикистон ба Ирон раваду онҳоро ба сӯи мазҳаби аҳли суннат даъват кунад? Балки шиаҳои Ирон ҳастанд, ки Тоҷикистонро пойгоҳи даъватҳои шиагардонӣ кардаанду села-села ба ватани мо меоянду байни суннимазҳабони Тоҷикистон тафриқа ва ихтилофу фитна меафгананд ва ҷавонони сунниро ба ҳар роҳе гумроҳ мекунанд.

    Худро мазлум вонамуд кардан, яке аз услубҳои муҷарраби шиа аст, тайи асрҳо татвир пазируфта аст. Иддио карданат, ки кофират хондаам, аз ҳамин қабил корҳост. Дар навиштаҳои ман чунин сухан нест ва на кинояе бад-ин маънӣ. Кофират нагуфтам, пас чаро ин буҳтонро бар ман мезанӣ, ки туро кофир шуморидаам? Агар худатро кофир меҳисобӣ, ин эътирофест, аз забони худи ту, на аз ҷониби ман. Ман ҳам туро зоҳиран, мусулмон медонам, аммо чун худ эътироф кардӣ, ки кофир ҳастӣ, ман чӣ кунам? Ҷуз дуои ҳидоят аз дасти мани банда чизе намеояд.

    Гуфтаӣ, ки » агар шиа ба маънои дўстдори Алӣ ва Аҳли Байти Паёмбар (с) бошад, ОРЕ, МАН ШИА ҲАСТАМ. Алӣ ва Аҳли Байтро дўст дорам ва бар дўстии онҳо ҳеҷ касеро тарҷеҳ намедиҳам.»
    Оё аҳли суннат, ё худ ҳанафимазҳабон душманони Алӣ ва аҳли Байтанд, ки худро ба онон нисбат намедиҳӣ? Ба кадомин ҷурм онҳоро тарк кардаӣ?

    Гуфтаӣ «Иншоаллоҳ, ки Худо ҳидоятатон кунад!»
    Мақсуд аз ҳидоят ёфтан, агар шиа шудан бошад, чунин ҳидоятро, на барои худ мехоҳам ва на барои дигар бародарони тоҷикам.

    Худо туро ва амсолатро ба сӯи мазҳаби аҳли суннат ва ҷамоат ҳидоят кунад ва аз дилатон кинаву кудурати ёрони Паёмбарро бизудояд!

  36. Гуфтаӣ, ки «рехтани хун (чунон ки дар Ироқу Афғонистону Покистон мебинем)».
    Афғонистону Покистонро намедонам, аммо дар кушторҳо ва қатли омме, ки байни шиаву суннат дар Ироқ рух доданд, охундҳои Ирон низ дасти қавӣ доштанд, аз ин рӯ, Ироқ барои мо дарси ибрат аст ва мо намехоҳем, Тоҷикистон монанди Ироқ бозичаи дасти охундҳои Қум қарор гираду шиаро бар зидди суннӣ биёғоланду хунашро мубоҳ донанд. Ягона роҳи иттиҳоду якпорчагии мардуми Тоҷикистон, ин чанг задан ба мазҳаби аҳли суннат аст, ба вижа ба мазҳаби Имоми Аъзам (раҳимаҳуллоҳу таъоло раҳматан восиъа).

  37. Фирдавсӣ,
    Худоро шукр, ки эътироф доред ман мусалмонам. Ин худ ҷои таҳсин дорад. Ҳоло, агар ман мусалмонам ва шумо низ мусалмонед, пас ҳатман пойбанди дастуроти Қуръону фармудаҳои Паёмбари Худо (с) ҳастем. Аз ин рў, сазовор аст ба ҷои ин ҳама баҳсҳои ақим, гўше ба фармудаҳои ин ду манбаи асили исломӣ дода, ва тавфиқи амал ба онро пайдо кунем:
    Қуръон хитоб ба мусалмонон мефармояд:
    “Ҳамагӣ ба ресмони Худо чанг занед ва пароканда машавед. Неъмати Худоро бар худ ёд кунед он гоҳ ки бо якдигар душман будед, пас миёни дилҳои шумо ҳамдамӣ ва пайванд дод, он гоҳ ба неъмати Вай бо ҳам бародар гаштед. Шумо бар лабаи партгоҳе аз оташ будед, пас шуморо аз он раҳонид. Худо инчунин оятҳои худро барои шумо равшан баён мекунад то роҳ ёбед. (Сураи Оли Имрон, ояти 103).
    Ҳамчунин мефармояд:
    “Бо якдигар ситеза ва кашмакаш макунед, ки суст мешавед ва нерў ва ҳайбататон меравад”. (Сураи Анфол, ояти 46).
    Паёмбари азимуш-шаъни ислом (с) мефармояд:
    “Ҳар кас мисли мо намоз бихонад ва ба сўи қиблаи мо рўй оварад ва аз забиҳаи мо бихўрад, ў мусалмон буда ва дар паноҳи Худо ва фиристодаи Ӯст. Пас шумо дар қаламрави Худо муроқиби ў набошед”. (Нармафзори Ал‒мактаба аш‒шомила (Саҳеҳи Бухорӣ, ҷ.2, саҳ.150)).
    Дар китоби “Мавоқиф”‒и Азудиддини Эҷӣ ва шарҳи он аз Сайидшарифи Ҷурҷонӣ, ки аз китобҳои муҳимми ашоира ба шумор меравад омадааст: “Ҷумҳури мутакаллимон ва фуқаҳо бар онанд, ки такфири ҳеҷ як аз аҳли қибла раво набошад”.
    Шайх Абулҳасани Ашъарӣ дар ибтидои китоби “Мақолот ул‒исломийин” гуфтааст: “Мардум баъд аз Паёмбар (с) дар бисёр масоил ихтилоф намуданд, бархе аз онҳо бархеи дигарро дар он гумроҳ дониста ва аз якдигар безорӣ ҷустанд ва дар натиҷа гурўҳ‒гурўҳ шуданд, вале Ислом онҳоро гирди ҳам меоварад ва ҳамаро дар бар мегирад”. (Нармафзори Ал‒мактаба аш‒шомила (Муқаддимаи Мақолот‒ул‒исломийини Ашъарӣ)).
    Аз Шофеӣ нақл шудааст, ки мегўяд: “Ман шаҳодати пайравони мазоҳибро (ҳатто касонеро, ки ба назари ман аҳли ҳаво ҳастанд) қабул дорам”… (Нармафзори Ал‒мактаба аш‒шомила (Равзат‒ут‒толибин, ҷ.1, саҳ.130, Асно ал‒матолиб, ҷ.3, саҳ.282)).
    Имом Муҳаммади Ғазолӣ баъд аз сухан перомуни мўътазила, мушаббиҳа ва фирқаҳои бидъатгузор, ки дар таъвили мутуни динӣ аз рўи иҷтиҳод хато кардаанд мегўяд: “Он чи ки муҳассилон бояд ба он таваҷҷўҳ кунанд он аст, ки то роҳе ҳаст бояд аз такфир парҳез кунанд. Зеро мубоҳ донистани ҷону моли намозгузорон ба сўи қибла ва гўяндагони Ло илоҳа иллаллоҳ Муҳаммадун Расулуллоҳ кори иштибоҳест. Иштибоҳ дар зинда нигаҳ доштани ҳазор кофир, осонтар аз хато дар рехтани қатрае аз хуни мусалмонон аст…
    Назди мо собит нашуда, ки хато дар таъвил мўҷиби такфир бошад. Ин амр мўҳтоҷи далел аст. Вале исмати гўяндагони Ло илоҳа иллаллоҳ қатъан собит шудааст ва ҳеҷ чизе наметавонад онро зоил кунад, магар илми қатъӣ. Ҳамин қадр кофист, ки таваҷҷўҳ дошта бошем, ки зиёдаравии касе, ки дар такфир аз ҳад мегузарад, аз рўи далелу бурҳон нест. Зеро бурҳон, ё бояд як асли шаръӣ бошад, ё як қиёси мубтанӣ бар асли шаръӣ. Он асли шаръӣ, ки мўҷиби куфр аст, такзиби сареҳи (Худо ва Паёмбар) аст. Касе, ки такзиб накунад, ҳеҷ амри дигаре ҳам, ки ба маънои кизб бошад, дар мавриди ў нест. Бинобар ин вай бо гуфтани калимаи шаҳодат таҳти умуми исмат боқӣ мемонад”. (Нармафзори Ал‒мактаба аш‒шомила (Ал‒иқтисод фил‒эътиқод, ҷ 1, саҳ.81)).
    Пас аз Худо мехоҳам барои ҳар мусалмоне амал ба ин дастуротро тавфиқ бидиҳад!

  38. javob Saidyunus

    man yak chizro nafahmidam ki charo shumo tarafdoriyi Shiaro mekuned???

    oyo shumo az hz Abu Hanifa yagon xatoye yo inki jurmi buzurge didayed???

    Oyo shumo namexohed ki dar Tojikistoni azizamon mazhabi Imomi Azam poydor boshad???

  39. Ҳадаф аз ин насиҳати тӯлонӣ чист? Аз мавзӯъ берун рафтан? Ё худро аз аҳли аҳво, ё мутааввил, ё бидъаткор донистан?

    Дар ҳар сурат, ончи ки дар ин насиҳатат овардаӣ, суханони умумиянд, дар хусуси аҳли қибла ва ҳар қазияе ва ё ҳукме нисбат ба шахси муайяне аз аҳли қибла ниёз ба тафсил ва тадқиқи назар дорад, ки мутобиқи меъёри ақидаи аҳли суннат санҷида мешавад.

    Беҳуда худатро заҳмат додаӣ, такроран, мегӯямат, ки касеро кофир намегӯям, магар ин ки бо далелҳои қатъӣ акси он исбот гардад.

    Бо ин ҳама, пурсишҳои қаблии ман, ҳама бепосух монданд. Мо ин насиҳати тӯлониятро хондем, ту ҳам як ҳиммате кун ва посухашонро бинавис.

    Мамнун! 🙂

  40. Фиодавси,
    Ҳадаф аз ёдоварии он ояту ривояту суханони бузургон, аввалан, ин аст, ки агар шумо тарафро мусалмон меҳисобед, амал тибқи онҳо шуморо мулзам месозад, ки дар навбати аввал дар андешаи ваҳдату якпорчаги бошед, на тафриқаву ихтилоф.
    Сониян, ман аз аввал гуфтам, ки ин шумойед, ки бар хилофи дастури Қуръону суннати Паёмбар (с), даст ба тафриқа афканда, бо чудоии андохтан миёни мусалмонон, сабаби ихтилофу кинаву адоват мешавед. Шумо дар яке аз номаҳои хеш гуфтед, ки на, шумо дунболи як чунин чизе нестед. Ҳоло, бубинем, чи касе дунболи ихтилофу тафриқаву коштани тухми кинаву адоват аст, ва чи касе бо тазаккури оятҳои қуръони ва низ фармудаҳои Паёмбар (с), дунболи ваҳдату якпорчаги.
    Худоё, бар мусалмонон биниш ато кун!

  41. Фирдавси,
    Муроди шумо кадом пурсишҳост, ки бе чавоб монда?
    Зоҳиран, ба он даста аз пурсишҳоятон, ки мутаваччеҳи ман буд, посухашро додам.
    Аммо як силсила пурсишҳо буд, ки мутаваччеҳи ман набуд, балки мутаваччеҳи шиаён буд, ки гуфтам биравед суроғи онҳо ва аз онҳо пурсед, бигузор онҳо посух диҳанд.
    Ман бори сеюм бароятон хотиррасон мекунам, ман як мусалмони озодам, ба хеч як аз мазоҳибу масолики расми, ки роич аст пойбанд нестам. Танҳо пойбани ақли салим, Қуръон, суннати саҳеҳаи Паёмбар (с) ҳастам.
    Паноҳатон бар Худо!

  42. Дар мавриди ҷумлаи ахират чанд суол дорам:

    1) Чаро ақли салимро пеш аз Қуръону суннати саҳеҳа овардаӣ? Нахуст, ақл аст, ё Қуръону суннат?

    2) Агар нусуси Қуръону суннат бо ақл таоруз дошта бошанд, кадомякашонро тарҷеҳ медиҳӣ, ақлро бар нусус, ё нусуро бар ақл?

    3) Соҳиби ин ақли салим кист, донишмандони аҳли суннатанд, туӣ, ё донишмандони Қум?

    4) Меъёрҳои ақли салим кадомҳоянд?

    5) Бо суннати саҳеҳаи Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) кутуби аҳли суннатро дар назар дорӣ, ё кутуби аҳли ташаййуъро?

  43. Фирдавсӣ,
    Бо камоли майл ба пурсишҳои шумо посух хоҳам дод.
    1) Посухи пурсиши аввал:
    Ба таври куллӣ, маорифи исломӣ, ду дастаанд: 1) Усул ва ақоиди исломӣ, яъне ҳамонҳое, ки ҷаҳонбинии исломиро ташкил медиҳанд; 2) Фурўъ ва аҳкоми дастурии исломӣ.
    Он гоҳ, худи ақоид: ё пояҳои ақоидиро ташкил медиҳанд, мисли асли вуҷуди Худо ва тавҳид, асли нубувват (паёмбарӣ), асли маод (охират). Ва ё масоиле ҳастанд, ки бар ин се поя такя доранд, мисли вуҷуди фариштагон, аҳволи рўзи қиёмат, вуҷуди лавҳу китобу барзаху ғайраву золик.
    Дар робита бо ақоид, агар онҳо аз ҷумлаи пояҳо бошанд, ақл ба унвони далел ва ҳуҷҷат, дар дараҷаи аввал қарор дорад, баъд аз он Қуръон ва сипас ривоёт.
    Ба ин далел, ки он се поя (усул; яъне асли вуҷуди Худо ва асли тавҳид, асли паёмбарӣ, ва асли маод), ин се поя, ҳаққонияташон ба василаи ақл ба исбот расидааст. Масалан, агар аз мусалмоне бипурсанд, ки чаро ба Худо ё асли паёмбарӣ ё рўзи охират имон дорӣ, ҳаргиз намегўяд, ки ба ин далел имон ва бовар дорам, ки чун Қуръон ба ман дастур медиҳад, ё дар ҳадисе, Паёмбар (с) ба ман дастур додааст. Зеро суолдиҳанда хоҳад гуфт: Ман ҳанўз аз асли исботи Худо, ки ҳаст ё нест, суол мекунам, ва ту аз китобе, ки иддао мекунӣ китоби Худост, далел меоварӣ? Аввал, худи Худоро ба исбот расон, то сипас навбат расад ба китобаш.
    Аммо агар ақоид, аз навъи дуюм бошад (мисли имон ба фариштагон, лавҳу китобу аҳволи рўзи қиёмату вуҷуди барзаху ғайраву золик), Қуръону ривоят ба тартиб дар дараҷаи аввалу дуюм қарор доранд, ва ақл ба танҳоӣ наметавонад тафсили онҳоро ба исбот расонад. Зеро ақли одамӣ дар ин замина оҷиз аст.
    Вале ба як ҷиҳат, метавон дар ин замина ҳам, ақлро дар дараҷаи аввал қарор дод. Ва он ин ки чун ҳаққонияти вуҷуди Худо, ҳаққонияти паёмбарӣ ва ҳаққонияти маод, ба воситаи ақл ба исбот расидаанд, ва он гоҳ ҳамин Худое, ки ба ақлу фитрати хеш ёфтаем, дар китоби хеш ва ё тавассути паёмбараш хабар додааст, ки фариштагоне ҳастанд, барзахе ҳаст, рўзи қиёмат ину он аҳволро дорост, аз ин рў ба онҳо имон меоварем.
    Аммо агар маорифи исломӣ, аз навъи фурўот ва аҳкоми дастурии ислом бошад, ва ба иборати дигар, аз навъи “бояд”-ҳо ва “набояд”-ҳои исломӣ бошад, дар ин ҷо, бе ҳеҷ шакку тардид, Қуръон дар дараҷаи аввал, суннат дар дараҷаи дуюм, иҷмои саҳеҳ дар дараҷаи сеюм ва ақл дар дараҷаи чаҳорум қарор дорад.
    Вале дар ин замина ҳам метавон ақлро пояҳои ин аҳком ва бояду набоядҳо қарор дод. Ба ин далел, ки чун Худову паёмбару маод, ба воситаи ақл ба исбот расидаанд, ва инон ба ман чунин дастуроте медиҳанд, пас ҳамаи онҳо ҳақ ҳастанд.
    Бад-ин тартиб, рўшан аст, ки ақл, аслу пояи асосии далелҳои исломиро ташкил медиҳад, ва касе наметавонад ҳуҷҷияти ақлро (ба унвони аслу пояи умда) инкор кунад.
    Дар ин ҷо сазовор аст ба як нуктаи хеле муҳим ишора кунам. Ва он ин ки вақте аз “ақл” ба унвони далел ва ҳуҷҷат сухан мегўям, муродам аз ақл дар заминаи ақоид, ақли назарӣ аст, ки “ҳаст”-ҳои исломиро ба исбот мерасонад, ва ҷойгоҳи фаҳми аҳкоми ақл дар ин замина, дониши фалсафа аст.
    Вале дар заминаи аҳком, муродам аз “ақл”, ақли амалӣ аст, ки пояҳои аслии “бояд”-ҳо ва “набояд”-ҳои исломиро ба исбот мерасонад, аз қабили “адолат хуб аст”, “зулм бад аст”, “дурўғ нописанд аст”, “ростгўӣ писандида аст”.

  44. 2) Посухи пурсиши дуюм:
    Ба назари ман, ҳаргиз нусуси қуръонӣ (яъне ҳамонҳое, ки ишораи сареҳ ва ошкоро ба маъное доранд ва ҳеҷ фаҳмидае, аз онҳо ду ё беш аз ду маъно бардошт намекунад, балки аз он, маъное воҳид бардошт намешавад) бо ақл носозгорӣ надоранд, ва ҳариз миёни нусуси қуръонӣ ва ақл таоруз намеафтад. Касе ки иддао кунад миёни нусуси қуръонӣ ва ақл таоруз меафтад, ҳаққонияти исломро аз реша кўбидааст. Ва то он ҷо ки медонам, касе аз уламои исломӣ иддао накардааст, ки ақл бо яке аз нусуси қуръонӣ дар таоруз аст.

    3) Посухи пурсиши сеюм:
    Соҳиби ақли салим, ҳар инсони хирадманд аст. Яъне ҳар он инсоне, ки ду зарб бар дуро чаҳор медонад, на панҷ, хоҳ аз аҳли суннат бошад, хоҳ шиа.

    4) Посухи пурсиши чаҳорум:
    Меъёрҳои ақли салим иборатанд аз:
    1. Ҳукми ақл, аз бадеҳиёт бошад (аммо ин ки бадеҳиёти ақлӣ чист, баёнаш дар кутуби мантиқӣ ва фалсафӣ ба тафсил баён шудааст);
    2. Агар он ҳукм, истиқроъ бошад, бояд аз истиқрое бошад, ки такягоҳи бурҳонӣ дорад;
    3. Агар аз таҷрибиёт бошад, бояд аз таҷрибиёте бошад, ки такягоҳи бурҳонӣ доранд;
    4. Ҳаргиз аз тамсилиёт набошад;
    5. Ҳаргиз бархоста аз ҳаво ё одат набошад. (Яъне бояд бо меъёри бурҳон, одатро аз ҳукми ақлӣ ҷудо кунем).
    Чанд тои дигар аз меъёрҳои дигар аст, ки баёни онҳо ба дарозо мекашад, вале он чи овардам, кофист.

    5) Посухи пурсиши панҷум:
    Муроди ман аз суннати саҳеҳа: гуфтор, кирдор ва имзои ҳазрати Паёмбар (с) буда ва ривояте, ки онро нақл мекунад, бояд ё ривояти мутавотир бошад, ё ривояти саҳеҳ (ки донистани саҳеҳ ё ғайри саҳеҳ будани онро, бо меъёрҳое, ки дар кутуби мусталаҳул-ҳадис зикр шудааст, ба даст меоварем). Ва аммо кадом китобҳои ривоӣ? Дар назди ман, ҳар китоби ривоие, ки сиҳҳати ривояташ тибқи меъёрҳое, ки арз шуд собит шавад, мўътабар аст. Хоҳ мутааллиқ ба аҳли суннат бошад, хоҳ мутааллиқ ба шиаёни исно ашарӣ, ё зайдия, ё мўътазила.
    Комёб бошед.

  45. Ислоҳ:
    (яъне ҳамонҳое, ки ишораи сареҳ ва ошкоро ба маъное доранд ва ҳеҷ фаҳмидае, аз онҳо ду ё беш аз ду маъно бардошт намекунад, балки аз он, чуз маъное воҳид бардошт намешавад)

  46. Офарин ба чаноби Сайидюнус!!! Фирдавсиро пеш аз хама мебояд дарси одоб гирифт, ту-тунавозихои у худ нишонаи хиради уст…

  47. salom aleykum
    ku binem ki zur meorad???
    ba fikram ki shumo kori digar nadored. az in bahsu kashmoshi foida nest.yak kasro obod omuzed
    voyyyyeeeeeeee

  48. Ақли инсон, бо хондану таҷриба ва тафаккур, метавонад, ба кунҳи улуми дунявӣ, мисли физиёву кимиёву алҷабру геншиносӣ ва пизишкӣ бирасад, аммо бо вуҷуди ин ҳама бузургӣ, ақл ҳадде дорад, ки аз марзи он по берун гузоштан наметавонад ва бе иршоди Қуръон ва суннат қудрат надорад, чизеро аз шариат фаро гирад ва умури ғайбиро дарёбад ва бар усул ва ақоиди дурусти динӣ иттилои кофӣ пайдо намояд, ё ин ки аҳкоми исломиро, бо тафаккур муайян созад.
    Ақл худ василаест, барои расидан ба ҳақ ва ҳидоят, он василаест, баҳри фаҳми дурусти Қуръону суннат ва шариати покизаи илоҳӣ, на ғоят ва на сарчашмаи динӣ.
    Ақлро дар паҳлуи сухани Худои таоло ва суннати Расулуллоҳ манбаъи шариат қарор додан раво нест, зеро ақл, на ҳама вақт метавонад, аз ин сарчашмаҳои шариат бардошти дуруст дошта бошад ва ақли башар ҳамеша дар маърази хатост.
    Бархе кофирон аз он меъёрҳое ки барои ақли салим гузоштаӣ, бархӯрдоранд. Агар ҳар касе бо донистани ду зарб бар ду, соҳиби ақли салим маҳсуб мешуд, пас чаро Эйнштейн, Нютон, Менделеев ва дигар бузургони илм ба Ислом нагаравиданд? tabaraxe ҳам ду карату дуро ҳам медонаду чор карат чорро, аммо вақте дар бораи Ислом менависад, бадбинии Ислом сафои ақлашро чунон тира месозад, ки гумон мекунӣ, девонаест, аз девонахона фирор карда.
    Умури динӣ ва ухравӣ ва ақоид, бо муҷарарди доштани ақл дарк карда намешаванд ва агар ақл манбаи шариат мебуд, барои фуруд овардани китобҳои осмонӣ ва барангехтани Фиристодагон ниёзе намебуд ва сирф доштани ақл кифоят мекард, ки башарият бо пайравӣ аз ақли худ ҳидоят ёбад.

  49. Фаридун!

    Аввалан, мурооти қавоиди забон, дар ҳамин рӯзгор хеле муҳим аст, ки ҷамъро ҷамъ ва танҳоро танҳо мавриди хитоб қарор диҳӣ, то дар фаҳми хонанда ишколе пайдо нашавад.

    Сониян, Худои таолоро бо ҳама бузургияш, ки шоистаи ҳама сипосу ситоишу парастиш аст, ҳангоми дуо ва намоз, бандагонаш ӯро «ту» мегӯянд ва бар касе нохушнуд намешаваду хашм намегирад, чунки ӯ яктост ва шарике надорад, балки аз якто донистани зоташ хушнуд мешавад.

    Солисан, аз ҳар шахсе дар ҷаҳон танҳо як нусха офарида мешавад, на ду-се ва ё чаҳор нафар. Агар Сайидюнус ҳам чанд нусха (копия) дошта бошад, се-чор нусхаи дигарашро ҳам нишон диҳед, то чанд нусха доштани ӯ исбот шавад, баъд аз он, ман ҳам бо камоли майл ба ӯ «шумо-шумо» гуфта муроҷиат мекунам, дия.

    Робиан, агар манзур аз «шумо-шумо» гуфтан, эҳтироми Сайидюнусу дигар мазҳабфурӯшони амсолаш бошад, ман ба чунин касон ҳеҷ эҳтироме қоил нестам. Дигар ин ки мисли шиа дурӯғ (тақия) гуфтан наметавонам, ки суханони пучи зоҳирфиребе чун «шумо-шумо», «ҷаноби олӣ», «ҷони бародар», «ин ҷонибу он ҷониб» бар забонашон бошаду барои қасди ҷони бародарон ханҷар дар миёнашон.

  50. Бародари гироми Фирдавси!!!! Ба фикрам, инчо сухан оиди «шумо»-и тамаллукомез намеравад, балки оиди «шумо»-и эхтиром…
    Он, ки «дия» менависи, худ маънои онро дорад, ки то чи андоза аз одоб бархурдори… Танхо мардуми Сугд «шумо»- гу наянд, аз точикони Афгонистону Эрон, Узбакистон(аслан онхо аз мо точиктаранд), хазар дори? Онхо чаро Шумо мегуянд? Нишонаи бузургтарини хирад – ин хоксорист… Худро аз дигаре баландтар хисобидан – такаббуру гурур магар аз нуктаи назари шариати Ислом дуруст аст? Ки медонад, ки то чи андоза бузург аст у… Эхтироми бародари мусалмон(магар аз назди Худованд омадаи, ки Сайидюнусу дигару дигаронро ахли Ислом намедони?) -ро ба чой овардан магар хамин кадар душвор???
    Ба дарачаи «дия»-гуён расидан даркор сараввал….

  51. Фаридун, гуфтаӣ, ки «ту-тунавозихои у худ нишонаи хиради уст».
    «Ту-ту» гуфтан ва ё «шумо-шумо» гуфтан аз кай боз меъёри донистани хирад шуда аст? Яъне, тибқи ин қоидаи нави фаридунӣ, ки барои хирадсанҷӣ истифода мешавад, ҳар кӣ «шумо-шумо» гӯяд, хирадманд аст ва касе ки «ту-ту» мегӯяд, бехирад?

  52. Фирдавсӣ,
    Ассалому алайкум ва раҳматуллоҳ,
    Таълиқи шумо бар посухҳои худро хондам. Ба назар мерасад, ба андозаи кофӣ онҳоро мутолиа накардаед. Бубинед, ман ибтидо маориф ва додаҳои исломиро ба ду даста, ва дастаи аввалро ба ду қисм тақсим намуда, сипас ҷойгоҳи ақл дар ҳар як аз ин се мавридро баён намудам.
    Қисми аввал, маорифе буд, ки агар касе дар истидлол ва исботи онҳо, тамассук ба ақл нанамуда ва ба ҷои он, ба яке аз манобеи манқули исломӣ (мисли Қуръон ва суннат) даст ёзад, доноста ё нодониста, ба иштибоҳ роҳ додааст.
    Ба иборати дигар, қисми аввал, ки гуфтем пояҳои умдаи усули исломиро ташкил медиҳанд (яъне асли вуҷуди Худо, асли нубувват ва асли маод), оё дар ин се маврид, шумо метавонед бигўед, далели ман ба вуҷуди Худо, ояти Қуръон аст? ё гуфтори Паёмбар (с) аст?
    Диққат кунед, баҳс дар ин марҳала, исботи вуҷуди Худост, ки ҳаст ё нест?
    Истидлол ба ояти Қуръон, ҷоест, ки аввал вуҷуди Худо ба исбот расида ва Қуръон китоби Худо буданаш собит шуда бошад.
    Ҳамчунин аст дар мавриди нубувват. Магар метавон гуфт: Нубувват аз он ҷо ҳақ аст, ки Худо ва Паёмбар (с) чунину чунон гуфтаанд?
    Баҳс рўи исботи асли паёмбарист, ки оё аслан аз назари ақлӣ, фиристодани паёмбарон лозим аст, ё нест?
    Дар мавриди маод ҳам чунин аст. Зарурати маодро, ибтидо бояд ақл ба исбот расонад.
    Аммо ин ки мегўед: “…бо вуҷуди ин ҳама бузургӣ, ақл ҳадде дорад, ки аз марзи он по берун гузоштан наметавонад ва бе иршоди Қуръон ва суннат, қудрат надорад чизеро аз шариат фаро гирад ва умури ғайбиро дарёбад…”
    Он чи ин ҷо мегўед, дар маворидест, ки ман дар номаи хеш, ба рўшанӣ ба он ишора карда будам. Ва он, қисми дуюм аз усул ва боварҳои исломӣ мисли вуҷуди фариштагон, вуҷуди олами барзах, лавҳу китобу аз ин қабил умур аст. Ман ба рўшанӣ гуфта будам, ки “…ва ақл ба танҳоӣ наметавонад тафсили онҳоро ба исбот расонад. Зеро ақли одамӣ дар ин замина оҷиз аст”.
    Дар маҷоли фурўот ва аҳкоми дин ҳам, ки мегўед: “(инсон наметавонад) аҳкоми исломиро, бо тафаккур муайян созад…”, дар номаи пешин, агар диққат амал ба оварда бошед, гуфта будам, ки “Аммо агар маорифи исломӣ, аз навъи фурўот ва аҳкоми дастурии ислом бошад, ва ба иборати дигар, аз навъи “бояд”-ҳо ва “набояд”-ҳои исломӣ бошад, дар ин ҷо, бе ҳеҷ шакку тардид, Қуръон дар дараҷаи аввал, суннат дар дараҷаи дуюм, иҷмои саҳеҳ дар дараҷаи сеюм ва ақл дар дараҷаи чаҳорум қарор дорад”.
    Бинобар ин, набояд шумо миёни масоил биёмезед.
    Аммо ин ки гуфтам, дар дигар маворид ҳам, ба як ҷиҳат метавон ақлро далели умда ва асосӣ ва ҳоким бар соири далелҳои исломӣ қарор дод, аз ин назар аст, ки чун ҷамии маорифи исломӣ, чи усул (бо ду қисми худ) ва чи аҳком ва бояду набоядҳо, ҳамагӣ бармегарданд ба асли вуҷуди Худо, асли паёмбарӣ ва асли маод, ки гуфтем, исботи ин се усул, ҷуз ба василаи ақл имконпазир нест.
    Бо таваҷҷўҳ ба ин, бас бехирадист, ки инсони оқил, ақлро аз манобеи исломӣ (ҳадди ақал дар маорифи поя) надонад!
    Агар қабул надоред, лутфан ба ин пурсиш посух диҳед, ки вақте бо як худонобовар, ки аслан ба Худо бовар надорад (ва фарз бар ин аст, ки тараф бовар дорад, ки Худое нест, на ин ки қасду ғаразе дошта бошад), ва аз шумо бихоҳад, ки барояш вуҷуди офаридгорро ба исбот расонед, ва аз шумо далел биталабад, оё шумо метавонед ба вай бигўед: “Худо ҳаст, зеро Худо дар Қуръон гуфтааст, ки ў ҳаст”?
    Комёб бошед.

  53. Фирдавсӣ,
    Аммо роҷеъ ба “шумо-шумо” ё “ту-ту”, ба назар намерасад, ин матлаб ишколе дошта бошад. Ҳеҷ ишколе надорад, шумо маро ба “ту-ту” хитоб кунед ва ман шуморо ба “шумо-шумо”. Одатан мо истаравшаниҳо як чунин одате дорем. Ин бармегардад ба урф.
    “Ту-ту” дар назди мо, навъе беэҳтиромӣ талаққӣ мешавад, вале шояд дар ҷое дигар чунин набошад.

  54. Фаридун-уко!
    Гапҳом ШУМОҲОНро ӯйла карда, ба хӯлосае омадам, ки агар «дия» гуфтан, дар тарафҳои ШУМОҲОНИ АЗИЗ ин қадар манзалати баланд дошта бошад, моҳон ҳам ин насиҳати ШУМОҲОНро нарезонда начаконда, эссамон-ба мегирем ва барои «дарачаи баланди “дия”-гуён»-ба расидан, кӯшиш карда мемонем. Фақат аз ШУМОҲОН ҳамин хоҳиш, ки дарсҳои адабро давом додан гиртон будас.

  55. Фирдавси! Ин чо, манзури ман он набуд, касе «шумо» намегуяд, у бехирад аст… Боло нигар, мавридхое руирост ба дашному хакорат гузаштаи… Магар чунин кор равост??? Агар Сайидюнус ба эхтиром сазовор набошад….бо чурми гуё «шиа» будан, пас саволе ба миён меояд: онхое, ки Мир Саид Алии Хамадониро чунин дуст медоранд, арч мегузоранд, зиёрат мекунанду фахр, дар пули милли чояш медиханд, нодуруст мекунанд? У магар шиа нест???

  56. Ва алайкас-салому ва раҳматуллоҳ!

    Сухан дар бораи ШУМО меравад, на дар бораи худонобоваре. Ҷаноби ШУМО дар паёми қаблии хеш бо камоли фазл фармуданд, ки «ман як мусалмони озодам, ба хеч як аз мазоҳибу масолики расми, ки роич аст пойбанд нестам. Танҳо пойбани АҚЛИ САЛИМ, Қуръон, суннати саҳеҳаи Паёмбар (с) ҳастам.» ШУМО ба вуҷуди Аллоҳ ва паёмбарӣ ва рӯзи бозпасин имон доред ва онро қабл аз Қуръону суннат, манбаъи нахустин зикр намудед, ҳол он ки, ки он василаест, на манбаъ.

  57. Фирдавсӣ,
    Ассалому алайкум ва раҳматуллоҳ,
    Оре, дуруст фармудед, боз такрор мекунам, ки ман як мусалмони озод ва раҳо аз қайду банди мазҳабу маслакам, ва боз такрор мекунам, ки камина дар динмадорӣ ва мусалмонии хеш, дар навбати аввал пойбанди ақли салим, сипас Қуръони карим, баъд аз он суннати Паёмбар (с) ҳастам.
    Ва аммо дар робита бо ҷойгоҳи ақл, ки мефармоед, васила аст, на манбаъ, ин нуктаро бароятон хотиррасон кунам, ки шумо – ва ё ҳар он касе ки чунин мепиндорад – дониста ё нодониста гирифтори як баҳси лафзӣ бештар нашудаед.
    Тавзеҳ он ки масалан вақте мегўем: манбаи вуҷуби намоз бароямон Қуръон аст, муродамон ин аст, ки сарчашмаи ин ки мо мўътақидем намоз воҷиб аст, Қуръон аст, ва ба иборати дигар, ояте аз оятҳои қуръонӣ аст. Яъне Қуръон ба мо дастур додааст, ки намоз гузорем, ва он ҳам, ба гунаи вуҷуб.
    Ин дар заминаи аҳкоми исломӣ, ки яке аз додаҳо ва маорифи исломист мебошад.
    Ва аммо дар порае аз додаҳо ва маорифи исломӣ (мисли пояҳои аслии ислом), вақте мегўем: “Худо ҳаст”, “Худо яктост”, “Нубувват ҳақ аст”, “Маод ҳақ аст” ва ғайра, сарчашмаи ин боварҳои мо чист?
    Қатъан посух хоҳем дод: Манбаъ ва сарчашмаи ин усул, ақл аст. Яъне ақл мегўяд, ки Худо ҳаст, паёмбарӣ ҳақ аст, маод ҳақ аст. (Таваҷҷўҳ кунед ба гузораи “ақл мегўяд.., на ин ки Қуръон ё суннат мегўяд).
    Бо ин ҳисоб, фикр намекунам касе муноқишае дар ин дошта бошад, ки ақл дар ин замина, манбаъ ва сарчашма ба шумор меравад.
    Аммо ин ки бархеҳо, васила будани ақл дар кашфи маҷҳулотро, бо манбаъ будани он халт мекунанд, иллаташ он аст, ки аз моҳияти ақл ва ҷойгоҳи он, ба сурати рез огоҳ нестанд.
    Ин ки ақл худ як васила ва абзор аст барои кашфи маҷҳулот, дар канори васила ва абзор будани (масалан) олоти ҳисии инсон (мисли биноӣ, чашоӣ, бўёӣ, чашоӣ ва ломиса), ҳеҷ муноқишае нест.
    Аммо зоҳиран, ишколи шумо, дар манбаъ ва сарчашма донистани ақл аст. Ночорем ин ҷо каме тавзеҳ бидиҳем. Бубинед, порае аз гузораҳо ва қазияҳое дорем ва ҳар инсони оқиле шакке надорад, ки ин гузораҳо, сарчашма ва манбае ҷуз ақл надоранд, мисли гузораи “ҳар падидае сабабе дорад”, “иҷтимои ду нақиз як ҷо маҳол аст”, “кулл бузургтар аз ҷузъ аст” ва ғайра.
    То кунун ҳеҷ ду оқиле пайдо нашудааст, ки дар манбаъ будани ақл дар кашфи ин гузораҳо ихтилофе дошта бошанд.
    Агар бихоҳем, ин масъаларо бо забони илмӣ баён кунем, бояд чунин гуфт, ки одамӣ ба гунае офарида шудааст, ки ҳамин ки ба синни тамйиз расида ва қодир ба тамйизи роҳ аз чоҳ мешавад, дар хиради хеш, порае аз ҳақоиқро идрок менамояд ва яқин дорад, ки ин ҳақоиқ ҷойгоҳе ҷуз ақл надоранд.
    Комёб бошед.

  58. Сайидюнуси Истаравшанӣ

    salom aleykum barodar mo kulobiyo ham odati shumo shumo guyori ham dorem.

  59. Фаридун

    barodar oyo Mir Said Ali Hamadoni baroi behbud kardani jamiyati Tojikiston yo inki mintaqayi Kulob yagon sahmi buzurge guzoshtaast???
    Oyo baroi peshraviyi islom asarhoyi saheh va mazhabi navishtaast???

    shaxsan baroi man va xalki tojiki imruza Hoji Mirzo az Ali Hamadoni bolotar hast. fikr mekunam ki isbotu dalel darkor nest charo ki hama ravshan hast baroi ahli xirad

  60. Фаридун
    Нахуст, мегӯямат, ки ҳаргиз Мир Саййид Алии Ҳамадонӣ шиӣ набуда аст. Фақат, марди сӯфимашрабу зоҳиду обид буда аст. Касе ки бо осори ӯ заррае ошноӣ дорад, медонад, ки ӯ шиӣ нест. Пеш аз ин сухан, як китобашро мехондӣ, ин ифтироро ба забон намеовардӣ. Ақаллан, «Захирату-л-мулук»-ро мутолиа кун! Аҳодисе ки Мир Саййид Алии Ҳамадонӣ дар кутубаш ривоят мекунад, аз аҳодиси кутуби аҳли суннат аст. Дар кутубаш, ривоятҳои фаровоне аз Абубакру Умару Усмон разияллоҳу анҳум ва арзоҳум дорад. Шумо шиаҳо ин бузургмардони таърихи башариятро кофиру муртад меҳисобед, аз ин рӯ, аз онон чизи неке ривоят намекунед, балки бар онон лаънату нафрин хонданро савоб медонед.

    Дуввум, фарз кардем исбот шавад, ки ӯ шиа буда аст, аммо байни шумо ва ӯ, фарқи бузургест, ӯ равиши миёнаравиро пеш гирифта буду кораш ибодату зуҳд буд, аммо шумо мехоҳед, ки аз рӯи плани панҷоҳсолаи шиагардонии кишварҳои муҷовири Ирон, Тоҷикистонро бо ҳар роҳе, бо хушӣ ва ё бо зӯрӣ, ба давлати шиагӣ табдил диҳед.

    Саввум, дар зиёрат кардани гӯристон ишколе нест, агар зиёрати шаръӣ бошад.

    Чаҳорум, ҷой додани акси касе дар пули миллӣ аломати маъсумии ӯ нест? Пеш аз ин, дар пулҳо акси сари Ленин буд… Мантиқи аҷибе дорӣ…

  61. Чанд ҷумлае мухтасар, барои рӯшан шудани масъалаи масодири шариати исломӣ:
    Дар мазҳаби аҳли суннат ва ҷамоат, масодири шариати исломӣ, ки аз сарчашмаи ваҳйи илоҳӣ об мехӯранд, бад-ин зайланд:

    1) Қуръони Карим

    2) Суннати набавии саҳеҳа.

    3) Иҷтиҳоди ҷамоъӣ, ё иҷмоъ, ки вуҷуд доштани мустанади насии шаръӣ дар он ҳатмист.

    4) Иҷтиҳоди фардии донишмандони муҷтаҳиди исломӣ, ки аз усули аҳкоми шаръӣ ва ақсоми он ва роҳҳои исботи он ва вуҷуҳи далолатҳо бар мадлулот огоҳ бошанд..

  62. Масодири ғайришаръӣ ки дар назди аҳли суннат, қобили қабул нестанд, аз ин қабиланд,:

    1) Илҳом. Илҳом низ ҳуҷҷат ва масдари шаръӣ низ шуда метавонад, агарчӣ аз ҷониби Худо бошад. Ғайр аз ин, шайтон низ барои дӯстони худ илҳом мекунад, монанди хоб, ё шеър, ё суханони мусаҷҷаъ.

    2) Тафвиз ё исмат. Вогузор кардани ҳукме дар масоил ва ҳодисаҳо ба Паёмбар ё донишманде, бе ҳеҷ далели собите, бо гумони ин ки он ҳукм мувофиқи ҳукми Худои таолост, гӯиё он ҳукмро Худо ба ӯ илҳом карда бошад. Ин қавл низ аз ақволи ШИАИ ИМОМИЯ аст, ки барои имомони худ иддиои исмат мекунанд. Аҳли суннат ғайр аз паёмбарон касеро маъсум намедонанд ва тафвизро рад мекунанд.

    3) Иҳола. Дигаргун ё табдил кардани қонуни шаръӣ бо қонун ё аҳкоми дигар.

    4) Қонунҳои румонӣ ва қавонини дигар…

    5) Ақл. Ақле ки бар шаръи илоҳӣ эътимод надорад, ба ҳеҷ ваҷҳ, масдари аҳкоми исломӣ шудан наметавонад ва он аз барпо кардани адолат оҷиз аст, зеро ақлҳои башарият дар фаҳми умур аз ҳам тафовути зиёд доранд ва миқёсҳои хайр ва шар дар назди ҳар яки онҳо фарқ мекунад. Дигар ин ки ақли башарият аз пайравии шаҳавот ва манофеи дунявиву сарватҳо маъсум нест. Донишмандони шариати исломӣ, муттафиқанд, ки ақли маҳз бе ҳидояти илоҳӣ масдари аҳком шудан наметавонад, ҳатто донишмандони муътазила, гуфтаанд, ки ақл созандаи аҳкоми шаръӣ нест ва онҳоро аз пеши худ қонунгузорӣ намекунад, зеро соҳиби аҳком ва созандаи онҳо Худои таолост. Аҳкоми рӯзгори ҷоҳилияти араб, пеш аз Ислом мабнӣ бар ваҳйи уқули онҳо буд, ки худ мисоли қотеест, барои хато будани эътимод бар ақли башарӣ. Агар ақл ба танҳогӣ, бе пойбандӣ ба Қуръону суннат, манбае аз манобеи шаръӣ мебуд, арабони рӯзгори ҷоҳилият бе фиристодани Қуръону барангехтани Расули Худо роҳи ростро пайдо мекарданд ва бар ин гуна гумроҳии ошкоро намеуфтоданд Фақат ШИА ақлро масдари чаҳоруми шариат қарор додаанд. Ҷаноби Саййидюнус, пофишории ШУМО дар ҳамин масъала, аз ҳамин сабаб аст. ШУМО бо иқрор ба ҳамин нуқта боз бо тариқи ғайримустақим ба ШИАГИИ худро эътироф мекунед.

  63. Фирдавсӣ,
    Тазаккури як матлаб дар мавриди манбаъ донистани ақл:
    Касоне, ки дар бархўрд бо масоили илмӣ, хештанро пойбанди алфоз мекунанд, на маонӣ, аҳёнан гирифтори иштибоҳ шуда ва худ аз он бехабаранд.
    Масалан, дар ҳамин масъалаи ҷойгоҳи ақл, ки гуфтем ақл яке аз манобеи исломист, аҳёнан фаромўш мекунанд, ки муҷтаҳидоне буданд ва ҳастанд, ки қиёсро ба унвони яке аз манобеъ ва адиллаи аҳком донистаанд (мисли Имоми Аъзам (р)).
    Қиёс чист? Оё ҷуз ин ки навъе аз анвои ҳукми ақл аст? Ақл мегўяд: Ҳар ҷо ҳукми мавзўе, иллаташ маълум бошад, агар мавзўи дигаре дошта бошем, ки шабеҳи он мавзўи аввалист, ҳукми аввалӣ ба дуюмӣ низ сироят дода мешавад.
    Феълан коре надорем, ки оё қиёс шаръан ҷоиз аст ё нест? Ва агар ҷоиз аст, кадом навъе аз қиёс ҷоиз аст? Ин ҷо баҳс дар ин робита нест.
    Балки баҳс дар ин аст, ки бил-охира пазируфтаанд, ки ҳукми ақл, метавонад манбаъ ва сарчашмаи аҳком қарор гирад. Ҳоло, агар дар куллияти ин масъала муноқиша шавад, ҳадди ақалл дар мавориде, ки мансусул-илла ҳастанд, ҳамагон қабул доранд, ки қиёс дар он маворид ҷоиз аст.
    Ва касе ҳам бар дорандагони чунин андешае, ишкол нагирифтааст, ки ақл, ки васила аст, на манбаъ, пас чаро қиёсрро дар арзи Қуръону суннату иҷмоъ ба унвони манбаъ зикр мекунед?
    Албатта як ҷавоби нақзӣ ҳам ба касоне ки ақлро манбаи маорифи динӣ намешуморанд дорем. Ва он ин агар ақлро ба унвони манбаъ қабул надоранд, дар манбаъ донистани иҷмоъ дигар шакке надоранд. Дар ҳоле ки ба назари бисёре аз уламо, манбаъ донистани иҷмоъ, ҳеҷ тафовуте аз манбаъ донистани ақл надорад. Чаро? Чун ки ҳар ду, ба ҷиҳати кошифият ҳуҷҷат дониста шудаанд, на ба худии худ. Яъне агар иҷмоъ, ба назари ин уламо, ҳуҷҷат аст, ба ин хотир аст, ки аз далеле, ки мавриди дастрасии мо нашудааст, кашф менамояд. Ба ин маъно, ки қудамо ба ин ҷиҳат иҷмоъ бар масъалае намудаанд, ки далеле аз суннат ё амали саҳоба дар даст доштаанд, ва ин далел ба дасти мо нарасида. Вагарна ҳаргиз бидуни доштани далеле иҷмоъ ва иттифоқе наменамуданд.
    Пас, ҳаттто агар шумо исрор доред, ки корбурди ақлро ҷуз васила ва абзор надонед, аммо дигар наметавонед инкор кунед, ки қудамо абзор ва васолиеро манбаъ донистаанд.
    Комёб бошед.

  64. Қиёс ба сабаби иллат, илҳоқ намудани фаръ ба асле дар ҳукмест. Ё ки он дар ҳукми иллат, баробар намудани фаръ бо аслест. Аз ин хотир, ҳар қиёсе, бояд асле дошта бошад ва ҳар асле, ҳукме дорад ва ҳар ҳукме, бояд далеле дошта бошад ва ҳар далеле аз Қуръону суннат гирифта мешавад. Ҳукм дар бораи фаръ дар асл вуҷуд дорад ва вазифаи муҷтаҳид ин аст, ки ҳукми фаръро аз тариқи қиёс ошкор намояд. Яъне ин ки саранҷом, қиёс ба Китоби Худо ва суннати Мустафо саллаллоҳу алайҳи ва саллам бармегардад. Худои таоло, ё Расули ӯ иллати ҳукмеро баён кардаанд ва донишмандони муҷтаҳид, монанди Имом Абуҳанифа раҳматуллоҳи алайҳи иллаташро дарёфта онро ошкор кардаанд. Бар хилофи қавли ШИА, ақл ҳам дар инҷо як василаест, на манбаъ.

  65. Иҷмоъ, муҷарради натиҷаи тафкири донишмандон аз рӯи ҳавову ҳавас нест, балки он натиҷаи иттифоқ намудани дар ҳукме аз рӯи далелҳои Қуръон ва суннат аст.

    Аҷиб ин аст, ки ривоёте дар кутуби ШИА, минҷумла, «Кофӣ»-и Кулайнӣ вуҷуд доранд, ки ба сабаби истифодаи қиёс, дар онҳо шаъни Имом Абуҳанифа таҳқир мешаваду мавриди сухрия қарор мегирад.

  66. «Фирдавсй»,

    Номи «Газолй» бароят муносибтар аст. Номи Фирдавсиро лутфан олуда накун. Касе, ки дар акли башарй шак дорад ва беаклии мазхабиро мепазирад, наметавонад Фирдавсй бошад, ки дар ситоиши Хирад фузун гуфтаву сурудааст. Худованд чизе нест чуз Худовади Чону Хирад, ки мавриди эътикоду парастиши Фирдавсй буд.

  67. Фирдавсӣ,
    Касеро, ки хештанро мусалмон медонад, нашояд, ки бо алфоз бозӣ кунад. Мусалмони воқеӣ касест, ки вақте дид масъала ҳувайдост, даст ба ину он баҳона намеёзад, то бигўяд ҳар чи ман мегўям дуруст аст. Чунин рафтор, ҷуз манният нест, ки нописандтарин хулқ пешгоҳи Худованд ба шумор омада ва шайтони лаъин ба ҷиҳати дороии ҳамин хулқу хўй аз даргоҳи илоҳӣ ронда шуда ва абадуд-даҳр матруди раҳмати Худо гардида.
    Яке аз мавориди бозии шумо бо алфоз ин ҷост, ки мегўед: “Ақле ки бар шаръи илоҳӣ эътимод надорад, ба ҳеҷ ваҷҳ, масдари аҳкоми исломӣ шудан наметавонад”.
    Ё ин ки мегўед: “Донишмандони шариати исломӣ, муттафиқанд, ки ақли маҳз бе ҳидояти илоҳӣ масдари аҳком шудан наметавонад, ҳатто донишмандони мўътазила, гуфтаанд, ки ақл созандаи аҳкоми шаръӣ нест ва онҳоро аз пеши худ қонунгузорӣ намекунад, зеро соҳиби аҳком ва созандаи онҳо Худои таолост”.
    Чаро амдан дар мавриди маорифи исломӣ, миёни аҳком ва усули поя халт мекунед. Камина ба рўшанӣ дар заминаи аҳком ва дастуроти илоҳӣ гуфтам, ки “Аммо агар маорифи исломӣ, аз навъи фурўот ва аҳкоми дастурии ислом бошад, ва ба иборати дигар, аз навъи “бояд”-ҳо ва “набояд”-ҳои исломӣ бошад, дар ин ҷо, бе ҳеҷ шакку тардид, Қуръон дар дараҷаи аввал, суннат дар дараҷаи дуюм, иҷмои саҳеҳ дар дараҷаи сеюм ва ақл дар дараҷаи чаҳорум қарор дорад”.
    Ва ин ҳам ки ақл дар дараҷаи чаҳорум қарор дорад, аз пеши худ нагуфтаам. Магар касоне, ки қиёсро манбаи чаҳоруми истинботи аҳком қарор додаанд, муродашон аз қиёс чист? Оё ҷуз ақл аст? Оё ҷуз ин аст, ки касоне, ки қиёсро манбаи чаҳоруми дарёфти аҳком донистаанд, ба ин ҳукми ақл хештанро пойбанд намудаанд, ки “Ҳукмул-ашбоҳи фимо яҷузу ва фи мо ло яҷузу воҳид”?
    Чунин ҳукме куҷояш мустанад ба шаръ аст?
    Аммо ин ки ақл ба танҳоӣ ва бидуни такя бар ҳеҷ манқуле аз шаръ, худ манбаи мустақил дар дарёфти маориф аст, фақат ва фақат дар усули поя аст. Вагарна, манбаи исботи Худо масалан чист? Оё ҷуз ақл аст?

  68. Фирдавсӣ,
    Чунин нест, ки мегўед: “Фақат шиа ақлро масдари чаҳоруми шариат қарор додаанд”.
    Шумо ё намедонед, ё амдан чунин сухане ба забон меоред. Барои рўшан шудани масъала, гуфторе чанд аз уламо бароятон мутазаккир мешавам:
    1) Дар мавриди ақоид ва усул:
    Марҳум Наҷмуддин Умари Насафӣ дар китоби маъруфи “Ақоиди Насафӣ”, он ҷо ки аз асбоби илм дар ислом сухан мегўяд, ақлро ба унвони манбае мустақил зикр карда мегўяд: “Ақл ҳам сабабе аст барои ҳусули маърифат, ва он илме, ки ба василаи ақл бидуни эҳтиёҷ ба тафаккур, собит гардад, аз ҷумлаи илми зарурӣ аст; мисли илму шинохти мо ба ин матлаб, ки “Кулл бузургтар аз ҷузъ аст”, ва он илме, ки ба василаи истидлол собит шуда бошад, аз ҷумлаи улуми иктисобӣ хоҳад буд…” (Ақоиди Насафӣ, боби асбоби илм).
    Сипас марҳуми Насафӣ, барои исботи вуҷуду ваҳдонияти Худованд, ба далелҳои ақлие чун: Ҳудус ва қидам, вуҷуб ва имкон, иллату маълул, милоки эҳтиёҷи маълул ба иллат, нишонаҳои маълулият, бутлони давру тасалсул ва бурҳон назм тамассук меҷўяд.
    Ҳоло, бигўед: Дар кадом як аз ин бароҳин, сухан аз ақли муттакӣ бар шаръ сухан меравад?
    2) Дар мавриди аҳкоми илоҳӣ:
    Уламо на танҳо ақлро манбае мустақил барои усули ақоид донистаанд, балки ҳатто дар мавриди порае аз аҳком, ақлро манбаи мустақил баъд аз Қуръону суннату иҷмоъ зикр кардаанд. Марҳуми Ғазолӣ дар китоби усули фиқҳи хеш машҳур ба “Ал-мустасфо” мегўяд:
    “Қутби сонӣ дар мавриди манобеъ ва адиллаи аҳком: Ва он чаҳор тост: Китоб, суннат, иҷмоъ ва далели ақл… Ва аммо қавли саҳобӣ ва шариати қабл аз мо, мавриди ихтилофи уламост”. (Ал-мустасфо, ҷ. 1, с. 189).

  69. Фирдавсӣ,
    Аммо ин ки мегўед: “Аҳкоми рӯзгори ҷоҳилияти араб, пеш аз Ислом мабнӣ бар ваҳйи уқули онҳо буд, ки худ мисоли қотеест, барои хато будани эътимод бар ақли башарӣ. Агар ақл ба танҳогӣ, бе пойбандӣ ба Қуръону суннат, манбае аз манобеи шаръӣ мебуд, арабони рӯзгори ҷоҳилият бе фиристодани Қуръону барангехтани Расули Худо роҳи ростро пайдо мекарданд ва бар ин гуна гумроҳии ошкоро намеуфтоданд”.
    Чунин гуфторе, ё ношӣ аз адами фаҳми маорифи Қуръон аст, ё сарчашма дар навъе тазоҳур ба нодонист.
    Оё араби ҷоҳилият, дар тамассук ба дину обову аҷдоди хеш, такя бар ақлу хирад менамуданд? Зиҳи норавост чунин гуфторе барои касе, ки камтарин маърифат ба мантиқи Қуръон дошта бошад.
    Ин мантиқи Паёмбари азимуш-шаъни ислом (с) буд, ки дар исботи муддаои хеш, аз араби ҷоҳил металабид: “Бурҳони худ биёваред, агар рост мегўед” (сураи Бақара, ояти 111).
    Аммо дар муқобил, оё араби ҷоҳил, дар исботи муддаои хеш мегуфт: Чун ақли мо чунину чунон мегўяд, ё мегуфт: “Мо падаронамонро бар оине ёфтаем, ва мо бар осори эшон ҳидоятёфтаем”. (Сураи Зухруф, ояти 22).
    Яъне ин ки далели мо ҷуз ин нест, ки падаронамон дар фалон дину мазҳаб будаанд, ва мо ҳам кўр-кўрона ба дунболи онҳо меравем, ва коре надорем бо ақлу хирад созгор аст ё нест.
    Аммо дар посухи онҳо, Қуръон мефармояд: “Оё агар падаронашон дар гузиниши дин, ақлу хиради хеш ба кор намегирифтанд ва роҳ намеёфтанд, (боз ҳам дунболарави падаронашон хоҳанд буд)?” (Сураи Бақара, ояти 170).
    Бубинед, Қуръон дар гузиниши оин, чӣ чизеро меъёр қарор медиҳад. Оё ҷуз ба коргирии ақлу хирадро?
    Бубинед, вақте Қуръон аз забони Паёмбар (с) хитоб ба онҳо мегўяд: “Оё ҳарчанд шуморо раҳнамунтар аз он дине, ки падаронатонро бар он ёфтаед биёварам (боз ҳам бар пайравӣ аз онҳо боқӣ мемонед)?” Гуфтанд: Мо бад-он чи шумо ба он фиристода шудаед кофирем”. (Сураи Зухруф, ояти 24).
    Аз ҳамин ҷост, ки Қуръон ононро чунин тавсиф мекунад: “(Онон) каронанд, гунгонанд, кўронанд, онон ақли худ ба кор намегиранд”. (Сураи Бақара, ояти 171).
    Аммо дар муқобил, Қуръон вақте башарро ба сўи дини ислом ва ё имон ба Худо даъват мекунад, ҳамвора дар охири даъвати худ ҷумлае чун: “Ин барои касонест, ки дорои ақлу хираданд” ва шабеҳи онро ба кор мегирад.
    Барои намуна:
    “Ҳамоно дар офариниши осмонҳо ва замин ва пасу пеш омадани рўзу шаб, оятҳо ва гишонаҳоест барои дорандагони ақлу хирад”. (Сураи Оли Имрон, ояти 190).
    “Ҳамоно дар офариниши осмонҳо ва замин, пасу пеш омадани рўзу шаб, киштие, ки дар баҳр бо он чи ки мояи нафъи мардум аст ҷорист, ва он чи аз оби борон, ки Худо аз осмон фуруд оварда, заминро пас аз мурдан зинда намуда, ва дар рўи замин аз ҳар ҷунбандае пароканда сохтааст, ва гардонидани бодҳо ва абре, ки миёни осмону замин мусаххар аст, (дар ҳамаи инҳо) оятҳо ва нишонаҳоест барои мардуме, ки ақли худ ба кор мегиранд”. (Сураи Бақара, ояти 164).
    Оё метавон гуфт, чунин хитобе, ки ақли мардумонро мавриди хитоб қарор медиҳад, ақлеро мавриди назар дорад, ки такя бар шаръ дорад?
    Фаромўш накунем, ки чунин хитобе, дар навбати аввал, барои мардумонест, ки ба Худо бовар надоранд. Қуръон бо таваҷҷўҳ додани эшон ба оятҳо ва нишонаҳои парвардигорӣ дар ҷаҳони ҳастӣ, эшонро ба имон ба Худову ислом даъват мекунад.
    Комёб бошед.

  70. tabaraxe
    ey insone ki bandayi Allohi
    oyo hz Gazilo chi aybe dosht???

    oyo shumo Firdavsiro az imom Gazoli (r.a ) bolo medoned???
    axmaq kasest ki Firdavsiro az shayxul ilsom mujadidi asri xud hz Gazoli (r.a ) baland hisobad.

  71. tabaraxe!
    Номи Имом Ғазолиро дигаро бузургонро бо камоли майл мепазирам, номашон болои чашм.

  72. Бо алфоз бозӣ кардану аз масъала гурехтану дурӯғ гуфтан, кори деринаи шиаҳост, ки ТАҚИЯ ном дорад. Бибин, ки чӣ гуна бо алфоз бозӣ мекунӣ, чунончӣ, пеш аз он ки қавли Наҷмуддин Абуҳафс Умари Насафиро иқтибос биёрӣ, худ аз пеши худ хулоса мекунӣ, ки гӯё Насафӣ «ақлро ба унвони манбае мустақил зикр карда». Аммо Насафӣ гуфта аст, ки «Ақл ҳам сабабест, барои ҳусули маърифат», яъне василаест барои дарёфти дониш, на манбаъе… Акнун, бигӯ, бо алфоз ту бозӣ мекунӣ, ё ман?

    Ту мегӯӣ, ки «ақл дар дараҷаи чаҳорум қарор дорад».
    Ин фикри шахсии туст? Ё ки далел барои исботаш дорӣ? Ё ки шиа чунин мегӯянд?
    Фақат бо далел, сухан бигӯ, на бо сафсата ва суханбозии беҳуда.

    Дар куҷо ва кӣ гуфта аст, ки қиёс ақл аст? Ақл монанди табар як василаест, барои буридани дарахт ва далелҳои шаръӣ чун дарахтзоре ва табар манбаъи чӯб шудан наметавонад, зеро он ҷуз олате беш нест. Ҳаргиз оқиле табарро манбаъи дарахт намепиндорад.

    Қиёс бар асоси далели шаръӣ бунёд меёбад, на бар асоси муҷарради ақл. Масалан, Расули Худо фармуда аст, ки Куллу мускирин ҳаром» (Ҳар чизи масткунандае ҳаром аст). Аз инҷо дарёфтем, ки иллати ҳаром гаштани «хамр», маст кардан аст. Агар манбаи шариат фақат ақл мебуд, мегуфтанд, ки фақат хамре ки аз ангуру ҷаву гандуму хурмо сохта мешавад, ҳаром аст. Ё ки онро ба номаш муқайяд мекарданд , ки ҳар чӣ номи «хамр» дорад ҳаром аст.

    Гуфтаӣ, ки » Уламо на танҳо ақлро манбае мустақил барои усули ақоид донистаанд». Кадом уламо? Уламои аҳли суннат ё уламои аҳли ташаййуъ? Уламои аҳли суннат бо як Ғазолӣ хатм намешаванд. Ва ҳар сухане дар рафти ҷумла маънои хоси худро дорад. Дигар ин ки Ғазолӣ гуфта аст, ки » Қутби сонӣ дар мавриди манобеъ ва адиллаи аҳком», на манбаъи сонӣ.

    Дар мавриди рӯзгори ҷоҳилият, аз асли мавзӯъ хеле дур рафтаӣ! Манзури ман ҳоли онҳо, то баъсати Расули Худо ва фурӯ фиристодани Қуръон аст, на баъд аз он, ки бо вуҷуди ақл доштан ба ҷое нарасиданд.

  73. Фирдавсӣ,
    Бе ҷо сухани нодурустеро, ки ба забон овардед, тавҷеҳ накунед. Уламо вақте қиёсро ба унвони манбаъ ва далел дар канори Қуръону суннату иҷмоъ қарор додаанд, онро ҳамчун манбаъ донистаанд, на чизе дигар.
    Барои ҳар оқиле ҳувайдост, ки вақте тақсиме дар миён аст, ақсом, дар ҷиҳати тақсим, муштараканд, ва аслан, дар тақсимбандӣ, мурооти ҷиҳати тақсим, шарти он аст. Масалан: вақте инсонҳоро тақсим мекунанд, намегўянд: Инсон, ё сафедпўст аст, ё сиёҳпўст аст, ё ориёӣ. Чунин тақсиме хатост. Чаро? Чун ки ҷиҳати тақсим муроот нашудааст. Агар ҷиҳати тақсим ранги пўст бошад, ориёиро дар канори сафедпўст ё сиёҳпўст қарор додан, хатост. Балки ориёӣ будан, он ҷо саҳеҳ аст, ки ҷиҳати тақсим нажод бошад.
    Дар ин ҷо ҳам чунин аст. Вақте уламо мегўянд: Манобеъ ва адиллаи аҳком чаҳор тост, чунин нест, ки ҷиҳати тақсим дар Қуръону суннату иҷмоъ чизе бошад (ки ҳамон манбаъ будани он бошад), вале ҳамин ки навбат ба қиёс расид, бигўянд, не, ин манбаъ ба шумор намеравад, балки васила аст. Уламо то ин ҳадд ноогоҳ набуданд, ки дар тақсимот, ҷиҳати тақсимро муроот накунанд.
    Ба ҳамин ҷиҳат аст, ки амсоли марҳум Ғазолӣ, аслан ба ҷои қиёс, мегўянд, манбаи чаҳорум: далели ақл аст. (Р.к. “Ал-мустасфо”).

  74. Фирдавсӣ,
    Аммо ин сухани шумо, ки мегўед қиёс бил-охира ба далели Қуръон ё суннат бармегардад, посух ин аст, ки оре, аз ҷиҳати сирояти ҳукми асл (ки дар Қуръон ё суннат ба он ишора шудааст) ба фаръ, метавон гуфт, ки аз як назар бил-охира ҳукме, ки қиёс мекунад, реша дар Қуръон ё суннат дорад. Ин комилан дуруст аст.
    Аммо баҳс дар ин нест, балки баҳс дар мавриди қиёс, ин аст, ки муҷтаҳид аз куҷо чунин сироятеро анҷом медиҳад. Ба чӣ далел? Чӣ касе ба ў гуфтааст, ки ҳукми ин мавзўъ, ҳатман ба он мавзўъ низ дода шавад?
    Баҳс ин ҷост. Умдаи баҳс ҳам дар ҳамин нукта нуҳуфта. Ин ҷост, ки тарафдорони қиёс ба ҳукми ақл такя мекунанд. Чаро ки ақли одамӣ мегўяд: “Ҳукмул-ашбоҳ фи мо яҷузу ва фи мо ло яҷузу воҳид”, яъне “Ҳукми А ва Б, агар бо ҳам шабеҳ бошанд, дар ҷавоз ё адами ҷавоз якест”.
    Ин ҳукм, ба тасреҳи уламо, як ҳукми сад дар сад ақл аст ва ба ҳеҷ ваҷҳ ба чизе ғайри ақл такя надорад.
    Мисоле бизанам: Фарз кунед, ҳукми шароб дар Қуръон мушаххас шуда, ва он ҳаром будани он аст. Вале дар бораи ҳукми тарёк (ё нашъа) чизе аз Қуръону суннат надорем. Ин ҷо агар муҷтаҳиде омада, ҳукми шаробро ба тарёк сироят диҳад, ва онро чунин тавҷеҳ кунад, ки чун ҳурмати шароб ба ҷиҳати масткунандагии вай аст, пас ҳатман ҳукми тарёк ҳам ҳурмат хоҳад буд. Чаро? Чун ки тарёк ҳам мисли шароб инсонро аз ақл мебарад ё маст мекунад.
    Дар ин ҷо, муҷтаҳид дар сироят додани ҳукми шароб ба тарёк ба чӣ чизе такя карда? Оё ҷуз ба ин ҳукми ақл, ки мегўяд: “Ҳукми А ва Б, агар бо ҳам шабеҳ бошанд, дар ҷавоз ё адами ҷавоз якест”.
    Комёб бошед.

  75. Агар дар робита дар ин мавзӯъ аз манобеи дигари аҳли суннат иттиллои бештар пайдо мекардӣ қазия бароят рӯшантар мешуд. Ҳар чӣ мегӯӣ аз нуқтаи назари шиаҳост, ва мехоҳӣ, онро ба аҳли суннат таҳмил кунӣ ва ё онро ҳамчун нуқтаи назари аҳли суннат ҷилвагар намоӣ.

  76. Фирдавсӣ,
    Хоҳиш мешавад каме бар асаби хештан сайтара намоед. Инсони оқил касест, ки эҳсосотро канор зада, ва бидуни ба миён афкандани шиа он асту ин асту тақия мекунаду дурўғ мегўяду аз ин қабил суханони бемоя, бо як дили васеъ, ба баҳс мепардозад. Аз аввал гуфта будам, ки бинои шумо гўи баҳс нест, балки тафриқаву ихтилоф аст. Чӣ чизе шуморо водор мекунад ба ин навъ суханон даст ёзед. Шумо ҳатто агар ба тарафи мунозири хеш эҳтиром қоил нестед, лоақалл хештанро пойбанди ҳадди ақалли ахлоқи исломӣ, ки Қуръон мегўяд: “Некӣ ва бадӣ баробар нест. (Бадии дигаронро) ба шевае ки некўтар аст дур кун, ки (агар чунин кунӣ) он гоҳ он касе ки миёни ту ва ў душманӣ аст ҳамчун дўсте надик ва меҳрубон гардад” (Сураи Фуссилат, ояти 34) бинамоед.
    Зоҳиран ҳар касе ки мувофиқ бо орои шумо набошад, ҳатман муттаҳам ба шиа будану аз ин қабил ановин мешавад. Магар то ҳанўз касеро, ки пойбанди маслаку мазҳаб нест барнахўрдаед?
    Ва сониян, муроди марҳуми Ғазолӣ аз қутби сонӣ, фасли сонӣ аст, на чизе дигар. Метавонистед саре ба китоби “Ал-мустасфо” зада, бубинед муроди Ғазолӣ чист, на ин ки аҷулона, ва аз пеши худ, қутбро дар муқобили манбаъ қарор диҳед. Ғазолӣ дар садади баёни манобеи аҳком аст, на чизе дигар, ва ин баҳсро дар фасли дуюми китобаш мавриди баррасӣ қарор додааст.
    Ва аммо дар мавриди муроди марҳуми Насафӣ аз асбоб. Агар чунин тафсире, мавриди писанду ҳавои шумо нест, метавонед ба шарҳи ақоиди Насафӣ, ки бисёр ҳам аст муроҷеа кунед. Бубинед марҳуми Тафтозонӣ дар ин бора чӣ мегўяд.
    Ва аз ҳама муҳим. Магар Насафӣ, баъд аз ин гуфтор, барои исботи вуҷуду ваҳдонияти Худо, ба адиллаи ақлие чун бурҳони ҳудусу қидам, имкону вуҷуб, бурҳони назму ғайра тамассук намеҷўяд?
    Оё касеро метавонед зикр намоед, ки ин бароҳинро, бароҳини ақлии муттакӣ бо шаръ бидонад?
    Аммо ин ки мегўед муродатон аз араби ҷоҳилият, то замони беъсат буда, на ҳамзамони он, магар то замони беъсат, эшон оини хешро бо ақлу хирад тавҷеҳ мекарданд?
    Кадом оқил чунин сухане ба забон ҷорӣ карда?
    Агар чунин буд, ҳатман дар баробари дархости Қуръон, ки мегўяд: “Пас бурҳони хеш биёваред, агар рост мегўед”, мегуфтанд: Далели тамассуки мо бар дину обову аҷдод ин далел асту он далел, на ин ки бигўянд: Инно ваҷадно обоано ало умматин… (то охири оят)
    Комёб бошед.

  77. Сайидюнуси Истаравшанӣ,
    салом алейкум
    як савол дорам ва илтимос посухашро дихед акаи Саидюнус
    фикри шумо оиди киёси хазрати Абу Ханифа чист?Оё хато мебошад он киёсе ки хазрат кардааст?

  78. Ба чашм! Аъсобамро баъди ин насиҳати гаронбаҳои шумо зери сайтара гирифтам. Ягон амри дигаре ҳаст?
    Дар шиа будани шумо – Саййидюнус шакке надорам ва пас аз навиштаҳоятон яқинам бештар гардида аст. Ҳарчанду кӯшидаед, ки эътиқоди шиагии худро бо тақия ва дигар пардапӯшиҳову иститору қиноъбандиҳо ва «маскировка»-ҳо пинҳон доред, он ҳатман, хоҳ-нохоҳ, аз даруни паймонаи ақл, бо гуфторе, навиштае, ё рафторе берун метароваду ошкор мегардад. Ва дар ин навиштаҳоятон дар чандин мавзеъ, аз рӯи ақидаи шиа ибрози назар кардаед, ки барои аҳли басират, ки аз муътақадоти аҳли суннат заррае огаҳӣ доранд, пӯшида нест.

  79. Баҳсро дар хусуси Имом Абуҳанифа раҳматуллоҳи алайҳи, шумо оғоз кардед, чун норизогии худро нисбат ба бузургдошти Имом Абуҳанифа раҳматуллоҳи алайҳи бо кинояву танз иброз доштед. Дар зимни суханони гавҳарбори ҳикматомези худ фармудед, ки ки чаро дар Пажўҳишгоҳи фалсафаи Фарҳангистони улуми Тоҷикистон масъалаи ҳанафӣ будани Атторро ба миён гузоштаанд?
    Дар Ирон тақрибан, бар пешонии ҳар бузургмарди таърих, мисли Фирдавсиву Ҳофизу дигарон, муҳри шиагӣ мезананд, ё қабои шиагӣ бар танашон мекунанд ва дар ҳар мавриде, монанди рӯзгори шуравии мо, ки иқтибосе аз ҳазаёнҳои бешумори Ленин меоварданд, аз гуфтаҳои Хумайнӣ ва Хоменаӣ иқтибос меоранд. Чаро шумо дар мавриди ирониён эътироз намекунед ва дар мавриди Имом Абуҳанифа раҳматуллоҳи алайҳи қалам ба даст мегиред? Ва Имом Абуҳанифа раҳматуллоҳи алайҳи ва мазҳаби ӯ ва мазҳаби аҳли суннат бесоҳиб нест, то ҳар кӣ ҳар чӣ хоҳад, нависад. Оё мардуми тоҷик ҳақ надоранд, ки бузургмардони мазҳаби худро дар партави Имом Абуҳанифа мавриди пажӯҳиш қарор диҳанд? Шумо оғоз кардед ва ихтилоф аз суханони шумо бархост, на аз ман.

  80. Гуфтаед, ки «метавонистед саре ба китоби “Ал-мустасфо” зада, бубинед». Мо мардуми тоҷик сар ба китоб намезанем ва низ китобро ҳам ба сар намезанем, сар ба китоб, девонаҳо мезананд. Сарро ба китобу дару девору пуштро ба ханҷару корд задан, кори мо нест.

    Роҷеъ ба манзури Насафӣ, аз вожаи «асбоб», дар ин қавлаш, боз мегӯям, ки ба маънои васила корбурд шуда аст: «Ақл ҳам сабабест, барои ҳусули маърифат”. Худоро шукр, ки калимаи «асбоб»-ро аз «манбаъ» фарқ мекунам ва инҷо ниёз ба шарҳе нест. Агар фарқ байни «манбаъ» ва «сабаб»-ро надонед, ба луғатномаҳо муроҷиат фармоед! Дар оғоз Насафӣ мегӯяд:
    وأسبابُ العلمِ للخلقِ ثلاثةٌ: الحواسُّ السليمةُ، والخبرُ الصادقُ، والعقلُ.
    «Ва сабабҳои илм (яъне сабабҳои ба даст овардани дониш) барои халқ се чизанд: Ҳавоси солим, хабари содиқ ва ақл».
    Сипас ба шарҳи ин калом мепардозад. Ончи ки шумо мегӯед, ки сабаб ба маънои манбаъ аст, дурӯғе ва талбисест. Ва дар шарҳи Тафтозонӣ низ ишорае ба манбаъ будани ақл намеравад.

  81. Мушриконе ки мегуфтанд, ки » Инно ваҷадно обоано ало умматин ва инно ало осориҳим муқтадун «, пайрави ниёгону падаронашон буданд. Суол ин аст, ки падаронашон ин динро аз куҷо оварданд? Ногузир, касоне аз онон бори нахуст, кореро карда ва онро нек пиндоштаанд ва писаронашон онҳоро пайравӣ кардаанд ва одоту тақолиду кардаҳои ниёгону падаронашонро дар қолаби дин дароварданд. Азбаски ниёгону падаронашон ақли худро монанди шумо, масдари дин медонистанд, ҳар чӣ ки дар пиндорашон хуб менамуд, ҳамчун динаш мепазируфтанд ва ҳар чиро дар мизони ақли костаи худ зишт мепиндоштанд, раддаш мекарданд.

  82. Фирдавсӣ,
    Аз суханони кинояомези шумо комилан ҳувайдост, ки то чандоза мусаллат бар аъсоби хеш ҳастед. Ва аммо ин ки ҳанўз исрор доред, ман тобеи кӣ ҳастаму кӣ нестам, агар чунин қатъу яқине бароятон ҳосил шуда бошад, ман чорае ҷуз ин надорам, ки бароятон дуо кунам то Худованд шуморо аз ин гумон бираҳонад, ки мабодо муртакиби гуноҳ шавед.
    Ман, Худоро шукр, ҷуз пайрави ақли салим, Қуръон карим, суннати саҳеҳа нестам.
    Аммо дар робита бо ин ки чаро масалан агар дар Эрон касеро қиблаи мурод қарор диҳанд, чизе намегўям, чӣ касе ба шумо гуфта, ки чизе нагуфтаам. Ин ҷо ҳам ба гумон мепардозед. Агар касе дар Эрон чунин кунад, барояш ҳамон интиқодеро раво хоҳам дид, ки дар мақола нигоштаам.
    Мутмаин бошед, дар Эрон ҳам аҳмақони мутаассибе кам нестанд, ва ҳамононанд, ки мисли бархе дигар аз бародарони аҳмақи худ аз пайравони соири мазоҳиб, исломро олуда карда ва мекунанд.
    Сухани ман ин аст, ки агар мусалмонон, чи шиа ва чи суннӣ, хештанро аз таассуби кўр ва пайравии ину он раҳонида, тобеъ ва пайрави ақли салим, мантиқи Қуръон ва суннати саҳеҳа шаванд, бовар кунед, олами ислом ба гулистоне табдил гардида ва он гоҳ хоҳед дид, ки ҷаҳониён чи гуна ба сўи ислом гароиш пайдо хоҳанд намуд.
    Аммо мутаассифона касоне ҳастанд, чи миёни шиаён ва чи миёни аҳли тасаннун, ки аз рўи ҷаҳолат ва нодонӣ, номи исломро бад ҷилва додаанд. Инон, чи шиааш ва чи суннияш, бо номи дин, ба бародаркушӣ даст меёзанд. Таҳаммули шунавидани орои дигарро надоранд. Ҳар кас бо орои эшон мувофиқ набошад, ё зиндиқ аст, ё шиа аст, ё носибӣ аст, ё кофир…
    Инон ҳастанд, ки мегўянд, ақл дар ислом, ҷойгоҳе надорад. Воқеан, оё бо чунин мантиқе метавон умед дошт, ки ислом дар миёни уқалои олам ҷое барои худ пайдо кунад?
    Оре, ман бо камоли сароҳат мегўям: Чунин тафсире аз ислом мавриди пазириши ман нест, хоҳ хештанро пайрави аҳли тасаннун қарор диҳад, ё тобеи шиа, ё ҳар мазҳабе дигар.
    Дар поён ба арзатон бирасонам, ки шумо ҳанўз натавонистед то ин ҷо ба танҳо як пурсише, ки бароятон матраҳ кардам посух гардонед. Пурсидам, дар заминаи маорифи поя мисли исботи вуҷуди Худованд, манбаи шумо чист? Чӣ касе бароятон гуфта, Худо вуҷуд дорад? Оё ақли муттакӣ бар шаръ, ё ақли муттакӣ бар фитрат?
    Агар аввалиро пазируфтед, нодурустияш қатъан ҳувайдост. Чун ки чунин истидлоле танҳо барои касе ваҷиҳ хоҳад буд, ки шаръро пазируфта, аммо барои касе ки ҳанўз на ба Худо имон дорад ва на ба шариат, маъное нахоҳад дошт. Ба ҳамин ҷиҳат аст, ки марҳуми Насафӣ, дар ин замина ба адиллаи сирф ақлӣ мисли далели ҳудусу қидам ва вуҷубу имкон даст меёзад.
    Аммо агар дуюмиро пазируфтед, ҳамон чизеро гуфтаед, ки ман аз аввал муддаии он ҳастам, ва он гоҳ тамоми ин баҳсҳои шумо бемоя хоҳад буд.
    Комёб бошед.

  83. Бародар Ватандўст,
    Бо камоли сароҳат ба пурсиши шумо посух хоҳам гардонид. Қиёси Имом Абўҳанифа (р)-ро он ҷо ки иллаташ ба таври қатъ маълум бошад, қабул дорам, аммо он ҷо ки иллаташ муҳтамал ва ба гунаи заннӣ матраҳ бошад, чунин қиёсеро аслан қабул надорам.
    Комёб бошед.

  84. Vatandust мегуяд:

    «tabaraxe
    ey insone ki bandayi Allohi
    oyo hz Gazilo chi aybe dosht???

    oyo shumo Firdavsiro az imom Gazoli (r.a ) bolo medoned???
    axmaq kasest ki Firdavsiro az shayxul ilsom mujadidi asri xud hz Gazoli (r.a ) baland hisobad.»

    Зохиран аз чараёни бахсхои мо ба куллй бехабарй, бародар.

    Пеш аз хама ман худро бандаи касе намедонам, аз чумла Аллох. Офаридаи Худо хастам ва Аллохро худо намедонам, балки пиндори арабхо аз Парвардигор медонам, ки пешинааш ба бутпарастй бармегардад.

    Ду ин ки ман на танхо Фирдавсиро аз Газолй бартар медонам, балки чуръат намекунам номи ин ду мардро канори хам биёрам ва онхоро мукоиса кунам. Газолй як мутаассиби мусалмон буд, ки боиси бахтбаргаштагй ва бастагии зехни миллати мо шуд. Бо зухури у дари тахкику тафаххус ва донишу биниши жарф дар офаридахои Худо баста шуд. У метавонад танхо барои мутаассибхо мавриди ситоишу сучуд бошад, на барои пайравони Хирад.

    Аммо Фирдавсиро, ки Худованди Чону Хирадро мепарастид, аз хар касе, ки мешиносию намешиносй, бартару бехтар медонам ва миллати мо барои хамеша пеши он некзод вомдор аст. Агар Фирдавсй намебуд, аввалан имруз забони худро намедонистам, сониян, хама мисли баъзе мардуми мутаассиб, ки ин чо мебинем, гузаштаи худро фаромуш мекарданду мункираш мешуданду манкурт мешуданд.

  85. Фирдавси!
    «Фаридун-уко!
    Гапҳом ШУМОҲОНро ӯйла карда, ба хӯлосае омадам, ки агар “дия” гуфтан, дар тарафҳои ШУМОҲОНИ АЗИЗ ин қадар манзалати баланд дошта бошад, моҳон ҳам ин насиҳати ШУМОҲОНро нарезонда начаконда, эссамон-ба мегирем ва барои “дарачаи баланди “дия”-гуён”-ба расидан, кӯшиш карда мемонем. Фақат аз ШУМОҲОН ҳамин хоҳиш, ки дарсҳои адабро давом додан гиртон будас.» – посухи ту ин аст…..Шарм мебояд туро…
    Ба хаёлам фол дидаи, ки маро «уко» ном мебари, мумкин соли ман аз ту зиёдтар бошад. Гарчанде ин тамасхури ту кора нест маро…
    Агар манзури ту интикод ё тамасхури гуиши хучандихо бошад, боз хато карди, зеро онхо «дия» намегуянд, балки «дэ»… Аслан, ман хато кардам, бояд мегуфтам, ки «то дарачаи «Шумо»-гуён….
    Боре ба ягон мактаби олии Душанбешахр ворид шав, ва боре, масалан ба Филиали Хучандии Донишгохи Технологи. Бубин, донишчуи душанбеги як дафтари умумии пачаку мачакшударо панч сол дар кисаи шим дорад, аммо донишчуи хучандии «тон тон» – гу чанд китобу чанд дафтар… Мо ба кучо равонаем???
    Ба гуфти Лоик – «… рохи ободи кучои…»
    Гуиши зодгохи хешро бо гуиши мардуми шимоли Точикистон, Бухорову Самарканду Сурхондарёву Фаргона гар мукобил гузори, бовари дорам, ки аз махлутии забони модариат шарм хохи дошт…
    Ин масхараи гуиши мардуми минтакае худ исботи «баланд»-ии хиради туст!!!
    Ман зодаи шимоли Точикистон наям, аммо вакте аввалин бор хамнишини мардуми шимолу Самарканду Бухоро гардидам, бовари хосил кардам, ки «ата»-гуихои мо худ забоне нест…Ва аз хама гуна фархангу маданият фарсаххо дур мондаем…Чаро забони модарии ману ту хамчун забони адаби кабул нагардид?? Чаро гуиши мардуми Хисору води Зарафшон ба пурраги адабист…Мо бошад суоли аввалинамон – «ай чои? Ай ко мешай»… Ачаб нест чанде баъд «чо чо-ю ко-ко гуиш забони расми шавад…
    Калимаи «хулоса» бо у –и дароз навишта мешавад??? Боре хам надидаям, ки мардуми «шумо»-гу ин калимаро бо у-и дароз талаффуз карда бошанд… Чунин навиштани ту ходисаеро ба хотирам овард: Ба наздики дар чаласае хузур доштам. Раисии чаласаро точики «нав», намояндаи минтакаи «ту»-гуёни мо мебурд. Ва ба шахси танхо мурочиат карда чунин гуфт: Шумо…..кунетон»… Яъне ба чои калимаи «кунед» – «кунетон»….Дар ин маврид ба фикрам хочати шарх нест…
    Калимахои «уйла» -ву «эс»-е, ки истифода бурдаи, аз забони ман харгиз набаромадаанду нахоханд баромад…Аммо, бирав ба кухистон, бубин, чи калимахое истифода мешаванд… аз «ишкилиб» то «бахрубир» …Мавриди номхои мавзеъхо чизе гуфтани хам нестам… Аксари кулл булок булоку су су….
    Ин кинояву тамасхури ту худ нишондихандаи он аст, ки то дарачаи «шумо»-гуён расиданат дахсолахо лозим аст…
    Мутаасифона касби ман на ба фалсафаву на филология, на таъриху адабиёт ва на дин умуман иртиботе надорад, аз ин ру оиди хак будани ин ё он шахс дар ин бахсгох чизе гуфта наметавонам. Аммо гумон надорам, ки шахсе, ки худро аз дигарон боло медонад, хак бошад.
    Манзури ман хамаги шуда эхтироми шахс буд… Бигузор Сайидюнус аз шиа ва ё пайравони Имоми Молик бошад…Аз хама мухим у инсон, ва мусалмон аст!!! Ва аз одоби бахс нест, ки мубохиси хешро хакорату дашном дихи…Агар эхтиром надориву худро аз у боло бидони, бахс макун…
    Кибру гурур аз кай нишонаи илму хирад шуда???
    Ва ман хеч гохе дар инчо чизе нагуфтаам, ки маро ахли шиа ном бибари. Хануз даврони кудаки китоби Восифиро хонда будам ва аз кирдорхои зишти шиагиён хабар дорам… Ва аз кирдори хаммазхаби худ –Темури ланги мугулсиришт, ки аз сари шиагиён калламанорахо бунёд карда буд, низ хабар дорам….
    Барои чи Сайидюнусро эхтиром мекунам: Барои забони навишт аввалан… Бигзор калимоти арабиро бисёр истифода барад, аммо шоёни тахсин аст, ки чунин равон менависад…
    Дар кучаву бозорхои Душанбешахр чанд нафареро пайдо карда метавони, ки бо забони фасеху равони форси точики озодона харф мезананд??? Мехмони олмоние, ки забони форси аъло медонист ба Точикистон омад ва уро хамрохи мекардам. Дар аксари манотики Точикистони Чануби хамсафар будем ва лахзаи видоъ у чунин гуфт: «Маро бубахшед барои густохи, аммо ман нафахмидам, чаро ин мамлакатро Точикистон ном ниходаанд… Ин чи забоне??? Забони садову симо дигару забони кучаву бозор…Чаро номи мавзеъхои Шумо аксаран туркиянд? Вакте «Гумбулок» -у «Кизилсу» барин мавзеъхоро дид, бо маскунини ин мавзеъхо хамсухбат гашт… Вакте «Гуругли»- ву иииии- фалаксароёнро шунид…Руирост гуфт – о ин мусикии мардуми сахрогарду кучиён аст…..
    Чаро точики Афгонистон, ки боре дохили мактабе нагардидааст, озод бо форси харф мегуяду ин чо….сохибмансабони шумо(дорои чандин дипломхову унвонхои илмии баланд) дар чумлае хафтод маротиб «ан»-у «ун» -гуён калима мекобанд…Ба рости, ман то ба хол ба ин саволхои у чавоби мувофике наёфтам…
    Дарвокеъ, точикони Афгонистон хам чаро «Шумо» мегуянд….
    Мавриди «Шумохон»-и ту… Гапхои Шумохон??? Мо(???) чанд нафар???
    Сониян, бахси Сайидюнус ва Табаракс маро водор сохт, то уро сохибэхтиром донам. Ба хаёлам, то гиребони хамдини худ гирифтан аз дини хеш химоя сози хуб нест???
    Ман хеч гох намехостам, ки ба иззати нафси касе бирасам, агар сахтат ояд, бубахш маро…

  86. Сайидюнуси Истаравшанӣ,
    салом алейкум
    Агар имом ягон хато дошта бошад дар киёс албата ки ман хам уро кабул намекунам
    локин фикр мекунам ки шумо шиахо ягон зарра дуст намедоред хазрати Имомро (р.а)

  87. tabaraxe,

    Аввалан ки шумо мусулмон нестед
    пас аз ин малум мешавад ки бо шумо сухбат кардан хайф мебошад.
    Аллох ва дини мубини ислом танхо аз миллати араб нест.
    бадан, ман боварии комил дорам ки аз шумо дида Точикистонро ва миллати точикро бештар дуст медорам.
    Валлохи Биллохи таллохи ки бештар дуст медорам
    Дар дини мо агар касам хурди вагар на он хел боши пас ин кафорат дорад (ееее бахшиш шумо кучову ин дини ки тамоми башариятро одобу ахлоки хамида додааст кучо.
    Худованд хидоят кунад дигар чизе хам гуфта наметавонам

  88. Фаридун-укоҷон!
    Ин навиштаҳои берабти ғайриқобили дарки шумоҳонро дар истилоҳи равонпизишкӣ, шизофазия (schizophasia) меноманд. Худо шумоҳонро шифо диҳад!

  89. Vatandust,

  90. Vatandust,

    Хуб аст, ки кй будани моро фахмидед. Аммо баъд, сухбат кардан бо мо барои мутаассибхое мисли шумо хайф не, балки хатарнок мебошад. Ин танхо чавоби шумо метавонист бошад. Чун ислом дар баробари мантик чавобе надорад. Ягона сипари он Куръон аст ва Куръон дар навбати худ бемантик аст. Ватандустиатро на бо «валлоху биллох», балки бо амал нишон дех. Точики асил наметавонад пайрави як дини арабй бошад. Арабй будани онро худи Аллох (яъне Мухаммад) дар куръонаш гуфтааст. Барои далелхои бештар метонй ба бахсхои гузашта ё ба веблоги мо нигох кунй.

    http://tabaraxe.wordpress.com

  91. табарха:
    ту ки мусалмон нести ва як кофари чаро дар бораи мусалмонҳо назар медаҳи асли ту авал маймун буда аст.ҳайф аст мусалмонро ки бо ту ҳарф бизанад.ооооо

  92. Бандаи Аллох,

    Ташаккур барои намояндагй аз фарханги исломй. Бардахою бандахо харгиз озодвор набуданду нестанд. Хуш бошй.

  93. оре маро мавлоям яъне офаридагорам гуфтааст,ки бо кофирон ва мушрикон сахтгир бош ва байни ҳамақидаҳои худ яъне Худо парастон бо оромиш суҳбат кун.мувафақ бош.

  94. «Табар» чист? Олатест, дар дасти дигарон, барои шикастану буридан, зеро ин бечора худ истиқлол надорад ва ҳар ҳезумкаши бадбахте ӯро дар буридани чизе истифода мебарад, чуноне ки ӯро барои буридани баъзе муқаддасоти мусулмонон истифодаfi мебаранд.

  95. tabaraxe
    ман аз ту аблахтар надидам ту фикр карди, ки Фирдавси он худое, ки қабулаш дори мепарастид??? ҳайҳот ҳайҳот он худоеро у мерастид, ки Қуръонро офарид ва Паёмбар ҳазрати муҳммадро офарид, ки ҳатто душманон ба покиву покизаги ва охлоқи некаш сарфурд оварда ва бо забони гуё ҳарф заданд. хар кучое калимаи хирадро диди ё шуниди ба фикрат Оташ аст???
    tabaraxe хар кучо сурхиро диди фикр накун, ки хун аст шояд ранги сурх бошад

  96. tabaraxe
    ман аз ин хуш хол хастам, ки тобу тавони чавобҳои бандаро сайтат тоб наёвард баста шуд. ин як шикасти чоброн нопаир барои сайти шумост.
    сарфароз бошед

  97. Фаридун-уко!
    Ман Фирдавсиро шоёни тахсин медонам.
    Дар хакикат у Фирдавсии ин замон буда аст.Забони у равону содда ва аз хама мухиммаш илми беканори у ва саводи у .Дину забонро чунин бояд донист.
    Бародари арчманду фарзона !!!

    Худованд эшонро хидоят намояд то дигар забондарози нанамоянд на ба дини пок ва мубини мо на ба ёрон на ба хамеханон.
    Агар аз забон сухан гуянд шеваи Фирдавсиёнаи ту фахмотарст.Далелхои ту каввитаранду чун кух побарчо.Ту дар хакки ва эшон дар ботил.

  98. tabaraxe,
    ha ha ha
    1.yane bo shumo harf zadan hayf hast.
    2.to hol baroi vatani azizam az shumo dida xizmati bisyor kardaam bo inzi Alloh.
    3.Muhammad salallohu alayhi va sallam dar asl arab bud lokin muallimi tamomi bashariyat bud. voy bar shumo ki az on nemati buzurg dur hasted.
    …………………

  99. Ва «табар» хамон олатест, ки бар сари пешиниёни мову шумо кубида шуда, то гузаштаамонро мисли шумо фаромуш кунему худро пайрави як дини арабй номем. Шояд ба ёди хамон рузхо номи манро Табар гузошта бошанд?

  100. Банда,

    Офаридагори хамаи инсонхо як аст. Магар ту офаридгоре мучаззо дорй? Агар Аллохи ту вокиан Офаридгор буд, хамаи офаридахояшро ба як чашм медид ва дастури куштани як гурух аз офаридахояш тавассути гурухе дигарро намедод.

    Сониян, ту ба хайси «Бандаи Аллох» наметавонй офаридгор дошта бошй. Банда факат сохиб дораду халос.

  101. Махсус барои Бандаи Аллох, «Фирдавсй» & Co:

    Чи гуна Мухаммад ба фикри паёмбарй уфтод:

    http://tabaraxe.wordpress.com/

  102. Табар,
    Мақолаи навбатии шуморо хондам. Шумо агар номусалмонед ва оини мубини ислом, мавриди писанди шумо нест, ин ихтиёри шумост ва касе ҳаққи эътироз ба гузиниши ин ё он андешаи муайяне аз ҷониби шуморо надорад, ва ислом худ бар ин асл сиҳҳа гузошта, он ҷо ки фармуда: “Дар дин иҷборе нест”, аммо ҳадди ақалл дар арзёбии ашё озода бошед. Расми озодагӣ ин нест, ки одамӣ, агар аз дине хушаш намеояд, ҳар дурўғеро, ки писандаш ояд, нисбати он оин бибофад.
    Мурооти инсоф, ахлоқи озодманешон аст, на беинсофӣ. Чаро ба дурўғ иддао мекунед, ки
    ///Мухаммад дар огози амр касд дошт бо таъсиси ислом кудраташро танхо дар Макка ва дар Арабистон баст ё густариш дихад ва фикр намекард, ки дини навбунёдаш битавонад ба соири марзхо русух кунад///
    Дар ҳоле ки ояти “Ин (Қуръон) чизе ҷуз як тазаккур ва бедорбош барои тамоми ҷаҳониён аст” (Сураи Таквир, ояти 27) ва ояти “Ва туро нафиристодем магар он ки барои ҳамаи мардуми ҷаҳон башоратдиҳанда ва боздоранда бошӣ…” (Сураи Сабаъ, ояти 28) ва низ оятҳои дигаре ба ҳамин мазмун, ки ба рўшанӣ ва вузуҳи комил, рисолати он ҳазрат (с)-ро барои тамоми ҷаҳониён муаррифӣ мекунад, ба иттифоқи муфассирон, дар Макка, дар оғози паёмбарии он ҷаноб (с) нозил шудаанд. Яъне замоне нозил шудаанд, ки ҳанўз шумори мусалмонон ва гаравандагон ба ин оини ҷадид, аз адади ангуштони даст таҷовуз намекарданд.
    Дар ривояте омадааст: Дар оғози беъсати ҳазрати Муҳаммад (с), ки теъдоди мусалмонон андак буд, Қурайш ба озору азияти касоне ки ба дини ислом мегаравиданд пардохтанд. Яке аз касоне ки мавриди озору шиканҷаи шадиди мушрикон қарор гирифт, Хаббоб ибни Арат буд. Рўзе Хаббоб назди Расули Худо (с) омад, дар ҳоле ки Паёмбар (с) зери сояи Каъба бар бурдаи хеш такя зада хобида буданд. Хаббоб гуфт: Эй Расули Худо! Оё дуо намекунӣ ва аз Худо намехоҳӣ, ки моро кўмак кунад ва аз шиканҷаҳои ин мушрикон моро раҳо созад? Мо хеле мавриди озору шиканҷа ҳастем.
    Паёмбар (с) дар посухи ў фармуданд: Пеш аз шумо, яъне дар замони паёмбарони пешин, мўъминоне буданд, ки ба ҳадде мавриди озору шиканҷаи кофирон қарор мегирифтанд, ки ҳатто бадани онҳо тавассути шонаҳои оҳанӣ шона карда мешуд ба гунае ки пўсту гўшташонро то устухон бармедошт, арра бар сари бархе аз онон гузошта мешуд ба ҳадде ки сарашонро пора мекард. Ҳамаи ин корҳо ба ин ҷиҳат буд, ки то даст аз дини ҳақ бардоранд, вале онҳо сабр мекарданд. Эй Хаббоб! Бидон, ки Худованди Мутаол ин оинро пирўз хоҳад гардонид, ва рўзе кор ба ҷое хоҳад расид, ки савора аз Санъо то Хазрамавт озодона ҳаракат карда ҷуз Худои Мутаол аз касе нахоҳад тарсид. Яъне ислом ҳама ҷоро фаро хоҳад гирифт ва мардум зери сояи ислом аз чунон амнияте бархўрдор хоҳанд шуд, ки як нафар савора, ба танҳоӣ аз маконе то макони дурдасте дигар, озодона ва бидуни ҳеҷ хавфу ҳаросе ҳаракат хоҳад намуд. (Нурул-яқин, с. 52).
    Соҳиби китоби Нурул-яқин баъд аз нақли ин ривоят мегўяд: Паёмбар (с) дар замоне ин суханонро гуфтаанд, ки тасаввур намеравад оқилтарини оқилҳо дар чунон ҳолате, як чунин дурнамоеро мужда диҳад магар ин ки ба олами боло пайваст дошта ва Худо барояш ваҳй намуда бошад.

  103. Ислоҳ:
    “Ин (Қуръон) чизе ҷуз як тазаккур ва бедорбош барои тамоми ҷаҳониён нест” (Сураи Таквир, ояти 27)

  104. Табар,
    Яке дигар аз беинсофиҳои шумо, ё он касе ки ин музахрафотро аз ў нақл мекунед, ин ҷост, ки иддао мекунад, ки гўи
    ///эхсоси махрумиятхои айёми кудакй нерухои магзии Муҳаммадро барои даст ёфтан ба кудрате, ки хакоратхои замони кудакиашро дар худ мустахил менамуд ва вайро дар раъси кудрату макнат карор медод, тахрик мекард///
    Шумо худ некў медонед, ки ин ҳарф дурўғе беш нест, тўҳматест нораво.
    Кӣ гуфтааст, ки Паёмбар (с) “ҳақир” бузур шудааст? Оё таърихнигоре чунин гуфта? Оё дар китобе суроғ доред, ки дар он чунин сухане омада бошад?
    Паёмбар (с) бузургшудаи хонадонест, ки риёсати Қурайш дар дастони онҳо қарор дошт. Падарбузургаш Абдулмутталиб раиси қабилаи Қурайш буд. Ба муҷарради фавти падари бузургвораш, падарбузургаш риояти ўро ба дўш гирифт, ва нагузошт Паёмбар (с) лаҳзае набуди падарро эҳсос кунад.
    Ва низ Паёмбар (с) ҳаргиз дунболи қудрату салтанат набуд. Чӣ касе чунин дурўғе бофта?
    Шумо худ некў медонед, ки агар Паёмбар (с) ба дунболи қудрату салтанат буд, дар ҳамон оғози даъваташ, ки мушрикон барояш мақоми риёсати Қурайшро пешниҳод намуданд то даст аз даъвати дини ислом бардорад, қабул мекард. Аммо ў ҷавоби радд дод, напазируфт. Ў дар посухи онҳо гуфт: “Агар хуршедро дар дасти ростам ва моҳтобро дар дасти чапам гузоред то даст аз даъвати ҳақ бардорам, ҳаргиз даст аз даъват ба сўи дини мубини ислом бар нахоҳам дошт”.
    Оё касеро, ки чунин ҷавобе дар баробари пешниҳоди қудрату салват медиҳад, метавон гуфт, ки ў ба дунболи қудрату салтанат буда?
    Аммо ин ки иддао мекунад, ки гўи ҳазрати Муҳаммади Мустафо (с) оине хеш аз яҳуду насоро гирифта бошад, посухи ин иддаои бепояро дар номанигориҳои пешин дода будам. Тафовути маорифи исломӣ бо таолими таҳрифшудаи яҳуду насоро дар он даврон, аз замин то осмон аст.
    Шумо худ некў инҳоро медонед. Аммо рўшан аст, чизе дигар боиси тарвиҷи чунин афкори бепоя аз ҷониби шумост.
    Пешниҳоди ман бароятон ин аст, ки ҳоло ки мусалмон нестед, ва ин ихтиёри шумост, аммо беинсофӣ накунед, дурўғ нагўед, ё дурўғ аз дигарон нақл накунед. Чун таваққўъ он аст, ки лоақалл озода бошед ва дар арзёбии ашё, роҳи инсоф бипаймоед.
    Комёб бошед.

  105. Табар,
    Барои ин ки дониста бошед, номусалмононе ҳастанд, ки ҳарчанд оини исломро кеши худ намедонанд, аммо дар арзёбии ашё, аз ҷумла арзёбии шахсияти волои ҳазрати Паёмбар (с), камоли инсофро ба харҷ додаанд, намунаҳое аз суханони чанде аз онҳоро бароятон меоварам, то бидонед озода кист:

    Ани Басонт мегўяд: “Ғайри мумкин аст касе зиндагӣ ва шахсияти Паёмбари бузурги исломро мутолеа кунад ва ўро такрим накунад; касе ки яке аз бузургтарини паёмбарони Худост… Ман ҳар чи зиндагии Паёмбарро бештар мутолеа мекунам, эҳсоси тамҷиду такрими ман нисбат ба ў шакли ҷадидтаре мегирад ва эҳсоси ҷадиде аз бузургии ин устоди бузурги араб ба ман даст медиҳад”.

    Лаплас мегўяд: “Гарчи мо ба адёни осмонӣ ақида надорем, вале оини Муҳаммад ва таолими ў, ду намунаи иҷтимоӣ барои зиндагии башарият аст. Бинобар ин эътироф мекунам, ки зуҳури дини ў ва аҳкоми хирадмандонааш бузург ва боарзиш мебошад, ва ба ҳамин ҷиҳат, аз пазириши таолими Муҳаммад бениёз нестем”.

    Неҳру мегўяд: “Мазҳабе, ки Паёмбари ислом таблиғ мекард, ба воситаи содагӣ ва ростӣ ва дурустии он ва доро будани таъми демокросӣ ва баробарӣ, мавриди истиқболи тўдаҳои кишварҳои муҷовир шуд”.

    Сайкс мегўяд: “Ақидаи шахсии ман ин аст, ки Муҳаммад дар миёни машоҳири олам бузургтарин инсонест, ки бо як мароми олии тамом худро масруфи он дошт, ки ширку бутпарастиро аз реша мунҳадим сохта ва ба ҷои он афкори баланди исломро барқарор созад. Ва ин хидмати вофир ва намоёне, ки аз ин роҳ ба навъи башар намуда, хидматест, ки ман онро ситоиш намуда ва сари таъзим фуруд меоварам”.

    Гандӣ мегўяд: “Ҳаёти шахси паёмбари ислом ба навбаи худ нишона ва сармашқи боризе барои радди фалсафаи хушунат ва иҷбор дар амри дин мебошад”.

    Лев Толстой мегўяд: “Ҷои ҳеч гуна шубҳаву тардид нест, ки паёмбари ислом аз бузургони муслиҳини дунёст; он ҳам муслиҳе, ки ба ҷомеаи башарият хадамоти шоёне кардаааст. Ва ин фахру мубоҳот барои ў бас аст, ки як миллати хунрезу ваҳширо аз чанголи аҳримани одоти зишту шанеъ бираҳонид ва роҳи тараққиро бар рўи онон боз кард, ва ҳол он ки ҳар марди оддӣ наметавонад ба чунин кори шигирфе иқдом кунад ва натиҷа бигирад. Бинобар ин шахси шахиси паёмбари ислом, сазовори ҳама гуна эҳтиром ва икром мебошад. Шаръияти паёмбари ислом ба иллати тавофуқи он бо ақлу ҳикмат, дар оянда оламгир хоҳад шуд”.
    Манбаи нақли ин ақвол: http://dr.mihanblog.com/post/category/6

  106. Табар (хокат ба даҳон)!
    Паёмбари (Худо саллаллоҳу алайҳи ва саллам) ва суннати ӯ, дарёи нопайдоканори хушобу гувороест, ки беш аз як миллиард мусулмони ҷаҳон аз ин сарчашмаи дониши ноби илоҳӣ сероб мешаванду киштзори мусулмонии худро бо ин оби ҷонбахш об медиҳанд, дарахтони имонашонро бо он оби рӯҳафзо пуршохубаргу пурмева мегардонанд. Девонасагони хабиси фаровоне пеш аз ту ва баъд аз ту кӯшиданд ва боз мекӯшанд, ки аз хӯ ва табиати сагӣ ва кинаи сагона, бо даҳони бузоқогини олудаи худ ин дарёро палид кунанд, аммо ин дарёи бузург, аз даҳони ҳар саги девонае палиду наҷас намешавад ва чунин сагон низ бо даҳан задан бар оби пок ҳаргиз покиза намешаванд ва гоме фаротар аз пояи сагии худ намениҳанд.

  107. Сайидюнус,

    Мову шумо кайхо ба ин натичаи мантикй расидаем, ки Куръон ба сарохат мегуяд, ислом динест барои арабхо ва он хам танхо барои мардуми Уммалкуро (Макка) ва атрофаш. Барои ин ки ин мавзуъро рад кунед, шумо бояд мункири оёти бешумори Куръон бошед, ки бар ин мавзуъ таъкид кардааст.

    Барои тоза кардани хофизаатон дубора ба навиштахои каблй дар Табарнома нигох андозед.

    Дар бораи бокии достон бисёр шитоб накунед. Он пажухиш навиштаи як донишманди тахкиккарда аст. Идомаи онро хам бихонед, то бибинед, ки чи гуна иддаъохоятон чун хок пош мехуранд.

    Хуш бошед.

    http://tabaraxe.wordpress.com/

  108. табарха:
    Аввалан, Бародар юнус чаваби шуморо бо мантиқ ва истидлоли қави доданд. аз фармойшоти бародари дини чунин бар меояд ки инсони озод андеш ва аҳли мантиқ ва истидлоланд. Худованди меҳрабон ҳечвақт замини худро, аз инсонҳои бофаҳм ва фирефта холи намегузорад .
    ва ҳамчунин монанди бародар фирдавси ва монанди ин бандагони ХУДО зиёданд,ки аз дин ва Паёмбар(с) дифоъ кардаанд ва мекунанд.
    Дувуман,ту худро озоду ва бандаи холиқ намедони, дар ҳоли ки худ дар боло иқрор карди ки ХУДО яктост . Пас қабул карди ки холиқе вучуд дорад агар Холиқ якто набошад туй табарха аз кучо бавучуд омади? ман даринчо ва дар ҳамачо мегам ки бандаи Худоям ва Ў афаридагори манаст на фақат ман балки Холиқи тамоми ашё дар замин ва осмонҳост. аммо ту дар ҳақиқат соҳибе дори ( то инчо фаҳмиди ки соҳиб дори ҳар инсоне бе соҳиб ва бе сардор наметавонад вучуд дошта бошад ) ва соҳиби ту яҳудиҳо амрикоиҳо ва англисҳост бо сароҳат бигу ки онҳо худои ту ҳастанд ва аз гуфтаҳои онҳо берун намеои агар чуръат дори?. ба гуфтаи холиқи ман ки мегуяд: » ҳар инсоне бар нафси худ бинанда аст» яъне дар ҳақиқат агар ту инсон боши ва ё ҳадиақал одам боши бар нафси худ бингар оё инсон буданро ҳис мекуни ё на . Хулоса ту дар ҳақиқат саги ҳалқа бар гуши онҳои ( яҳудиҳо амрикоиҳо ва англисҳо) мехоҳи боин корҳоят байни мусалмонҳо шубҳа афкани ва бо ин роҳ байни мусалмонон тафриқа андози куни аммо фиреб мехури,мо гули туй фосиқ ва аз дин берунро намехурем ва ба гуфтаи Холиқи кулли ҳасти ки фармуд: «Ба ресмони Худо чанг бизанед ва аз ҳамдигар чудо нашавед». амал хоҳем намуд ва туй кофиро маъюус хаҳем намуд .

  109. табарха:

    Паёмар Муҳаммад(саллаллоҳу алайҳи ва олиҳи васаллам) худ ин паёмбариро интихоб накардааст балки Ҳолиқаш «Аллоҳ» ўро қабл аз ин ки худи муҳаммад (саллаллоҳу алайҳи ва олиҳи васаллам) ба ин дунё биёяд интихоб кардааст. ҳадиси қудсии маъруф аст ки Худо фармуд: «лавлока ламо халақту афлок» эй паймбари ман агар ту намебуди ман ин дунёро халқ нмекардам . дар ҳақиқат вучуди паёмбари гироми боис шуд ки туй табарха ба ин дунё биои на ин ки ў ин вазифаи рисолатро ба вучуд оварда бошад. фаҳмиди басари фаҳм биё ва даст аз ин лачочат бардор.
    мувафақ бош.

  110. табарха:

    Aknun man yakin medonam ki shumo besavodtarin inson meboshed. Fakat az kadom manba’e suxanoni durugro chinda bar mo dalel meovared.
    Shumo firk nakuned ki xalki Tojikiston besavodu beakl hast.
    Alhamdulilloh ki dini mo İslom hast.
    Ey kosh Alloh shumoro kuru lolu kar mekard.
    Astagfirulloh shumo be guftayi man ham Kuru Lolu Kar hasted.
    Xudo

  111. табарха:

    Aknun man yakin medonam ki shumo besavodtarin inson meboshed. Fakat az kadom manba’e suxanoni durugro chinda bar mo dalel meovared.
    Shumo firk nakuned ki xalki Tojikiston besavodu beakl hast.
    Alhamdulilloh ki dini mo İslom hast.
    Ey kosh Alloh shumoro kuru lolu kar mekard.
    Astagfirulloh shumo be guftayi man ham Kuru Lolu Kar hasted.

  112. Сайидюнус,

    Бо маъзарат, ки навиштаи ахир чехраи хамосаии паёмбари ислом пеш аз паёмбариро заминй мекунад. У хам одаме одй буд бо заъфхои фаровон, аммо заранг, ки бо истифода аз абзори мазхаб ва бесаводии тудахо ба хостахояш расид. Аввал мехост дар шахри худаш ва атрофи он хоким бошад (Аллох аз у инро хоста буд). Баъд дид, ки мардум ба гапхояш бовар мекунанд. Шерак шуд ва мехост хамаи арабхоро зери ливои дини сохтааш дароварад.

    Навишта ин чост:

    http://tabaraxe.wordpress.com/

  113. Бародарони мусалмон,

    Хуб аст, ки бо омадани ман чангчолу гору маголи шиаю сунниро фаромуш кардед. Агар номусалмонон набошанд, шумо хамдигаратонро зинда ба зинда мехуред. Бовар кунед. Худо гувох аст.

    Хуш бошед.

    http://tabaraxe.wordpress.com/

  114. Табар,
    Идомаи он навиштаҳоро низ хондам. Ҳамон гуна ки борҳо бароятон гўшзад карда будам, шумо ва он касе ки аз ў нақл мекунед, на танҳо перомуни мавзўе, тавони баҳси илмиро надоред, балки ҳатто наметавонед дурўғу бўҳтонҳои хешро ба гунае пўшиш диҳед, ки дурўғаш бармало нашавад.
    Музахрафоте, ки он “доктор”-и бесавод навиштааст, бовар кунед, ҳеҷ яке, мустанади илмӣ надорад. Барои намуна, ба чанд маврид аз он хузаъбалот ишора мекунам:
    Он бесавод иддао мекунад:
    ///Замоне ки Мухаммад аз мусофирати Сурия ба Макка мурочеъат кард, мусодиф бо мавкеъе буд, ки Абутолиб тавоифи Макка ва навохии атрофи онро барои дафъи хамлахои Нагус Абарха, хокими Хабаша басич мекард ва Мухаммад ичборан ночор буд дар чанги мазкур ширкат кунад. Чун Мухаммад чавоне бемормизоч ва асабй буд ва кудрату харфияти ширкат дар чангро надошт, лизо аз майдони чанг гурехт. Фирори Мухаммад аз майдони чанг уро мавриди мазхака ва тамасхури дустону ошноёнаш карор дод ва аз ин ру мачбур шуд хонаи амакаш Абутолибро тарк кунад ва аз Макка хорич шавад///
    Аввалан, ҷанги Қурайш бо сипоҳи Абраҳа, ҳокими Ҳабаша, ҳангоме иттифоқ афтодааст, ки ҳазрати Муҳаммад (с) дар ҳамон сол по ба арсаи ҳаёт гузошта буд. Дар таърих он сол, ба “омул-фил” маъруф аст.
    Сониян, касе ки раиси Қурайш дар он замон буд, Абдулмутталиб буд, на Абўтолиб.
    Ин матлаб, на танҳо аз мусалламоти таърихист, балки ҳеҷ таърихнигоре, чи мусалмон бошад ва чи ғайри мусалмон, хилофи онро нанавиштааст.
    Аз ин рў, ба он “доктор”-и бесавод бирасонед, ки касе ки умре беш аз як рўз надорад, маъқул нест, ки вориди майдони ҷанг шаваду тоза аз он по ба фирор гузорад.
    Ва низ ба ў бирасонед, ки агар мехоҳад дурўғе ҳам бибофад, тавре бибофад, ки дурўғ буданаш лоақалл то ин ҳадд бармало нагардад.
    Мавриди дигар: “Муҳаққиқ”-и бесавод иддао дорад:
    ///Мухаммад дар ин замон (595 милодй) чавоне 25-сола буд ва ба манзури таъмини маъишати рузона ночор шуд ба шугли чупонй, ки пасттарини машогили он замон ба шумор мерафт, иштигол варзад///
    Аввалан, дар ҳеҷ ҷое аз таърих наёмадааст, ки он ҷаноб (с) дар синни 25 солагӣ ба кори чўпонӣ машғул будаанд. Оре, он ҷаноб (с) чўпонӣ мекарданд, аммо дар синини хурдсолӣ.
    Сониян, шуғли чўпонӣ, чунон ки он бесавод иддао мекунад, шуғле паст ба ҳисоб намеравад. Оре, шояд барои касоне ки миёни афроди ҷомеа, тамйизу табъиз қоиланд, ва одамонро ба меъёри ҷойгоҳи иҷтимоияшон месанҷанд, шуғли чўпонӣ паст ба ҳисоб ояд, зеро назди чунин ашхосе, меъёри баландиву пастӣ, фақат ва фақат пулу молу мансабу маром аст, на шахсияти тараф.
    Вагарна, бузургтарин афроди таърих, дар ибтидо ё чўпон буданд мисли ҳазрати Исову Яъқубу Муҳаммад (с), ё оҳангар буданд мисли Довуд ва ё шуғле доштанд монанди соири афроди ҷомеа.

  115. Мавриди сеюм: Он бемоя иддао мекунад:
    ///(Муҳаммад (с) ночор шуд) дар хидмати як точири либос ба номи Соиб, ки голибан дар мусофират ба сар мебурд, дарояд. Соиб дар чараёни тичорати либос ба бозори Хаёча, ки дар чануби Макка карор дошт ва яке аз бозорхои мухими шахр ба шумор мерафт, руй овард. Мухаммад дар бозори Хаёча муваффак шуд бо як беваи сарватманд ба номи Хадича, ки дорои корвони тичоратй буд, ошно шавад. Хадича ибтидо Мухаммадро ба шугли шутурбонй истихдом кард, сипас уро мутасаддии корвони тичоратии худ кард ва саранчом уро шарики худ намуд///
    Дурўғе ба ин андоза ошкорӣ!
    Кадом таърихнигор дар таърихи ҳазрати хатимартабат (с) аз касе ба номи Соиб ном бурда?
    Он чи таърих роҷеъ ба ин воқеа сабт кардааст, аз ин қарор аст: «Қабл аз беъсат (15 сол пеш аз он), Муҳаммад (с), ки дар миёни қавм ба амонатдорӣ ва ростӣ маъруф шуда буд ба ҳадде ки ҳамагӣ ўро ба лақаби «Муҳаммади Амин» мехонданд, мояи эъҷоби тоҷироне чун ҳазрати Хадиҷаи Кубро (р) гардида буд. Ҳазрати Хадиҷа ба ходими хеш, ки Майсара ном дошт, дастур фармуд, ки аз Муҳаммад (с) бихоҳад то сарпарастии корвони тиҷории Хадиҷа (р) ба Шомро бар ўҳда бигирад. Майсара ҳамин корро кард ва ҳазрати паёмбар (с) низ ризояти хешро эълом фармуданд, ва хулоса тиҷорати мазбур ба муваффақият анҷомид. Пас аз бозгашт аз Шом, ки амонатдории он ҷаноб (с) ҳар чи бештар барои мардум ва минҷумла ҳазрати Хадиҷа (р) ба субут расид, он бонуи покдоман, хостгорӣ аз он ҷаноб (с) кард ва ҷанобаш пазируфт…»

  116. Сайидюнус,

    Хуб дог кардед. Оби хунук ёдатон наравад. Дар ин маворид зарурист.

    Хануз хам ниёзе нест ачала ба харч дихед. Достон риштае дароз дорад. Факат аз бо «хузаъбалот» хондани тахкикоти даххо нафар, ки дар он китоб накл шудааст, ин хакро ба дигарон хам коил шавед, ки акидахои беасос ва афсонаии шуморо хам як мушт хузаъбалоти бадтар бидонанд. Мову шумо, ки медонем инхо хаммаш аз кучо сарчашма мегирад. Хар чи шумо мегуед, мамлувв аз таассуби куркурона ва бесаводона аст ва он чи ба дур аз таассуби исломй аст, вучуди шуморо месузонад ва дуди баландеро рох андохтааст.

    Зимнан, дар мавриди «чупоният»-и «паёмбарон»-и сомй (чухуду араб), ки доди сухан додед, фаромушатон шудааст, ки нахустпаёмбари чахон Зартушт хам чупон буд ва аз чупонон ситоиш мекард. Ман хам ба чупонхо арч мегузорам. Аммо зохиран арабхо чупониро пасттарини машогил медонистаанд. Хамин акнун хам дар миёни мусалмонхо чупон макоми бартаре надорад, ё дорад?

    Ба хар хол аъсоби тарангатонро хифз кунед, то идомаи сафарро бо хам биравем.

    Хуш бошед.

    http://tabaraxe.wordpress.com/

  117. Табар,
    Лузуме надорад роҷеъ ба баҳсу мунозираи илмии фимобайнии мо мусалмонон, дахолат кунед. Некў медонед, ки «моҳӣ аз оби гилолуд гирифтан», бадтарин, палидтарин ва пасттарин шеваи фурсатталабон аст. Нашояд шуморо, ки иддао доред «озода» ҳастед (ҳарчанд аз шумо ҳатто бўе аз озодагӣ ба машом намерасад), ба чунин коре даст ёзед.
    Комёб бошед.

  118. Сайидюнус,

    Хакикати талх чигарсуз аст. Аммо рузхою хафтахо мегузашту чангчоли шумо, бечорагони шиъаю суннй, поёне надошт. Тасмим гирифтам андаке мачрои даъворо иваз кунам ва бароятон мачол дихам, то бо охундхои Кум машварататонро анчом дихед ва ба «хамдинон(?)»-и сунниатон посух бигуед.

    Парокандагии шумо хам музхик ва хам фачеъ аст.

    Хуш бошед.

    Як чизи дигар, хай нагуед «комёб бошед», «комёб бошед». Ман агар комёб шавам, шумо чи кор хохед кард? Шумо хуш бошед ва аъсобатон оромтар бошад. 😉

  119. Ман барои ҳамагон, ҳатто барои кофирон низ комёби мехоҳам, чун комёбиро танҳо дар пайрави аз ақли салим, Қуръони карим ва суннати саҳеҳа медонам.
    Иншоаллоҳ, ки комёб бошед.

  120. Ва бо таваччух ба ин ки Куръони карим, суннати сахеха ва тасаввури шумо аз хастй хеч кадом бо акли салим созгорй надорад, комёбии пайравони акли салим метавонад бароятон сахт дардисарсоз бошад, Сайид. Ин тарафашро хам фикр кунед.

    Хуш бошед.

    http://tabaraxe.wordpress.com/

  121. Табар,
    То ин замон, ҳар гоҳ бо касе ба баҳсу мунозира пардохтаам, мебинам ҳар вақт тараф ба бонбаст мерасад ва дигар сухане барои гуфтан пайдо намекунад, зуд мутавассил ба ин мешавад, ки коре кунад то айбе дар мавриди тарафи мунозири хеш пайдо карда, ба рухи ў бикашад.
    Ин кори дурусте нест. Яъне чӣ бо “охундҳои Қум” ё “охундҳои Миррих” ба машварат бинишинам?
    Феълан, тарафи шумо шахсест ба номи Фалонӣ, ва шумо ба суханони ў кор дошта бошед, на ин ки ў чӣ касест ва чӣ кор мекунад.
    Инро ҳам некў бидонед, ки ман Худоро шукр, на бо “охундҳои Қум” сару кор дорам ва на бо “доктор”-ҳои бесавод. Ҳар чи мегўям, марбут ба худам аст, ва масъули гуфтаҳои хеш ҳастам.
    Оё то ҳоло дидаед ман дар бораи шахсияти шумо, ки чӣ касе ҳастеду аз чӣ касоне машварат мегиред, чизе гуфта бошам?
    Оре, танҳо ин ки ман ному насаби хешро аз касе пинҳон намедорам ва масъули гуфтаҳои хештан ҳастам, вале кӣ будану чӣ кардани шуморо ҷуз худатону Худо касе намедонад. Ва ҳамин чиз баҳона ба дастатон дода то ҳар вақт хостед, дар шахсияти тараф айб ҷўед.
    КОМЁБ БОШЕД.

  122. Сайидюнус,

    Ман дар шахсияти шумо айбе намечуям. Посухи ман мутаваччехи эроди шумо буд. Ман хакикатро гуфтам ва шумо хам наметавонед мункири он бошед, ки то боз омадани ман шиъа-суннибозй дар авч буд. Холо ки ман инчоям, он бозй чояшро ба иттиходи шиъа-суннй додааст. Пас бояд хушхол бошед.

    Ва бале, комёбии пайравони акли салим мавчиби нокомии курбоварии мазхабй хохад шуд. Бошад, ки мо комёб бошем.

    Шумо хуш бошед.

    http://tabaraxe.wordpress.com/

  123. Аммо мутмаиннан, суханони шумо такрибан хеч кадом мутааллик ба худатон нест. Хамаи онхоро дар музахрафоти Мутаххарию Таботабоию гайра мешавад ёфт. Шумо тутивор сухани онхоро такрор мекунед. Аз ин чост, ки бародарони мусалмон мутаваччехи алокаатон ба мактаби ташайюъ шудаанд.

  124. Табар,
    Ҳоло агар иддао озода ҳастед, ва мехоҳед шахсияти ҳазрати Муҳаммад (с)-ро арзёбӣ кунед, нигоҳе ҳам ба манобеи мувассақ, ки роҷеъ ба он ҷаноб (с) навиштаанд бинамоед. Ман лозим дидам матолибе дар ду қисмат аз забони Аллома Файзи Кошонӣ, ки роҷеъ ба хулқи он ҳазрат (с) навиштааст, бароятон тақдим кунам:
    “Паёмбар (с) ҳамвора дар дуояш мегуфт:
    “Парвардигоро! Ҳам халқ ва ҳам хулқамро некў соз” (Муснади Аҳмад, ҷ. 2, с. 403).
    Ва низ мегуфт:
    “Парвардигоро! Маро аз ахлоқи нописанд дур соз” (Мустадрак”−и Ҳоким, ҷ. 1, с. 532).
    Худои Мутаол чун ваъда дода, ки: “Маро дуо кунед, бароятон иҷобат хоҳам намуд” (Сураи Мўъмин, ояти 60), дуои он ҳазратро иҷобат намуда, Қуръон бар ў фуруд фиристод ва ба воситаи он ўро адаб дод. Ва хулқи он ҷаноб, ба як сухан, худи Қуръон буд.
    Ҳамоно адаб додани Худои Таоло он ҳазратро ба воситаи Қуръон, ба мисли ин фармудаи Ў сурат пазируфта, ки:
    “Тариқаи афв ва бахшиш пеш гир ва ба хубиҳо дастур бидеҳ ва аз нодонон рўй гардон” (Сураи Аъроф, ояти 199).
    Ва низ ба монанди ин ояти карима, ки:
    “Ҳамоно Худованд халқро фармон ба адл ва эҳсон (некўкорӣ) медиҳад ва ба базлу атои хешовандон амр мекунад ва аз корҳои зишт ва зулм наҳй мекунад ва ба шумо аз рўи меҳрубонӣ панд медиҳад, ки шояд панди Худоро бипазиред” (Сураи Наҳл, ояти 90).
    Ва ба монанди ин фармудааш, ки:
    “Ва (ту эй Расул!) барои ризои Худо бар ранҷи уммат сабру таҳаммул пеша кун” (Сураи Наҳл, ояти 127).
    Ва ба ин фармудаи Ў, ки:
    “Ва ҳар ки бар зулми касе сабр кунад (ва бо вуҷуди интиқом, бубахшад, ин мақоми ҳилм ва бурдборист, ки) азм дар умури илоҳӣ (ва тасаллут бар нафс ва қуввати ақлу ирода) аст” (Сураи Шўро, ояти 43).
    Ва ба ин дастураш, ки:
    “Пас ту (эй Расул!) аз онҳо даргузар ва аз кори бадашон афв кун, ки ҳамоно Худо некўкоронро дўст медорад” (Сураи Моида, ояти 13).

  125. Ҳамчунин адаб додани Худои Таоло он ҳазратро ба воситаи Қуръон, ба мисли ин фармудаи Ў буда, ки:
    “(Бояд мўъминон бо халқ) афву гузашт пеша кунанд ва аз бадиҳо даргузаранд. Оё дўст намедоред, ки Худо ҳам дар ҳаққи шумо мағфират ва эҳсон (некўкорӣ) намояд?” (Сураи Нур, ояти 22).
    Ва ҳам ба ин фармонаш, ки:
    “(Эй Расул! Ту ва умматат) ҳамеша бадии халқро ба беҳтарин амал подош деҳ, то ҳамон ҳамон касе ки (гўё) бо ту душманӣ дорад, дўст ва хеши ту гардад” (Сураи Фуссилат, ояти 34).
    Ва низ ба ин ки:
    “(Касоне ки) хашм ва ғазаби худ фурў нишонанд ва аз бадии мардум даргузаранд, (чунин мардуме некўкоранд)” (Сура Оли Имрон, ояти 134).
    Ва ҳам ба ин фармудаи Ў, ки:
    “Эй аҳли имон! Аз бисёр пиндорҳо (ва гумони бад) дар ҳаққи якдигар дурӣ гузинед, ки баъзе гумонҳо гуноҳ аст ва низ ҳаргиз аз ҳоли дарунии якдигар ҳам ҷосусӣ макунед ва ғайбати якдигар раво мадоред” (Сураи Ҳуҷурот, ояти 12).
    Замоне ки дандонҳои мубораки он ҳазрат (Саллаллоҳу алайҳи ва олиҳи) дар аснои набарди Уҳуд шикастанд ва хун бар чеҳраи муборакаш ҷорӣ шуд ва бо дастонаш онро пок кард ва фармуд:
    “Чигуна мардуме, ки чеҳраи паёмбарашонро бо хун оғушта намуданд ва ҳол он ки ў эшонро ба сўи парвардигорашон даъват мекард, растгор гарданд?” (Саҳеҳ”−и Бухорӣ, ҷ. 5, с. 127).
    Онгоҳ Худованд аз барои адаб додани он ҷаноб дар баробари ин гуна мусибатҳо, ин оятро фуруд фиристод, ки:
    “(Эй Паёмбар!) Ба дасти ту коре нест” (Сураи оли Имрон, ояти 128).
    Монанди чунин адаб доданҳо дар Қуръон, фақат махсуси Паёмбар (Саллаллоҳу алайҳи ва олиҳи) намебошад. Оре, мақсуди аввал ба таъдиб ва таҳзиби нафс, бешак Паёмбар (Саллаллоҳу алайҳи ва олиҳи) ҳастанд ва аз вуҷуди ҳазраташ аст, ки нур бар тамоми халқ метобад. Чун он ҷаноб (Саллаллоҳу алайҳи ва олиҳи) ба воситаи Қуръон адаб дода шуда ва онгоҳ ў ба навбати худ камари ҳиммат баста ва халқро ба василаи Қуръон адаб дод. Ва ба ҳамин ҷиҳат аст, ки ҳазраташ фармуд:
    “Ман (ба паёмбарӣ) фиристода шудам, то ахлоқҳои писандидаро комил созам” (Маҷмаъ−уз−завоид”, ҷ. 9, с. 15).
    Ва онгоҳ ки Худованди Мутаол хулқи он ҷанобро комил сохт, ўро сутуда, фармуд:
    “Ва ҳамоно ту (эй Расул!) хулқи бузурге дорӣ” (Сураи Қалам, ояти 4).
    Пок бод Парвардигор, ки чӣ шаъни бузург ва чӣ миннати комил дорад! Нигоҳ кун ба лутфи фарогираш, ки бо ин ки худи Ўст, ки чунин хулқ ба Паёмбар (Саллаллоҳу алайҳи ва олиҳи) ато намуда, вале ўро меситояд. Худи Ўст, ки ба хулқи зебо ўро ороста, вале мефармояд:
    “Ва ҳамоно ту (эй Расул!) хулқи бузурге дорӣ”.
    Хулоса Худованд барои Паёмбар (Саллаллоҳу алайҳи ва олиҳи) хулқро баён фармуд, сипас он ҷаноб камари ҳиммат баст ва барои халқ онро баён намуд. Ў фармуд:
    “Ҳамоно Худованд ахлоқи писандидаро дўст ва ба ахлоқи нописанд нафрат дорад” (Мустадрак”, ҷ. 1, с. 48).
    Комёб бошед.

  126. Сайидюнус,

    Бехуда захмат кашидед. Файзи Кошонй агар донишманде борикбин ва бегараз буд, истинодхои шуморо мехондам. Аз ин чарандиёти бепоя фаровон хондаам ва тухми ростй дар онхо надидам. Бехтар аст бо мурури хамаи навиштахо дар бораи Мухаммад китобе бетарафона навишта шавад, ки Равшангар хамин корро кардааст. Пас худатон метавонед бо Файз мустафиз шавед. Мо бо Равшангар равшангарй мекунем.

    Хуш бошед.

  127. Мухаммад касе буд, ки мегуфт ба мисли дигар мусалмонхо «бандаи Аллох» аст. Яъне тафовуте миёни уву дигарй нест, ба чуз ин ки у баргузидаи Аллох аст. Аммо тафовутхои фаровони молию моддию маънавй баъдан омаданд.

    Яке аз ошкортарини онхо зангирй буд (Мухаммад гуфта буд, ки дар дунё бештар аз хар чизи дигар намоз, атр ва занро дуст дорад). Бино ба конуни Аллох хар марди мусалмон ичоза дорад то 4-то зан гирад. Худи ин конун беинсофй ва вахшигарй дар баробари чинси зан аст. Вале Мухаммад ин конунро нодида гирифт ва барои худ сахми бештаре коил шуд. 11 зани шаръй ва чандин канизаки дигар дар бистар дошт ва касе хам хак надошт аз вай пурсад, ки чи гуна мусалмон аст, ки конуни илохиро зери по мегузорад. У, ки ташна буд, ба хостахояш аз ин рох расид ва барои садхо сол ба сари миллатхо шира молид.

    Аз ин хама зан шояд хеч кадом ба хубй ирзоъ ё конеъ намешуданд. Хатто агар як хафта 11 руз бошад, Мухаммад наметавонист бо хамаи занхояш бистарй шавад. Магар ин ки шабонарузй дар бистар мемонд.

    Пеш аз маргаш хам Аллох хамаи занхои Мухаммадро «модарони муъминон» эълом кард, то касе ба онхо даст назанад. Аллох фаромуш карда буд аз он бечора занхо хам бипурсад, ки оё мехоханд модари уммат бошанд ё мехоханд зиндагии инсонй бо як марди махбуб дошта бошанд.

    http://tabaraxe.wordpress.com/

  128. XAP Bosh , ki in Jamoa az Farti XARIST
    Xar ku na Xar ast kofirash mehonand.

    Sino.
    Shumo hyedu mavzuyu mavzu ANALIZ kardan.

    Ustod Ahmadi Donish guftaand»Bar chunin majlisu ba karru farash boyad RID….» yane manzuram in ki YAK mavzu yak BAhshe kuned ki ba yakdigar foidae oradu shumoro hamfikr kunad na inki «tu kofir, man ZARDUSHTI (AstaghfurullAh) va gayra va gayra…»

    E shumo kay Misli Sinoyu Hayom va Rudaki meshavd? KAYYYYYY? AGar meshuded Tojikiston in hel nameshud .Afsus.. Hammai AYBRO girifta ba SARI EMOMALI zaded… Tojikiston az pushti ana haminhel mardhoi ZANAKMIJOZ va BEDONISH ba hamin ahvol RASID…
    Tashakkur.
    Wassalam!

  129. Бехрузчон. Шакли дурусттари байти Сино чунин аст:

    Хар бош, ки ин чамоа аз фарти харй
    Хар к-у на хар аст, кофараш мехонанд.

    Бисёр бамавриду хуб буд.

  130. табар
    Ту ки ба Худову Расул имон надори ва Худованд туро аз ин неъмати бузург -Ислом махрум сохта,
    ба Худо ва Расул ва муминону мусалмонон чи кор дори?
    Суханони бемаънову беасоси ту на нафъ мерасонанд ва на мо муминонро зарар.бехтар аст, ки ту даст аз ин таблиги беасос бардори.агар як ту бовари надошта боши хеч зараре нест ва аз мусалмон будани ту хам шояд фоидае набошад , зеро бархеро Худованд чашм дода лекин ба он намебинанд, гуш дода ва ба он намешунаванд,чи тавре ки дар Куръон омада «сумун букмун ъумюн фахум лояъкилун» яъне каранду гуланду куранд (зеро хакикатро намебинанд) ва эшон акл надоранд.агар як ту инро инкор куни якуним миллиард ба ин хакикат имон дорад ва паёмбарро бе ин хам дар китоби «сад марди бузурги торих» новобаста аз пайгамбар буданаш аввалин донистаанд.
    ва мо кучо худ шукри ин неъмат гузорем.,ки моро аз торикихои залолат ва гумрохи ба рушанихои хидоят, ба суи хакк рахнамун сохта ,вагарна мисли ту худ гумрох ва гумрохкунандаи дигарон мегаштем.вале дил фориг дор! моро амсоли ту бероха насозанд пас аз он ки моро хидоят карда.
    чунончи мегуянд :
    дарё палид менашавад аз дахони саг…
    чи гуям ки ногуфтанам бехтар аст .Хайф аст бахс кардан бо амсоли ту зеро ту сазовори бахс нести.
    ва
    дуруд бар касе ки аз хидоят пайрави намуд.

  131. tabaraxe.
    shakli durusti on sher chi gunaye boshad fakr nadorad ammo in hakikat hast ki shumo
    az poryon (hayvon) ham pastar hasted.

  132. tabaraxe
    Ин аблаҳ намехоҳад ҳақиқатро бифаҳмад далелҳои ин абалаҳ аз Шучоуддин шафо аст, ки ин худ манқурти Омрикову исроил аст ин аблаҳро бо чилу пстакаш аз Эрони Ислом дафъ карданд ин абалаҳ кур дил аз далелҳо аблаҳона ва бепояи ин манқурт истифода меукунад ин хеч саводе надарод. Боз як аблахи дигарро аз хамон лос Начлес бақаб кардги аз китобхояш истифода мекунад.

  133. tabaraxe,

    Аммо мутмаиннан, суханони шумо такрибан хеч кадом мутааллик ба худатон нест. Хамаи онхоро дар музахрафоти Мутаххарию Таботабоию гайра мешавад ёфт. Шумо тутивор сухани онхоро такрор мекунед. Аз ин чост, ки бародарони мусалмон мутаваччехи алокаатон ба мактаби ташайюъ шудаанд.

    tabaraxe, Оё суханон шумо муталиқ ба худи шумос??? ё Шучоуддин Шафо ва ё дигар аблаҳон???? мегянд забони дузду ғар дароз аст.
    сарфароз бошед

  134. Анушервон!
    Зинда бошӣ, ҷони бародар!
    Рост мегӯӣ!
    Ба бехирадон андарз гуфтан ва дар баҳси онон, вақти худро беҳуда зоеъ кардан, «Ёсин ба гӯши хар хондан» аст.
    Табар ва амсоли ӯ тешаву белу каланду канноҷ ва соири абзорҳо, аз Ислом фарсахҳо дуранд, зеро онҳо динро аз сарчашмаҳои нобаш наомӯхтаанд. Ин бечораҳо, то то кунун, ҷуз ҳазёнҳои «Бозшиносии Қуръон»-и Масъуди Ансорӣ (Тирагар), китоби диниеро пурра нахондаанд, аз ин рӯ, ҳар чиро дар китоби динситезе пайдо мекунанд, тӯтисифат иқтибос меоранд ва бар он тамассук меҷӯянд. Агар ин абзорҳои шикасту буридану кандуков (табар, теша, каланд ва ғайра) аз масодири аслии Исломро бевосита чизеро меомӯхтанд, ба ин гуфторҳои сарсомӣ намерасиданд.

  135. Анушервон,

    Бародарони дигар хам аз ман борхо пурсиданду чавоб гирифтанд, ки ба Худо имон дорам, пас муъминам. Яъне мафхуми муъминро наметавонед танхо мухтасси дар дини шайтонии ислом бидонед. Аммо расули шуморо расул намедонам, чун рисолати худовандй надошт ва саропои Куръон долли бар ин хакикат аст. Зохиран аз огоз то ба поёни Куръон зери забони расули шумо шайтон камин гирифта буд, на танхо дар мавриди Лоту Уззою Манот, ки расули шумо ба дахолати шайтон дар сурудани он оёт изъон дошт.

    «Худое», ки бадхохона дар китоби мукаддасаш дар бораи бахши азим (балки азимтарин бахши) офаридахои худаш мегуяд; “сумун букмун ъумюн фахум лояъкилун” яъне каранду гуланду куранд ва эшон акл надоранд», худо нест, балки тасаввури як одами нимаибтидои аз худо аст. «Худое», ки он боло нишастаасту шабу руз алайхи бахши аъзами офаридагонаш тавтиачинй мекунад, худо нест. Боз хам пиндори галати як инсони тангназар аз офаридгор аст. «Худое», ки ба гутфаи шумо, маро кару гулу кур офарида ва касд дорад ба хотири хамин кутохихо маро муттахам кунад, ба дузах бифиристад ва кабоб кунад, худо нест. Худо Хирад аст ва ин гапхои бехуда дар чорчуби Хираду Хирадварзй намегунчанд. Пас бираведу афсонаатонро ба кудакони нафахм гуед, то бошад, ки фардо мисли шумо ба як мутаассиби курбовар табдил шаванд ва мункири Ростию Хирад шаванд ва як «худои» чаббору каххори дуругини кабилахои ибтидоии арабро бипарастанд. Он хам дар карни 21. Нанг бар шумову «худои» хаёлии шумо бод, ки замину замонро ба хоку хун кашидааст ва чуз нафрат тавлидоте надорад.

    Хуш бошед.

    http://tabaraxe.wordpress.com/

  136. Ин Аблаҳи tabaraxe чуз дуруғ дигар чизе надораад бигуяд ин марази чунун гирифтааст рохояш кунед. Агар дастатон расад ба дор овезд то он рухе ки дар бадаини ин часади касиф озор мебинад раҳо шавад
    сарфароз бошед

  137. tabaraxe
    мариз дорои зиндаги бароят танг шудааст худатро ба дор овезон кун ки Рухат озор набинад. вой ба tabaraxe дунё барояш хеле танг шудааст бечора

  138. tabaraxe
    Рузро чигуна шаб мекуни ва шабро чигуна руз вой бар ту худатро хеле дар мазиқа қарор додаи агар бихоҳи роҳат шави Банд зиёд аст он руҳро аз азоб даруни колбади касиф ва фосидат озод кун.

  139. чсчс

  140. ,бародарон аз сайт хуб истифода кунед ин сайд дар воқеъ дар муқобили ин сайти аблахонаи tabaraxe аст
    http://tojikon.or

  141. tabaraxe
    Харчанд хостам аз навиштани посух ба ин ёвахои ту худдори кунам ,вале ин тугёнхои Фиръавнонаи ту маро водор сохт то вакти худро бори дигар ба посух додани ин хузъабалоти ту зоеъ созам ба чои он ,ки ибодате анчом дихам ва шукри он Парвардигорро гузорам , ки маро мисли ту мункири Хакк ва неъматхояш нагардонда.
    Шукри он Худои Азизеро кунам, ки ҳар касе аз даргоҳаш дур шуд, ба ҳар даргоҳе, ки рафт иззат наёфт.Худованд тогиён (гарданкашон) ро ва онҳоеро, ки ўро итоат намекунанд боз исён меварзанд зуд ҷазо намедиҳад ва пушаймоншударо ба ҷабр аз наздаш намеронад
    ва дуруди бар он расонандаи вахйи ИЛОХИ -Роҳнамои ҳақиқат ва Шафоатгар.
    Агар ту зираку хушъёр буди ин хакикатро дарк мекарди ки худи ту ,сангу чуб дар ин табиат ва ин хама олам бе хикмат пайдо нагашта ва якояк шукри уро ба чой меоваранд ва бишнав
    Саъдии ширинсухан чи фармуда:
    Барги дарахтони сабз дар назари ҳушёр,
    Ҳар варақаш дафтарест маърифати Кирдгор.
    Ва Аллохи Мутаол хамаи ин мавчудотро мусаххари одами гардонд:
    Абру боду маҳу хуршеду фалак даркоранд,
    То ту ноне ба каф орию ба ғафлат нахўрӣ.
    вале хайхот хайхот аз ин хама ту бехабари.Ба чои шукру сипос худро Фиръавни замон ном гузошти ва Магар гумрохият кофи набуд,ки бо талифе бо номи «Табарнома» на балки «Харзанома »
    ва ё «Гумрохнома» мардумро бероха месози.
    боз даъвои имон ва орзуи онро дори «пас муъминам» Ту кучову имон кучо
    Аз чон бурун наёмада чононат орзуст,
    зуннор нобуридаву имонат орзуст.
    Фиръавнвор лофи анал-хакк хамезани
    В-онгох курби Мусову Имронат орзуст.

  142. табар
    аз хадд магузар, ки
    ту ба он акли костаат У ТАОЛО-ро дарк наметавони кардан ки у аз хама васф волотар аст:АЙ АЛЛОХ
    Ай бартар аз хаёлу киёсу гумону вахм
    В-аз хар чи гуфтаанду шунидему хондаем
    Мачлис тамом гашту ба охир расид умр
    Мо хамчунон дар аввали васфи ту мондаем.
    бале мумин дар назди мо он касест,ки ба Аллох Таъоло ва расули у ва хама Паямбаронаш ва малоикахояш ва китобхояш ба казову кадар имон дорад на ба обу оташ ва на ба лоту ъуззо ва на ба худоёни ботили дигар на ба суханони газофу дуругин
    ин хама дур аз фахмиши туст ва ё ту азин хама дури пас
    Кор мадех нафси табахкорро
    дар сафи гул чо мадех ин хорро

  143. Табар
    ин умр зуд мегузарад ва рузе худро дар пеши Козиюлхочот мебини ва ончо ангушти хайрат мегази ва аз кардахову гуфтахоят пушаймон мешави ки бар Офаридгори худ забондарози кардаи….
    медонамат ки ба куръон бовар надори аз ин ру
    бишнав фарзонагон чи гуфтанд:
    Умр барф асту офтоб тамуз
    андаке монда хоча гарра машав
    эй тихидаст рафта дар бозор
    тарсамат барнаёвари дастор.

    Ё ин
    Ки фардо чу пайки ачал даррасад
    ба хукми зарурат забон даркаши.

    дар васфи У Таоло чунин фармудаанд:

    Санову хамди бепоён Худоро,
    ки сунъаш дар вучуд овард моро.
    Илохо Кодиро Парвардгорро
    Каримо Мунъимо Омурзгорро.
    Чи бошад Подшохи подшохон
    Агар рахмат куни мушти гадоро.
    Худовандо ту имону шаходат
    Ато доди ба фазли хеш моро.
    Ваз инъомат хамедун чашмдорем
    Ки дигар боз настони аторо.
    Аз ихсони Худованди ачиб нест
    Агар хат даркаши чурму хаторо.
    Худовандо бадон ташрифи иззат
    Ки доди анбиёву авлиёро
    бадон мардони майдони ибодат
    ки бишкастанд шайтону хаворо.
    ба хакки порсоён к-аз дари хеш
    наяндози мани нопорсоро.
    мусалмонон зи сидк омин бигуед
    ки омин таквият бошад дуоро.
    Худоё хеч дармоневу дафъе
    надонистем шайтону казоро.
    Чу аз бедавлати дур уфтодем
    ба наздикони хазрат бахш моро.
    Худоё гар ту Саъдиро бирони
    Шафиъ орад равони Мустафоро.
    Мухаммад Сайиди содоти олам
    Чарогу чашм чумла анбиёро.

    Пас пайрави хавову хавас ту хасти
    ва дар ибодати ахриманону деву дад ту машгули
    ва тугёни ту ба чое расида ки Худойро нукта мегири ва ба Расули бархакки у, ки башариятро рахнамун сохта забондарози менамои
    Ки фардо чу пайки ачал даррасад
    ба хукми зарурат забон даркаши.
    Забонат бурида бод!!!
    эшон ки “сумун букмун ъумюн фахум лояъкилун” яъне каранду гуланду куранд ва эшон акл надоранд”,аз ту бехтар анд,зеро забонатро хукм кардан натавони
    боз бишнав:
    Забон бурида ба кунче нишаста СУМУ БУКМ
    бех аз касе ки набошад забонаш андар хукм

  144. Табар
    инсон бахши азим дар он суратест ки ибодати Холики хешро ба чой оварад
    Банда хамон бех ки зи таксири хеш
    Узр ба даргохи Худо оварад
    варна сазовори Худовандияш
    Кас натавонад бачо оварад
    На хама бахши азиманд ва аз бархе чорпоён волотаран
    Писари Нух ки бо бадон биншаст
    Хонадони нубувваташ гум шуд.
    Саги асхоби Кахф рузе чанд
    Паи мардум гирифт мардум шуд.
    Пас касе ки паи номардумон гирад уро «азим» шумурдан нашояд.
    Ачиб аст он ки аз хирад сухан гуяд ва худ аз он гофил бошад.Ба гуфтаи ту хама шайх Саъдию Хофизу Фирдавси бехирад буданду танхо ту хирад дори,ки хама ба Худои Таоло ва ба ойини ислом имон доштанду аз ин ташрифи иззат сипосгузори Мунъим Аллох Таоло буданд.албатта дар назари ту ки тангназар ва тангбин хасти чунин менамояд.На чунин аст ва хазорон бор на.
    Забон дар дахон эй «хирадманд» чист
    Калиди дари ганчи сохибхунар
    Чу дар баста бошад чи донад касе
    Ки чавхарфурушаст ё пилавар.
    ПАС забонатро нигох дор агар ту «хирадманди» ва ба мукаддасоти ислом нарас
    Алъон маълум гашт, ки ту чи каси
    мехохи ки шамъеро , ки Худои Таъоло фурузон карда ба ин осони хомуш куни ?
    Чарогеро,ки Эзид барфурузад
    Хар он кас пуф кунад ришаш бисузад.
    На фикри хом аст табар
    Ин дини покро 1400 сол хаст ва то кунун пахн шуда ва касеро Худой бар у инъом карда бошад вориди ин дин фавч фавч мегарданд ва касеро махрум карда бошад вой бар холи у
    Он руз шайтон мегуяд Худованд шуморо ваъдаи хакк дода буд аммо ман ваъда кардам ва хилофи он намудам ва ман аз худо метарсам.

    Дуруд бар он касоне ки аз хидоят пайрави намудаанд

  145. Табар
    аммо он ки мегуи ки чаро маро месузаду кабоб мекунад ту золими гунахкори ва боиси ин азоб худи ту гаштаи
    зеро Худованд ба ту акл дода (агарчи дар ин хам шакк аст) ту бояд Хаккро аз ботил ,рохи хайро аз шарр чудо карда тавони ва кист золимтар аз ту бар нафси ту
    дар Каломуллохи мачид омада:
    Парвардигоро! Ҳар касеро, ки ту (ба хотири амалҳои бадаш) ба дӯзах афканӣ, пас дар ҳақиқат ӯро хор ва расво сохтаӣ ва барои ситамгарон ҳеҷ ёваре нест.
    Касеро, ки дар оташ андохтӣ,
    Зи хиффат ҳисоре бар ӯ сохтӣ.
    Ки бар золимони ситампешакор,
    Касе нест ёвар ба рӯзи шумор.
    оё хирадманде дидаи ки дидаю дониста аз руи гурур пой ба ин хори нихад
    Оташи дӯзах дар рӯзи қиёмат сахт аст, аммо барои хирадмандон, ки каромати инсониро мехоҳанд, хорӣ ва расвоии қиёмат, дардноктар аз он аст
    Дар холе ки ту аклро истифода накарди Парвардигор боз ба назари рахмат ба суи башарият Русул фиристод ,то фардои киёмат бахона наоранд ,ки мо хеч чизро дар ин бобат нашунидем.
    Дар Куръон омада:
    Парвардигоро! Ҳамоно мо даъвати мунодии имонро шунидем, ки (мегуфт:) Ба парвардигоратон имон биёваред, пас имон овардем.
    Мунодӣ чу сар дод ё Раб нидо,
    Ки оред имон ба якто Худо.
    Шунидему додем онро ҷавоб,
    Бигаштем мӯъмин ба дину китоб.
    Фитрати инсон Хаккро бечуну чаро мепазирад ва ъинод намеварзад.
    Хирадмандон барои пазируфтани ҳақ омодаанд ва дар канори посухгӯӣ ба фитрати инсони, ба нидои анбиё ва олимон посух медиҳанд
    Парвардигоро! Пас гуноҳони моро биёмурз ва зиштиҳои моро бипӯшон ва моро бо некон маҳшур бигардон.
    Хирадмандони дурандеш ҳам иззати дунёро мехоҳанд ва ҳам иззати охиратро на иззати бархе гурухро ки уро кумаки моли менамоянду муздури эшон гаштаанд.
    Хирадмандон ба ҳамаи анбиё ва ҳамаи ваъдаҳои илоҳӣ имон доранд.Ниҳояти орзуи хирадмандон, расидан ба лутфу раҳмати илоҳӣ ва наҷот ёфтан аз оташи дӯзах ва расвоӣ дар рӯзи қиёмат аст
    Худованд Латифу Халим ва бахшоянда хаст агар тавба намои ва ба даргохаш боз ойи ва аз гунохи кардаат пушаймон шави .
    Карам бину лутфи Худовандгор
    Гунах банда кардаасту у шармсор
    Худованди Субхонаху ва Таъоло дар хадиси кудси мефармояд:
    یا ملائکتی قَد استَحْیَیتُ مِن عبدی و لَیس لَهُ غیری فَقد غَفَرت لَهُ
    Оре,Чаббору Каххор аст бар касе ,ки ба чои шукру сипос ъинод меварзад ва забондарози менамояд ва ба думболи шаётини инсу чинн меравад.
    ва
    Дуруд бар он касоне ,ки аз хидоят пайрави намудаанд

  146. Иддае аз бародарони мусалмони мо ба гумони ин ки аз ислом дифоъ мекунанд, дар вокеъ, дар холи ибрози шакку тардид дар усули исломанд. Ба монанди яке аз онхо, ки мегуяд:

    «Табар, аммо он ки мегуи ки чаро маро месузаду кабоб мекунад ту золими гунахкори ва боиси ин азоб худи ту гаштаи.»

    Он шакки аввалия, ки баъдан ба якини номусалмонй табдил шуд, дар ман аз ибтидо вучуд дошта ва ман харгиз мусалмон набудаам. Яъне пеш аз ин ки зулм ё гунохе содир карда бошам, исломро ба унвони дини худовандй намешинохтам ва нашинохтам. Пас чаро Аллох, ки шумо Худо медонед ва ман намедонам, он шакро дар ман офарида буд? Ва агар карор буд, ки хамаи офаридахои Аллох рузе ба у имон биоваранд, чаро бо ман ва миллиардхо каси дигар ин иттифок наафтод? Оё хама аз хамон кудакй золиму гунахкор буданд? Оё Эйнштейн золимтар ва гунахкортар аз касест, ки бидуни кучактарин шинохте аз як нафар уро золиму гунахкор хитоб мекунад? Танхо ба хотири ин ки акидаи мазхабии фарсудаи уро намепазирад? Ту бигу, ки кадом золимонатар аст?

    Хамон бародар мегуяд:

    «Зеро Худованд ба ту акл дода (агарчи дар ин хам шакк аст) ту бояд Хаккро аз ботил ,рохи хайро аз шарр чудо карда тавони ва кист золимтар аз ту бар нафси ту.»

    Ин одам агар якин дорад, ки Худованд ба ман акл додааст, шакки у ба чи маъност? Оё инро метавон шакк дар кудрати Аллох талаккй кард? Бешак. Касе, ки мегуяд «Худованд ба ту акл дода» ва изофа мекунад «агарчи дар ин хам шакк аст», дар хакикат, дар яке аз тавчехоти исломй, яъне дар бахше аз илохиёти исломй шакк кардааст ва ислому мусалмонии у зери суол аст. Чи бехтар.

    Ва аммо бахши фачеътари ин накли кавл он аст, ки ин фард асли кадар ва сарнавиштро, ки дар матни ислом омадааст, мункир мешавад. Куръон ба сарохат гуфтааст, ки хар руйдоде, ки анчом гирифтаасту мегираду хохад гирифт, аз пеш аз суи Аллох мукаддар шудааст. Яъне гуё дар огози офариниш хам маълум буд, ки рузе касе бо номи Табар дар Интернет пайдо хохад шуд ва мусалмонони точикро ошуфта хохад кард ва равонаи дузах хохад шуд ва дар он чо то абадуддахр хохад сухт.

    Ин одамхо, ки бо ман тундхуи мекунанд, вокеан ба ин афсона бовар доранд. Бигзор дошта бошанд. Аммо чизе, ки рушан нест, инкори «хакикатхои исломй» тавассути ин бародарон аст. Яке аз танокузхои ислом ин аст, ки дар айни эътои иродаи озод ба мард сарнавишти уро аз пеш таъйиншуда медонад. Яъне агар Аллохро Худои вокеи карор бидихем, бояд аз у пурсид, ки чаро маро ин гуна офаридааст, на аз ман. Чун у буд, ки ин акли норасоро ба ман дод ва шаккро дар ман офарид, то шуморо асабонй кунам. Умари Хайём хам шуморо пайваста асабонй мекард ва хамин пурсишро махкам бар пешонии шумо кубида буд, ки:

    Ё раб, ту гилам сириштаи, ман чи кунам?
    Пашму касабам ту риштаи, ман чи кунам?
    Хар неку баде, ки аз ман ояд ба вучуд,
    Ту бар сари ман набиштаи, ман чи кунам?

    Ислом ба ин пурсиш то кунун посухе наёфтааст. Танокузи ирода ва кадар аз масъалахои мухими назарияи ислом аст. Пас агар ба ислом вокеан бовар доред, бояд Аллохро мукассири офариниши Табар бидонед. Табар дар ин маврид бетаксир аст. Магар ин ки мисли бародари бемори мо Карим сиришти ислом ва мусалмононро, ки тавони шунидани андешаи гайрро надоранд, ин гуна ба намоиш гузоред:

    «Ин Аблаҳи tabaraxe чуз дуруғ дигар чизе надораад бигуяд ин марази чунун гирифтааст рохояш кунед. Агар дастатон расад ба дор овезед, то он рухе ки дар бадаини ин часади касиф озор мебинад раҳо шавад».

    Нидои девонавори «Ба дор овезед!»-и курбоварони хашмсолор барои озодагон харгиз бегона набудааст. Ин дор халлочхои зиёдеро дида ва хохад дид. То замоне ки чилу палоси дини шайтонии ислом дар хуни бегунохон огушта шавад ва сипас пок барчида шавад.

    http://tabaraxe.wordpress.com/

  147. tabaraxe, ту манкурти абалхаи шучоуддин шафо ва бакия аблохоне, ки туро дар дом андохтанд ва мехоханд тавсут акидаи пуч ва дуругшонро пахн кунад хорич шав то дар дин Ислом шак накуни бидуни ин ки аклатро корфармои чашмони дуршти монанди чашмон харатро пушидаиву аз суханхо аблахонаи онхо накли кавл мекуни. Ту дар дини Ислом шак надори ту худатор ба дуруг ба шак андохтай ту медони Ислом чахони ва хак аст аммо кур дил хасти факат бо ин сахнон аблахонаат мехохи дигаронро дар гап бор куни аммо дуруг дуруг аст бо пофишории ту рост намешвад аз асп чахолт поинфаро то бифахми хакро. аммо ту ки намехохи акро фахми монанди хамон аблохн ва кофирони чохл мемони вазифаи мо ин нест, ки мо туро мусалмо кунем вазифаи мо танхо фахмондан аст аммо туи кур дил намефахми, бисёри курдил монанди мурдану рафтанд боз ту як курдили дигар дар катори онхо. ту танхо аз ин пушти интернет ин харфои бепояро мезани ту агар мард шав дар точикисон лаб аз ин аблахят боз кун, пушти интернету омрико инглис ё исроил хар кучои боши ин акидаатро бизор унчо вагаран мардуми точик бо чилу палосат дар Исроилу Омрико патобт мекунанд.
    Ту бихохи нахохи Оянда аз ислом аст, Паёмбар Паёмбари Охируззамон ва паймбари Хами башарият на хари мисли ту , ки аз навъи инсон нестb, Паёмбар мустафо(с) паёмбари Инсонхост на беаклону аблахон.

  148. Ba barodarone, ki injo as islom pushtiboni mekunand.

    Man rosti ba khudovandi karim bovar doram va ba instituthoi dini bovarie nadoram. Nigared ba bahsi bolo, ki kadome as shumo mantikan gap mesaned? Charo ba dalaelhoi rakibaton dalel nameored va ba shakhsiyati u megusaroned mavsui bahsro? Islom tanho dar shakli omekhtaash meavonad vujud doshta boshad, dar shakli kholis onro metavon dar Afghoniston did, ki ahvoli in sarzamin ba hamai shumo ma’lum ast.

    Agar Islomi osiyoi miyonagi bo omilhoi mahalli omakhta nameshud ahvoli mo misli Afghonho bud imruz. Omilhoi mahalli boshand as hamon zardushti sarchashma megirand. Naboyad kur kurona arabzada shud, in raftori shumo arabsadagiro memonad na musulmoniro. Kadome as Shumo Naqshbandiro khonded va chi badii dorad Islome, ki bobovu bobokalonhoi mo payravi kardand?

    Fikr kuned Barodaron va ba ehsos doda nashaved.

    Samak

  149. Бародар Samak намедонам шумо бахсохои қаблии моро дар ин бора хонадаи намедонам чун агар шумо ба бахсохои гузашта назар мекардед шояд дар мавриди бача мусалмонхо ин харфро намезадед ман намедона чигуна шуморо ин суханхои дуруг ва бепоя ва асоси tabaraxe бовар шудааст ва он истидлолхои дуругинро мантиқиқ қаламдод мекунед??. агар бародар шумо аз ислом наметавонед дифоъ кунед вале харфхои дуруг ва бепояи ин аблахро таййид накунед. меган қуввати неки надори бад накун.

  150. ин Абалхи tabaraxe муддаи аст,к и Паёмбари Исолом махсуси қавми араб аст ва оётеро дар ин замин меоварда ки он оёт хеч далолате бар ихтисос будани паёмбар Акарм ба қавми араб надорад мутасифаона ин курдили абалах ояхоро дасткори карда он чое, ки бар умум мардум ишора мекунад аз оя хазф мекунад ки онҳоро хаммаашро дона ба дона исбот кардем ва ин аблахро нишон додем ва исбот кардем, ки ту дар ин оёт -албатта дар тарчумаи оёт дар асли оя хеч кас чурат надорад кам ё зид кунад- даст задаи. замоне оётеро канори хам мечини ва исбот мекуни ки ин оёт сарохатан баён мекунанд, ки Паёмбар ислом хазрати Муҳаммад(с) паёмбари тамоми башар аст дар чавоб мегуяд, ки ло буд худо тангузгуи карда бошад. ман аз тараиқи усули ақли ин истидолои бе поя ва асоси онро мехохам исбот кунам агар чанде худаш муддаи ин аст, ки ақл дорад. дар ду даста оёт ду фарз эҳтимол-ман мехохам, ки ин ду то фарзе, ки табарх дар назар дорад ботил кунам- вучуд дорад ё миён ин ду даста аз оёт таноқуз ва зиддият вучуд дорад ва ё миёни ин ду оёт ом ва хос вучуд дорад, ки ба оёт хос оёт омро қайд мезанем то ин ки исбот шавад, ки Паёмбр махсуси Араб аст.
    фарзия аввал таноқуз:
    агар мо бигуем, ки минё ду даста аз оёт таноқуз ва тазод вучуд дорад ин фарзия ботил аст чаро ки дар таноқуз бояд ду қазия ва чумал дар кайф(манфи ё мусбат будан) ва кам (миқдор) ихтилоф дошта бошад маслан «ҳамаи инсонҳо ҳайван хастанд, баъзе инсонҳо ҳайвон нестанд» миёни ду ду чумла комилан таногуз ва тазод хаст, ки яке аз ин ду дуруст бошад дигари хатман нодуруст аст. аммо вақте мо миёни ин ду даста аз оёт муқоиса мекунем ду даста аз оёт дар мавриди паёмбар Мусбат хастанд дар холе, ки дар таногуз яке мусбат бошад дигар манфи, ин фарзи ботил шуд.
    фарзия хос ва ом: агар миёни ду чумла хос ва ом бошад бояд яке аз ин ду чумла манфи бошад дигари мусбат бошад холо мо миёни ду даста аз оёт муқоиса мекунем мебинем хурду даста аз оёт масбат хастанд на яке мусбт ва дигари манфи. ин фарзия хам ботил шуд. Табарх агар чурат дори ин истидололи ақлиро рад кун? пас Муҳаммад (с) паёмбари ҳамаи Чинси башар аст. шумо бародар Samak муқоиса кунед ин суханхо мувофиқи мантиқ ва ақл ост ё суханхои дуруги бе пояи Табар????
    ин аблахи нодон муддаи аст, ки ки паябар дар миёни араб ба забони араби мабъус шудааст пас паёмбари арабхост ин чи истидоле аст бар кадом поя ва усули мантиқи созгор аст агар паёмбар аз миён баргузида шуда бошад бояд ба забони узабаки сухан гуяд ё точики?? ё руси??? агар хар кас, ки ақли салим дошат бошад мугуяд Паёмбар бояд ба забони араби гап занад мутасифона ин табари бечоар аз ин неъмат махрум аст.
    сарфароз бошед.

  151. Ислохия
    ин аблахи нодон муддаи аст, ки ки паёмбар дар
    миёни араб ба забони араби мабъус шудааст пас паёмбари арабхост ин чи истидоле аст бар кадом поя ва усули мантиқи созгор аст агар паёмбар аз миён араб баргузида шуда бошад бояд ба забони узабаки сухан гуяд ё точики?? ё руси??? агар хар кас, ки ақли салим дошат бошад мугуяд Паёмбар бояд ба забони араби гап занад мутасифона ин табари бечоар аз ин неъмат ақли салим худашро махрум кардааст. бад дар лобалои суханҳояш мегуяд агар аллох хуб мебуд маро дар шак намеандохт
    сарфароз бошед.

  152. Ононе, ки дар мухтасси араб будани Куръон ва ислом шакк доранд, дар вокеъ, мункири Куръону исломанд. Шархи он бори дигар бо зикри оёте аз Куръон ин зер меояд, то ононе, ки нахондаанд ва дар ин нукот гавр накардаанд, фурсате барои ин кор дошта бошанд.

    Такрибан хамаи пажухишгароне, ки дар мавриди ислом ва Куръон баррасй кардаанд, вокеъияти «махаллй будан»-ро дар ин ойин ва китоби мукаддаси он ба хамин сурат мунъакис дидаанд.

    Дар арзёбии инон, ки беш аз хар чиз бар худи Куръон такя дорад, ислом ба сурати як ойини арабй по ба вучуд гузошта, Мухаммад аз огоз то поён худро расули Худованд барои хидояти кавми араб эълом карда ва Куръон китобест, ки ба тасрехи худи он ба забони арабй ва барои аъроб фиристода шудааст. Рисолати бунёдини Мухаммад дар мубориза бо ширк ва рахбарии кавми араб ба суи эътикоди тавхидй ва баркарории хукумати исломй низ дар Чазират-ул-араб тахаккук ёфтааст ва бар ин амр хам худи Аллох дар ояи панчум аз сураи Моида, ки охирин ояи нозилшуда бар Мухаммад шинохта шуда ва хам шахси Мухаммад дар хутбаи маъруфи Хуччат-ул-видоъ таъкид ниходаанд, ки:

    اليوم اکملت لکم دينکم و اتممت عليکم نعمتی و وصيت لکم الاسلام دينا

    Ва агар вокеъан карор буд, ки пас аз он дар хаёти худи паёмбар ё пас аз даргузашти у барномае барои чахонгушоии исломй бо хадафи тахмили ислом бар саросари руи замин аз рохи шамшер ба ичро гузошта шавад, бетардид мебоист дар худи Куръон ё дар хутбаи Хуччат-ул-видоъ паёмбари ислом зикре аз ин рисолати кубро ва дар хадди аълои ахамият ба миён омада бошад, на ин ки бар мавзуъи анчоми рисолат бо ибрози хурсандй аз хусни хитоми он нуктаи поён гузошта шуда бошад.
    Ин асл, ки барои хар кавме аз чониби Худованд паёмбаре хос фиристода мешавад, дар оёти мутаъаддиде аз Куръон дар муносибатхои мухталиф мавриди таъкид карор гирифтааст:

    «Барои хар кавме паёмбаре фиристодем, то бад-онон бигуяд, ки Худои ягонаро бипарастанд ва аз тогут дурй гузинанд. Дар чамъ инон аквоме буданд, ки ба ёрии Худо рохнамои шуданд ва аквоми дигаре, ки ба гумрохй рафтанд» (Нахл, 36).

    «Хеч паёмбареро ба кавме нафиристодем, магар он ки забони у забони хамон кавме бошад, ки барои он фиристода шудааст» (Иброхим, 4).

    «Расулоне аз чониби мо ба назди аквоме мухталиф фиристода шуданд, ки хар кадом оёте равшан бар дурустии рисолати худ доштанд, аммо ин аквом даст бар дахони онон ниходанд ва гуфтанд, ки мо он чиро, ки барои гуфтанаш омадаед, намепазирем ва дар бораи дурустии он чи моро бад-он мехонед, тардиди бисёр дорем» (Иброхим, 9).

    «Барои хар кавме рохнамое фиристодем» (Раъд, 7).

    «Барои Мусо Тавротро фиристодем ва уро ба хидояти кавми Банй Исроил маъмур кардем» (Сачда, 23).

    «…Ва ба Исо ибни Марям Инчилро фиристодем, ки дар он хидоят ва равшанои аст ва бар ахли Инчил фариза донистем, ки бад-он сурат ки Худованд дар ин китоб барояшон хостааст, рафтор кунанд, то аз гумрохон набошанд» (Моида, 46 ва 47).

    «Ба Нух вахй фиристодем, ки акнун хеч кас аз миёни кавми ту, ба чуз он кас ки пеш аз ин низ аз гаравандагон буд, даъвати туро пазиро нест. Ту низ аз бобати он чи онон мекунанд, афсурда мабош, балки киштии худатро зери назари мо ва бад-он сурат ки бар ту вахй кардаем, бисоз ва дигар бо мо аз ин беимонон сухане магу. Зеро ки чумлагии онхо гарк хоханд шуд» (Худ, 36 ва 37).

    «Ба кавми Од бародаре аз худашонро ба номи Худ ба рисолат фиристодем, ки бад-онон гуфт: Эй кавми ман, Худои ягонаро парастиш кунед, зеро ки худое барои шумо чуз у нест ва шумо ба рохи дуругпардозй меравед. Эй кавми ман, ман аз шумо бобати ин рисолат музде наметалабам, зеро музди ман бо он кас аст, ки маро офаридааст. Оё ба худ намеоед? Эй кавми ман, аз Худованди худ талаби истигфор кунед ва ба суи у бозгардед, то борони фаровоне бар шумо биборонад ва неруе бар неруятон биафзояд. Аз у руй бармагардонед ва худро аз ин рох гунахкор макунед» (Худ, 50-52).

    «Ба кавми Самуд бародаре аз худашонро ба номи Солех ба рисолат фиристодем…» (Худ, 61 ва 62).

    «Ба кавми Мадин бародаре аз худашон ба номи Шуъайбро ба рисолат фиристодем…» (Худ, 84-91).

    Ин конуни «Пайгамбаре барои хар кавме» аз назари Куръон ба кадре котеъият дорад, ки хатто малоик (фариштахо) ва ачинна (чиннхо) низ машмули он шудаанд. Дар сураи Асро (ояи 95) Аллох ба Мухаммад мегуяд:

    «Бад-онон бигу, ки агар карор буд малоика низ дар замин кароргохе дошта бошанд, дар он сурат мо хам фариштаеро аз миёни худашон барои рисолат ба онхо мефиристодем.»

    Ва дар сураи Анъом (ояи 130) худи Аллох хитоб ба ачинна мепурсад:

    «Эй гурухи чинниён, оё паёмбароне аз худи шумо бароятон нафиристодам, то оёти маро ба шумо иблог кунанд (бирасонанд)?»

    Дар оёте дигар на танхо бар фиристодани паёмбаре бар хар кавм аз миёни худи хамон кавм таъкид гузошта шуда, балки дар мавриди чудоии парастишгоххои хар кавм барои анчоми шаъоир (ойинхо)-и мазхабй низ хамин таъкид ба кор рафтааст:

    «Барои хар кавме парастишгохе мукаррар доштем, ки дар он ба ниёиш пардозанд ва дар ин амр бо ту ба мунозеъа барнахезанд» (Хач, 34 ва 67).

  153. Ононе, ки мункири хакикати мухтасси араб будани ислом ва Куръон хастанд, дар вокеъ, мункири ислому ва Куръонанд, чунончи ин нукта дар саропои Куръон бо чандин таъкид омадааст ва мурури ин оёти куръонй барои «бандагони Аллох» хатмист.

    Такрибан хамаи пажухишгароне, ки дар мавриди ислом ва Куръон баррасй кардаанд, вокеъияти «махаллй будан»-ро дар ин ойин ва китоби мукаддаси он ба хамин сурат мунъакис дидаанд.

    Дар арзёбии инон, ки беш аз хар чиз бар худи Куръон такя дорад, ислом ба сурати як ойини арабй по ба вучуд гузошта, Мухаммад аз огоз то поён худро расули Худованд барои хидояти кавми араб эълом карда ва Куръон китобест, ки ба тасрехи худи он ба забони арабй ва барои аъроб фиристода шудааст. Рисолати бунёдини Мухаммад дар мубориза бо ширк ва рахбарии кавми араб ба суи эътикоди тавхидй ва баркарории хукумати исломй низ дар Чазират-ул-араб тахаккук ёфтааст ва бар ин амр хам худи Аллох дар ояи панчум аз сураи Моида, ки охирин ояи нозилшуда бар Мухаммад шинохта шуда ва хам шахси Мухаммад дар хутбаи маъруфи Хуччат-ул-видоъ таъкид ниходаанд, ки:

    اليوم اکملت لکم دينکم و اتممت عليکم نعمتی و وصيت لکم الاسلام دينا

    Ва агар вокеъан карор буд, ки пас аз он дар хаёти худи паёмбар ё пас аз даргузашти у барномае барои чахонгушоии исломй бо хадафи тахмили ислом бар саросари руи замин аз рохи шамшер ба ичро гузошта шавад, бетардид мебоист дар худи Куръон ё дар хутбаи Хуччат-ул-видоъ паёмбари ислом зикре аз ин рисолати кубро ва дар хадди аълои ахамият ба миён омада бошад, на ин ки бар мавзуъи анчоми рисолат бо ибрози хурсандй аз хусни хитоми он нуктаи поён гузошта шуда бошад.
    Ин асл, ки барои хар кавме аз чониби Худованд паёмбаре хос фиристода мешавад, дар оёти мутаъаддиде аз Куръон дар муносибатхои мухталиф мавриди таъкид карор гирифтааст:

    «Барои хар кавме паёмбаре фиристодем, то бад-онон бигуяд, ки Худои ягонаро бипарастанд ва аз тогут дурй гузинанд. Дар чамъ инон аквоме буданд, ки ба ёрии Худо рохнамои шуданд ва аквоми дигаре, ки ба гумрохй рафтанд» (Нахл, 36).

    «Хеч паёмбареро ба кавме нафиристодем, магар он ки забони у забони хамон кавме бошад, ки барои он фиристода шудааст» (Иброхим, 4).

    «Расулоне аз чониби мо ба назди аквоме мухталиф фиристода шуданд, ки хар кадом оёте равшан бар дурустии рисолати худ доштанд, аммо ин аквом даст бар дахони онон ниходанд ва гуфтанд, ки мо он чиро, ки барои гуфтанаш омадаед, намепазирем ва дар бораи дурустии он чи моро бад-он мехонед, тардиди бисёр дорем» (Иброхим, 9).

    «Барои хар кавме рохнамое фиристодем» (Раъд, 7).

    «Барои Мусо Тавротро фиристодем ва уро ба хидояти кавми Банй Исроил маъмур кардем» (Сачда, 23).

    «…Ва ба Исо ибни Марям Инчилро фиристодем, ки дар он хидоят ва равшанои аст ва бар ахли Инчил фариза донистем, ки бад-он сурат ки Худованд дар ин китоб барояшон хостааст, рафтор кунанд, то аз гумрохон набошанд» (Моида, 46 ва 47).

    «Ба Нух вахй фиристодем, ки акнун хеч кас аз миёни кавми ту, ба чуз он кас ки пеш аз ин низ аз гаравандагон буд, даъвати туро пазиро нест. Ту низ аз бобати он чи онон мекунанд, афсурда мабош, балки киштии худатро зери назари мо ва бад-он сурат ки бар ту вахй кардаем, бисоз ва дигар бо мо аз ин беимонон сухане магу. Зеро ки чумлагии онхо гарк хоханд шуд» (Худ, 36 ва 37).

    «Ба кавми Од бародаре аз худашонро ба номи Худ ба рисолат фиристодем, ки бад-онон гуфт: Эй кавми ман, Худои ягонаро парастиш кунед, зеро ки худое барои шумо чуз у нест ва шумо ба рохи дуругпардозй меравед. Эй кавми ман, ман аз шумо бобати ин рисолат музде наметалабам, зеро музди ман бо он кас аст, ки маро офаридааст. Оё ба худ намеоед? Эй кавми ман, аз Худованди худ талаби истигфор кунед ва ба суи у бозгардед, то борони фаровоне бар шумо биборонад ва неруе бар неруятон биафзояд. Аз у руй бармагардонед ва худро аз ин рох гунахкор макунед» (Худ, 50-52).

    «Ба кавми Самуд бародаре аз худашонро ба номи Солех ба рисолат фиристодем…» (Худ, 61 ва 62).

    «Ба кавми Мадин бародаре аз худашон ба номи Шуъайбро ба рисолат фиристодем…» (Худ, 84-91).

    Ин конуни «Пайгамбаре барои хар кавме» аз назари Куръон ба кадре котеъият дорад, ки хатто малоик (фариштахо) ва ачинна (чиннхо) низ машмули он шудаанд. Дар сураи Асро (ояи 95) Аллох ба Мухаммад мегуяд:

    «Бад-онон бигу, ки агар карор буд малоика низ дар замин кароргохе дошта бошанд, дар он сурат мо хам фариштаеро аз миёни худашон барои рисолат ба онхо мефиристодем.»

    Ва дар сураи Анъом (ояи 130) худи Аллох хитоб ба ачинна мепурсад:

    «Эй гурухи чинниён, оё паёмбароне аз худи шумо бароятон нафиристодам, то оёти маро ба шумо иблог кунанд (бирасонанд)?»

    Дар оёте дигар на танхо бар фиристодани паёмбаре бар хар кавм аз миёни худи хамон кавм таъкид гузошта шуда, балки дар мавриди чудоии парастишгоххои хар кавм барои анчоми шаъоир (ойинхо)-и мазхабй низ хамин таъкид ба кор рафтааст:

    «Барои хар кавме парастишгохе мукаррар доштем, ки дар он ба ниёиш пардозанд ва дар ин амр бо ту ба мунозеъа барнахезанд» (Хач, 34 ва 67).

  154. Баtabaraxe
    Агар тасубро канор гузори ва ту ҳам метавони ҳақиқатро бифахми чун дар арсаи ҳайти башари ин коро тачриба кардан шуд ки мо шохиди этирофи ин Бузрг марди торих Файласуфи бузурги искотландӣ Тумос Корлойл (мутавллиди 1795 м.) хастем, ки у дар китоби маъруфи хеш Қаҳрамонон ва қаҳрамон парастӣ фаслеро ба баёни гӯшаҳои шахсиятии Паёмбари Ислом Ҳазрати Муҳаммад(с) ихтисос дода ва менависад:
    «Яке аз зиштарин нангҳои тамаддуни ин аср он аст, ки нисбати дурӯғ ва фиребкорӣ ба Муҳаммад(с) ва Ислом дода шуд. Акнун вақти он ст, ки бо ин суханон шармовар ба муборзи бахезем, зеро рисолае, ки ин Паёмбар анҷом дод ҳамчун чароғи нурафкане аст, ки дувоздаҳ аср садҳо милион инсони ҳам навъи моро ҳидоят кардаас.
    Оё касе ин тӯҳмати дурӯғ дар бораи вайро бовар хоҳад кард? Ман абадо бовар намекунам, ҳатто агар дурӯғ ва фиреб дар байни ҳамаи дигар инсонҳо он чунон ривоҷ ёбад, ки монанди сухани рост мавриди пазириш қарор гирад, зеро дар ин сурат мардуми аблаҳ ва дивона хоҳанд буд.
    Эй вой! Ин чи сухани зиште буд, ки бехирадон бар асари куфр ва илҳод сохтаанд ва ҳамин сухн нишоне аз хабосат ва палиди дилҳо ва марги рӯҳ онҳо аст ва инсони донишманд хечгоҳ суханик уфромезтар аз инро нашунидааст!
    Эй бардар магар имкон дорад касе бо дурӯғ чунин оини усувор дар таърихи бисозад, ки то кунун ин ҳама дурахшиши дошта бошад? Ба Худо қасам, ки ин сухан дурӯғе аст, ки мисли дурӯғҳои дигар дар таърихи макка ҷамъе кинатузон ё дунёпарстон ҷаъл карданд!…
    Ман бо яқин мегӯям, ки маҳол аст Муҳаммад дурӯғ гуфта бошад, зеро асоси корҳои ӯро бар садоқат мебинам чунон ки асоси ҳамаи дигар фазоилашон бар садоқат будааст. Садоқат ва ихлоси амиқ дар рӯҳи ӯ мавҷ мезад… «.
    Сипас дарбораи масдари таълим ва манбаъи шинохти он ҳазрат дар баробари дигар назари шарқшиносон мавзеи ошкор гирифта ва менависад:
    »Ӯ расуле аст, ки аз ҷониби абадият ношинохта ба паёмбарӣ ба тарафи мо мабъус шудааст ҳар номе, ки бар ӯ гузорем: шоир, Паёмбар, Худо… медонем, ки сухани ӯ аз инсони дигаре иқтибос нашуда, балки аз ҳастаи маркази ҳақоиқи олам баргирифтааст. Ӯ ботини ҳама чизро мебнад ва пардаҳои золмонии дунёи фиребанда монеи ҳақиқат бинии ӯ нест… .
    Ӯ бузург марде, ки Худованди олам ва ҳикмат ба ӯ омӯхтааст пас бар мо воҷиб аст, ки ба ӯ гуш диҳем
    Муҳаммад дар дидгоҳи ман қатрае аз ҷавҳари ҳақиқати олм буд сатҳи шахсиятии ӯ бартар аз он буд, ки ба хостаи ҳақир ва ночиз чун салтанат ва ҳукумат ва монанди он бияндешад. Муҳаммад ситораи шаҳоби нурафшоне буд, ки тамоми олмро равшан кард«. ( . Тумос Корлойл, ал-Ибтол, тарҷмаи арабии Муҳаммад Сабоӣ, саҳ. 53-57).
    назари ман ин аст, ки ту ин иҳонат ба пайғамбар мекуни чуз хасорат ва пасфитрати ба худ бор намеори

  155. Бародарони азиз ҳақ чу намунае аз тарчумае, ки tabaraxe аз ояҳо меоварад ва ба онҳо истидлол мекунад, ҳазарти Муҳаммад(с) ихтисос ба қавми араб дорад. меоварем ва онҳоро бо матни араби ва тарчумаи саҳеҳ мутабиқ меукнем:
    TABARAX:
    «Барои хар кавме паёмбаре фиристодем, то бад-онон бигуяд, ки Худои ягонаро бипарастанд ва аз тогут дурй гузинанд. Дар чамъ инон аквоме буданд, ки ба ёрии Худо рохнамои шуданд ва аквоми дигаре, ки ба гумрохй рафтанд» (Нахл, 36).
    وَلَقَدْ بَعَثْنَا فِي كُلِّ أُمَّةٍ رَّسُولاً أَنِ اعْبُدُواْ اللّهَ وَاجْتَنِبُواْ الطَّاغُوتَ فَمِنْهُم مَّنْ هَدَى اللّهُ وَمِنْهُم مَّنْ حَقَّتْ عَلَيْهِ الضَّلالَةُ فَسِيرُواْ فِي الأَرْضِ فَانظُرُواْ كَيْفَ كَانَ عَاقِبَةُ الْمُكَذِّبِينَ
    ТАРЧУМАИ ДУРУСТ:
    Мо дар миёни ҳар уммате расуле барангехтем, ки: «Худои якторо бипарастед ва аз тоғут дурӣ кунед». Худованд гурўҳеро ҳидоят кард ва гурўҳе залолату гумроҳӣ доманашонро гирифт. Пас дар рўи замин бигардед ва бубинед, оқибат инкоркунандагон чӣ гуна буд.
    БАРОИ ҲАР ҚАВМЕ Ё ДАР МИЁН ҲАР УММАТЕ??

    TABARAX:
    «Барои хар кавме парастишгохе мукаррар доштем, ки дар он ба ниёиш пардозанд ва дар ин амр бо ту ба мунозеъа барнахезанд» (Хач, 34 ва 67 )
    وَلِكُلِّ أُمَّةٍ جَعَلْنَا مَنسَكًا لِيَذْكُرُوا اسْمَ اللَّهِ عَلَى مَا رَزَقَهُم مِّن بَهِيمَةِ الْأَنْعَامِ فَإِلَهُكُمْ إِلَهٌ وَاحِدٌ فَلَهُ أَسْلِمُوا وَبَشِّرِ الْمُخْبِتِينَ
    ТАРЧУМАИ ДУРСТ:
    Барои ҳар уммате қурбонгоҳе қарор додем, то номи Худоро (дар ҳангоми қурбонӣ) бар чаҳорпоёне, ки ба онон рўзӣ додаем бибаранд. Ва Худои шумо Маъбуди Воҳиде аст, дар баробари (фармони) Ў таслим шавед. Ва башорат деҳ мутавозеон ва таслимшавандагонро.
    БАРОИ ҲАР ҚАВМЕ ҚУРБОНГОҲ Ё БАРОИ ҲАР УММАТЕ ПАРАСТИШГОҲ?
    ЧАВОБ:
    Калимаи «уммат» аз решаи «умм» ба маънои чизе аст, ки дигариро ба худ замим мекунад. ба ҳар чамоате, ки дорои навъе ваҳдат ва иштирок бошанд уммат гуфта мешавад. ин калима 64 маротиба дар Қуръон омадааст. пас тамоми инсонияти курраи замин дар навъи инсоният бо ҳам муштарак ҳастанд (оё tabaraxe мункири ин ҳақиат аст?? ) ба онҳо уммат гуфта мешавад . ҳоло ояти 36 аз сураи наҳл мегуяд: мо дар миёни ҳар уммате расуле фиристодем, ҳазрати Муҳаммад дар миён уммате фирстода шудааст, ки паёмбари тамоми башарият аст, на махсуси араб.
    натича: Биъсати паёмбарон махсуси нажод ва минтақе набудааст. (дар миён ҳар уммате расуле фиристодем).

    TABARAX:
    «Эй гурухи чинниён, оё паёмбароне аз худи шумо бароятон нафиристодам, то оёти маро ба шумо иблог кунанд (бирасонанд)?»(Анъом 130)
    يَا مَعْشَرَ الْجِنِّ وَالإِنسِ أَلَمْ يَأْتِكُمْ رُسُلٌ مِّنكُمْ يَقُصُّونَ عَلَيْكُمْ آيَاتِي
    ТАРЧУМАИ ДУРУСТ:
    (Дар он рўз ба онҳо мегўяд:) Эй гурўҳи ҷин ва инс! Оё расулоне аз шумо ба сўи шумо наомаданд, ки оятҳои маро бароятон бозгў мекарданд……
    ГУРУҲИ ЧИН Ё ГУРУҲИ ИНСУ ЧИН?
    ЧАВОБ:
    Аз оёти Қуръон истифода мешавад, ки ҳазрати Муҳаммад(с) барои чин низ фиристода шудаааст ва онҳо низ Қуръонро мефаҳманд:
    Бигў: Ба ман ваҳй шудааст, ки ҷамъе аз ҷин ба суханонам гўш фаро додаанд, сипас гуфтаанд: «Мо Қуръони аҷиб шунидаем (сураи чин 1);
    Ки ба роҳи рост ҳидоят мекунад, пас мо ба он имон овардаем ва ҳаргиз касеро шарики Парвардигорамон қарор намедиҳем (сураи чин 2).
    Ба гуфтаи баъзе аз муфассирон (мисли: Олуси, Қуртуби, Табарси ва Саидқутб) расулони чин ваҳйро аз тариқи расулони инс дарёфт карда ва ба ножоди худ мерасонанд. Зеро калимаи расул ба ғайри инсон ҳам гуфта мешавад, монанди (сураи хач 75).
    ин оя далотаи сарҳе ва ошкор ба ин дорад, ки тамоми расулон аз ҳазарти Одам то хотам яъне ҳазрати Муҳаммад(с) фиристода шудаанд на танҳо бари Инсон балк барои чиниён ҳам фиристода шудаанд..
    Дар иня калимаи инс (инсонро) аз оя бардоштанд то ин гуна во намуда кунанд, ки барои чиниён ҳам расули хоссе фиристода шудааст, ки исбот кардем расули чиниён паёмро чудогон аз парвардигор намегиранд балки аз паёмбарон мегиранд.
    Бародарон азиз хуб диққат кунед чаро TABARAX пофишори дорад, ки ба он сайти мавриди назараш мурочи кунед чун маълум аст, ки аксарияти хонандагони мо ба Қуръон ошнои надоранд ва ба тарчумаҳои галати ин сайт нигоҳ мекунанд ҳаттаман дучори иштибох мешаванд ва эҳтимоли зиёд аст, ки хонандаи ин сайт гумрох шавад. мақсади ин душманони Ислом ҳамин аст фарзандони мусалмони моро мехоҳанд гумроҳ кунанд. Ин душманони сарсахти Ислом аз касоне, ки ба маорифи Қуръон ошнои доранд маъюс ва ноумед ҳастанд.
    дар зимн тамоми оятҳое, ки дар ин сайт овардаа шудааст хеч кадомаш хеч паёмбареро ихтисос ба қавми худаш надодааст ин бофтаи аз душманон ислом аст, ки намунашро шумо дар сайт мушохида мекунед:TABARAX
    бахсҳое, ки дар инчо ин тифи лачуч мекунанд хечгоҳ барои фаҳмидани ҳақиқат нест.
    Ногуфта намонад, вақте, ки аз донишмандони ғайри мусуалмон истишҳод меори барои ин ин ки Муҳаммад(с) Паёмбари чоҳонист TABARAX хазору як чон меканад ин сайтҳоиро мекобад то матлабе пайдо кунад алай он ғайр мусалмон мо намунаашро дар ин чо мушохида мекунем бад мугяд у як инсон фаст аст, агар мо дар гогел бизанем хеч номе аз он пайдо нест у шояд вучуд надота бошад. аммо ба гуфтаҳои худаш мурочам мекуни хеч мадраке надорад он ҳам одрес ба хамин сайт ба номаи Шучоъиддини Шифо, Пас аз хазору чахорсад сол, сс. 224-226 Ин (китоб) аслан вучуди хоричи ба забони точики надорад шумо вақте хамин шахсро дар гогел ворид мекунед гайр аз ин ҳамин сайт дигар хеч сайте нест, ки дар бори ин аблах чизе гуфа бошад пас малум мешавад бо эҳтимоли Қави Эрони аст Точик инхел бадбахт нест. Ким кадом бадбахти точике инро тарчума карда аст. TABARAX бо хондани ҳами сайт хувияташро аз даст додааст вой вой TABARAX Бечора

  156. Бародарон хотиршинош кунам, ки ин аблах хеч донише аз забони араби надорад ва тарчумаи оётеро, ки дар ин чо матрах кардааст тарчумаи дасткори шудаи ин тифи абалах аст, ки мехохаанд во намуд кунанд, ки паёмбар паёмбари Араб аст. ман фикр мекунам, ки abaraxe Паёмбар Исломро ба Раиси чумҳур иштибох гирифтааст у фикр мекунад, ки Худованд аз миёни араб раиси чумхур интихоб кардааст то ихтисос ба қавми араб дошта бошад дар холе, ки Худованд Паёмбар интихоб кардааст на Раисичумхур.
    Бародарон хидматон арз кардам касе, ки поя ва асли мантиқ ва ақлро қабул надошта бошад Аблахтар аз ин дар ин дунёи кунуни ёфт намешавад. шумо бародарон худ қазоват кунед. ин тиф ин қадар аблах аст,ки ман дар чавобхои пеш ин ишколотро варид кардам агар тараф як каме шуур медошт ин тарчумахои галатро дубора такрор намекард ва худашро дубора расво намесохт.
    abaraxe ин қадар бар Қуръон дуруғ банди хосияти қуръон хамин аст ба аблаҳият меафзояд буру то осмон.
    сарфароз бошед.

  157. Ногуфта намонад хамаи паёмбаро аз ҳазрати Одма(а) саркарда то Ҳазрати Муҳммад(с) паёрони чаҳони ҳастанд хамои он ояте, ки дар мавриди паёмбарон хастанд хечо кадомашон ихтисос ба ақовми хоссе надоранд дар замон худашшон паёмронои тамоми ақвоми ҳамон замон будаанд. ва ин ҳамма Паёмбарон Ҳуччатоҳои Худо ҳастанд дар Руи Замин. Табар хамеша талош мекунад, ки Худашро аз зери таклиф бирахонад аммо чи фоидае, ки наметавонад бирахад. Агар ин оёт ба хосс будани Паёмбар ба қавми араб дололат мекарданд Навбат ба Аблахи табар намерасид дар ҳамон замон арабҳо мегуфтанд ин Паёмбари арабхост дар холе, ки хеч араб Иддао надорад, ки Исолом ихтисос бар мо дорад Табар оши аз косса доғтар шуда аз тарафи Арабҳо муддаи аст.
    Табар мегуяд:
    Такрибан хамаи пажухишгароне, ки дар мавриди ислом ва Куръон баррасй кардаанд, вокеъияти «махаллй будан»-ро дар ин ойин ва китоби мукаддаси он ба хамин сурат мунъакис дидаанд.
    Ҳамаи Пажуҳишгарон киҳоянд??? Табар Аблаҳ??? ё Шучоуддини Шифои Аблах??? ё Аблаҳон ва Аҳмақони дигар???

  158. Мухаммад дар огози амр касд дошт бо таъсиси ислом кудраташро танхо дар Макка ва дар Арабистон баст ё густариш дихад ва фикр намекард, ки дини навбунёдаш битавонад ба соири марзхо русух кунад. Ба хамин далел дар ояи 7-и сураи Шуро, ба истилох, худованд ба Мухаммад мегуяд:

    «Мо Куръонро барои ту ба забони арабй вахй кардем, то ту мардуми мо дар Умм-ал-куро (Макка) ва атрофи онро аз рузи киёмат битарсонй.»

    Вале авзоъу ахвол ва муктазиёти мавчуд ба нафъи у чараён ёфт ва ислом ба зудй оламгир шуд. Мухаммад дар гори Хиро танхо рочеъ ба оянда хоб намедид, балки рузхои зиллату факру махрумияти айёми кудакй ва рузхои чавониро, ки барои имрори маъоши рузона ба пасттарин машогили он замон тан дардода буд, ба ёд меовард ва эхсоси махрумиятхои айёми кудакй нерухои магзиашро барои даст ёфтан ба кудрате, ки хакоратхои замони кудакиашро дар худ мустахил менамуд ва вайро дар раъси кудрату макнат карор медод, тахрик мекард.

    Акнун араб чаро ин динро танхо мухтасси худ бидонад, хангоме ки ин хама бардаву маволй насибаш шудааст? Хамасола миллионхо бардаи андешаи вопасмондаи арабй чайби шайххову султонхои арабро бо зиёратхояшон пур мекунанд. Хамон хачч кофист, ки иктисоди Арабистони Саудиро бичархонад. Пули арабхоро бардахои акидатии арабхо, яъне мусалмонон медиханд. Арабхо манфиатдор хастанд, ки дини махаллиашонро чахонй вонамуд кунанд ва сари чахониёни ноогох шира бимоланд.

    http://tabaraxe.wordpress.com

  159. Куръон тарчумахои мутааддид дорад. Татбик ва мукоисаи хамаи тарчумахо нишон медихад, ки манзури Аллох хамон будааст, ки мо гуфтем: барои хар кавм паёмбаре, ба маънои фиристодани паёмбар аз миёни як кавм барои худи он кавм, ба шаклхои мухталиф дар матни Куръон ба каррот омадааст. Вале ононе, ки бо арабй ошно хастанд ва ба тарчума ниёз надоранд, ин мавзуъро бевосита ва билофосила дарк мекунанд, ки ислом ва Куръон барои арабхо офарида шудаанд.

    Мухаммад дар огози амр касд дошт бо таъсиси ислом кудраташро танхо дар Макка ва дар Арабистон баст ё густариш дихад ва фикр намекард, ки дини навбунёдаш битавонад ба соири марзхо русух кунад. Ба хамин далел дар ояи 7-и сураи Шуро, ба истилох, худованд ба Мухаммад мегуяд:

    «Мо Куръонро барои ту ба забони арабй вахй кардем, то ту мардуми мо дар Умм-ал-куро (Макка) ва атрофи онро аз рузи киёмат битарсонй.»

    Вале авзоъу ахвол ва муктазиёти мавчуд ба нафъи у чараён ёфт ва ислом ба зудй оламгир шуд. Мухаммад дар гори Хиро танхо рочеъ ба оянда хоб намедид, балки рузхои зиллату факру махрумияти айёми кудакй ва рузхои чавониро, ки барои имрори маъоши рузона ба пасттарин машогили он замон тан дардода буд, ба ёд меовард ва эхсоси махрумиятхои айёми кудакй нерухои магзиашро барои даст ёфтан ба кудрате, ки хакоратхои замони кудакиашро дар худ мустахил менамуд ва вайро дар раъси кудрату макнат карор медод, тахрик мекард.

    Акнун араб чаро ин динро танхо мухтасси худ бидонад, хангоме ки ин хама бардаву маволй насибаш шудааст? Хамасола миллионхо бардаи андешаи вопасмондаи арабй чайби шайххову султонхои арабро бо зиёратхояшон пур мекунанд. Хамон хачч кофист, ки иктисоди Арабистони Саудиро бичархонад. Пули арабхоро бардахои акидатии арабхо, яъне мусалмонон медиханд. Арабхо манфиатдор хастанд, ки дини махаллиашонро чахонй вонамуд кунанд ва сари чахониёни ноогох шира бимоланд.

    http://tabaraxe.wordpress.com

  160. Дуруд,
    Посухи Табар дар робита бо мақолаи «Чаро Аллоҳ Табарро офарид?»
    http://www.kemyaesaadat.com/index.php?option=com_content&view=article&id=478:2009-06-05-20-25-59&catid=2:2008-12-09-19-14-56&Itemid=4

  161. Хар чи бахсхои мо пеш меравад, мизони танокузоти бепоёни Куръон ошкортар мешавад. Мавзуъи охирй марбут ба казову кадар ва иродаи инсонист, ки таи 14 карни ахир мусалмононро хайрон ва дустдорону чуяндагони исломро дар азоб карор додааст. Бо вучуди хамаи дуругбофихо ва хаёлбофихои мусалмонон иродаи илохй ва иродаи инсонй канори хам нагунчиданд. Чун агар карор бошад хам ман ва хам офаридгори ман дорои ирода бошем, мо метавонем дар мавриди як чизи вохид ду тасмим гирем ва он вакт кор печида мешавад.

    Мавзуъ марбут ба конуни Ашо ё Ростй нест, ки мусалмонон аз андешахои Зартушт дуздидаанд. Конуни Ашо назму сомони чахонист, ки тагйирнопазир аст. Ба монанди назми кайхону зиндагй ва руидани гандум аз замин ва гайра. Дар ин миён мумкин аст илм ба чое бирасад, ки аз гуспанд хам гандум тавлид кунанд. Вале руидани гандум аз замин мутаваккиф нахохад шуд. Тангназарони мазхабй харгиз фикр намекарданд, ки насли башар битавонад рузе хамтои худашро биофаринад ва онро мухтасси Офаридгор медонистанд. Имруза ин як амри оддй аст. Дар айни хол одамон умдатан аз рохи тавлиди мисли маъмулй зода мешаванд, ки чузъе аз Конуни Ашо аст.

    Аммо пеш аз он ки суроги «гуфтахо»-и Мухаммаду Алию дорудастаашон биравем, бояд ба Куръон нигох кунем, ки дар бораи казову кадар чи мегуяд.

    “Ҳеҷ мусибате дар замин ё дар нуфуси шумо ба шумо намерасад магар он ки қабл аз он ки онро зоҳир кунем, дар китобе сабт шуда ва ин бар Худо осон аст” (Сураи Ҳадид, ояти 22)
    Ин танхо ояи кадарй ё чабрии Куръон нест, ки ба он ишора шудааст. Куръон саршор аз намунахоест, ки чи гуна Аллох сарнавишти кавми Нуху Луту Хуту гайраро ракам зада буд ва чи балохое ба сари хазорон нафар оварда буд, то мучозоташон кунад ва ин ки Аллох худаш тасмим мегирад, ки гушу чашму дили чи касеро бибандад, то «сухани Хак» ба гушу дилу чашмаш рох наёбад ва то дар нихоят у дар дузах бисузад. Яъне ин бо иродаи мо нест, ки мухолиф ё мувофики Аллох бошем. Магар ин ки бахшхои тарсноки Куръонро бихонем ва аз тарси мабодо ба дуруг ё бо содагию чахолат ба ростй «мусалмон» шавем.

    Худи «ислом» ба маънои таслими иродаи Аллох шудан аст. Ин мавзуъ хамин чо халл мешавад. Касе, ки таслими иродаи кас ё чизи дигар шуд, наметавонад аз худ иродае дошта бошад. Агар боз хам иддае бигуянд, ки манзур аз казову кадар ва иродаи илохй аз шарк баромадани хуршед ва дар гарб фуру нишастани он будааст, галат кардаанд. Чун касе харгиз азми тагйир додани ин назми табииро надоштааст ва ин фикри абас ба сари касе хам наомада. Касе аз шумо намехохад, ки таслими ин назми хуршедй шавед ё нашавед. Чун он новобаста аз хостаи шумо хаст. Пас ин аз иродаи илохй барнамеояд, балки назму сомонест, ки Хиради Офариниш аз огоз бино ниходааст.

    Сухбат аз конуни офариниш нест. Сухбат аз казову кадарест, ки ба бовари мусалмонхо, бар пешонии мо навишта шуда ва калимаи «сарнавишт» аз хамин бовар бармеояд ва «такдир»- арабй аз «кадр»-у «кадар» ба маънии сахме, ки Худованд барои офаридагонаш дар назар гирифтааст, бармеояд. Холо агар хостем маънои «кадар»-ро аз кавли сардастахои ислом бишунавем, «аз Амири мусалмонон Алй ривоят шуда, ки ба накл аз паёмбари акрам фармуда:» Худованд ва хам паёмбар хафт касро нафрин карда ва яке аз онхо касест, ки кадари илохиро такзиб мекунад. Пас бародарони мусалмони мо дар ин маврид мувозиб бошанд, то дар охират дучори нафрин нашаванд.

    Аммо ба назари сардамдорони садри ислом, казову кадар дакикан чй буд?

    «Марде… аз Амиралмуъминин (а) пурсид: Ё Амиралмуъминин! Ба мо бигу, оё рафтани мо ба суи Шом бар пояи казову кадар буд? Имом (а) фармуд: Оре! Эй Шайх, шумо бар теппае фароз нарафтед ва бар даррае фуруд наомадед, магар бо казову кадари илохй.»

    Яъне ба кавли Алй, Аллох аз теппа болову поин рафтани моро хам аз пеш таъйин кардааст, чи бирасад ба бовархои Табар ва шакки у дар Аллох, ки табдил ба якини номусалмонй ва ёфтани Худои ростин дар Хирад шуд. Бино ба бовари мусалмонон, хамаи инхо сарнавишти Табар буда ва Аллох Табарро ин гуна офарида ва хамин кадарро барояш ракам зада будааст.

    Дар ин чо пок равшан мешавад, ки чи касе намедонад, ки намедонад, намедонад. Саломи моро ба бошандагони абадуддахр бирасонед, Сайид.

    Ин мавзуъ дар маколае дигар аз Табарнома хам матрах шуда буд:

    http://tabaraxe.wordpress.com/2009/05/02/%d0%bf%d0%b0%d0%bd%d1%87-%d1%85%d0%b0%d1%82%d0%be%d0%b8-%d0%b4%d0%b8%d0%b3%d0%b0%d1%80%d0%b8-%d0%ba%d1%83%d1%80%d1%8a%d0%be%d0%bd/

    http://tabaraxe.wordpress.com/

  162. Хар чи бахсхои мо пеш меравад, мизони танокузоти бепоёни Куръон ошкортар мешавад. Мавзуъи охирй марбут ба казову кадар ва иродаи инсонист, ки таи 14 карни ахир мусалмононро хайрон ва дустдорону чуяндагони исломро дар азоб карор додааст. Бо вучуди хамаи дуругбофихо ва хаёлбофихои мусалмонон иродаи илохй ва иродаи инсонй канори хам нагунчиданд. Чун агар карор бошад хам ман ва хам офаридгори ман дорои ирода бошем, мо метавонем дар мавриди як чизи вохид ду тасмим гирем ва он вакт кор печида мешавад.

    Мавзуъ марбут ба конуни Ашо ё Ростй нест, ки мусалмонон аз андешахои Зартушт дуздидаанд. Конуни Ашо назму сомони чахонист, ки тагйирнопазир аст. Ба монанди назми кайхону зиндагй ва руидани гандум аз замин ва гайра. Дар ин миён мумкин аст илм ба чое бирасад, ки аз гуспанд хам гандум тавлид кунанд. Вале руидани гандум аз замин мутаваккиф нахохад шуд. Тангназарони мазхабй харгиз фикр намекарданд, ки насли башар битавонад рузе хамтои худашро биофаринад ва онро мухтасси Офаридгор медонистанд. Имруза ин як амри оддй аст. Дар айни хол одамон умдатан аз рохи тавлиди мисли маъмулй зода мешаванд, ки чузъе аз Конуни Ашо аст.

    Аммо пеш аз он ки суроги «гуфтахо»-и Мухаммаду Алию дорудастаашон биравем, бояд ба Куръон нигох кунем, ки дар бораи казову кадар чи мегуяд.

    “Ҳеҷ мусибате дар замин ё дар нуфуси шумо ба шумо намерасад магар он ки қабл аз он ки онро зоҳир кунем, дар китобе сабт шуда ва ин бар Худо осон аст” (Сураи Ҳадид, ояти 22)
    Ин танхо ояи кадарй ё чабрии Куръон нест, ки ба он ишора шудааст. Куръон саршор аз намунахоест, ки чи гуна Аллох сарнавишти кавми Нуху Луту Хуту гайраро ракам зада буд ва чи балохое ба сари хазорон нафар оварда буд, то мучозоташон кунад ва ин ки Аллох худаш тасмим мегирад, ки гушу чашму дили чи касеро бибандад, то «сухани Хак» ба гушу дилу чашмаш рох наёбад ва то дар нихоят у дар дузах бисузад. Яъне ин бо иродаи мо нест, ки мухолиф ё мувофики Аллох бошем. Магар ин ки бахшхои тарсноки Куръонро бихонем ва аз тарси мабодо ба дуруг ё бо содагию чахолат ба ростй «мусалмон» шавем.

    Худи «ислом» ба маънои таслими иродаи Аллох шудан аст. Ин мавзуъ хамин чо халл мешавад. Касе, ки таслими иродаи кас ё чизи дигар шуд, наметавонад аз худ иродае дошта бошад. Агар боз хам иддае бигуянд, ки манзур аз казову кадар ва иродаи илохй аз шарк баромадани хуршед ва дар гарб фуру нишастани он будааст, галат кардаанд. Чун касе харгиз азми тагйир додани ин назми табииро надоштааст ва ин фикри абас ба сари касе хам наомада. Касе аз шумо намехохад, ки таслими ин назми хуршедй шавед ё нашавед. Чун он новобаста аз хостаи шумо хаст. Пас ин аз иродаи илохй барнамеояд, балки назму сомонест, ки Хиради Офариниш аз огоз бино ниходааст.

    Сухбат аз конуни офариниш нест. Сухбат аз казову кадарест, ки ба бовари мусалмонхо, бар пешонии мо навишта шуда ва калимаи «сарнавишт» аз хамин бовар бармеояд ва «такдир»- арабй аз «кадр»-у «кадар» ба маънии сахме, ки Худованд барои офаридагонаш дар назар гирифтааст, бармеояд. Холо агар хостем маънои «кадар»-ро аз кавли сардастахои ислом бишунавем, «аз Амири мусалмонон Алй ривоят шуда, ки ба накл аз паёмбари акрам фармуда:» Худованд ва хам паёмбар хафт касро нафрин карда ва яке аз онхо касест, ки кадари илохиро такзиб мекунад. Пас бародарони мусалмони мо дар ин маврид мувозиб бошанд, то дар охират дучори нафрин нашаванд.

    Аммо ба назари сардамдорони садри ислом, казову кадар дакикан чй буд?

    «Марде… аз Амиралмуъминин (а) пурсид: Ё Амиралмуъминин! Ба мо бигу, оё рафтани мо ба суи Шом бар пояи казову кадар буд? Имом (а) фармуд: Оре! Эй Шайх, шумо бар теппае фароз нарафтед ва бар даррае фуруд наомадед, магар бо казову кадари илохй.»

    Яъне ба кавли Алй, Аллох аз теппа болову поин рафтани моро хам аз пеш таъйин кардааст, чи бирасад ба бовархои Табар ва шакки у дар Аллох, ки табдил ба якини номусалмонй ва ёфтани Худои ростин дар Хирад шуд. Бино ба бовари мусалмонон, хамаи инхо сарнавишти Табар буда ва Аллох Табарро ин гуна офарида ва хамин кадарро барояш ракам зада будааст.

    Дар ин чо пок равшан мешавад, ки чи касе намедонад, ки намедонад, ки намедонад. Саломи моро ба бошандагони абадуддахр бирасонед, Сайид.

    Ин мавзуъ дар маколае дигар аз Табарнома хам матрах шуда буд:

    http://tabaraxe.wordpress.com/2009/05/02/%d0%bf%d0%b0%d0%bd%d1%87-%d1%85%d0%b0%d1%82%d0%be%d0%b8-%d0%b4%d0%b8%d0%b3%d0%b0%d1%80%d0%b8-%d0%ba%d1%83%d1%80%d1%8a%d0%be%d0%bd/

  163. Дуруд,
    Посухи Табар дар робита бо мақолаи “Чаро Аллоҳ Табарро офарид?”
    http://www.kemyaesaadat.com/index.php?option=com_content&view=article&id=478:2009-06-05-20-25-59&catid=2:2008-12-09-19-14-56&Itemid=4

  164. Иродаи илохй ва иродаи башарй

    Посух ба дашномномаи Сайидюнуси Истаравшанй:

    http://tabaraxe.wordpress.com/2009/06/08/%d0%b8%d1%80%d0%be%d0%b4%d0%b0%d0%b8-%d0%b8%d0%bb%d0%be%d1%85%d0%b9-%d0%b2%d0%b0-%d0%b8%d1%80%d0%be%d0%b4%d0%b0%d0%b8-%d0%b1%d0%b0%d1%88%d0%b0%d1%80%d0%b9/

  165. Табар мегуя:
    Вале авзоъу ахвол ва муктазиёти мавчуд ба нафъи у чараён ёфт ва ислом ба зудй оламгир шуд.
    инчо Табар Эътироф мекунад, ки Ислом Чаҳони аст, чаро агар чаҳони намебуд хеч ғайри араб мусалмон намешуд ва исломро ба унвони Дини умуми чаҳони қабул намекард. Агар Ислом дини Араб мебуд Оламгир намешуд дар ҳаман чазиратул араб боқи мемонд. Бародарон ҳақ чу шумо худ қазоват кунед дар баробари Ислом он замон дигар чараёнҳо набуданд сад дар сад будан чаро онҳо чаҳони нашуданд??? малум аст, чун онҳо ихтисос ба як қавм ва миллат будан Ислом Чаҳонист, ки Оламро фаро гирифт, ин ки Ислом ба тамоми чаҳон паҳн шуд ва ҳама ақвому миллиятҳо онро қабул карданд маълум мешавад, ки Дин дини арабий нест балки чаҳони аст. ва он оёте шумо аз он ихтисосро Ичбор дар маънои оёт тасарри медиҳед ин Зури шумост Зур назан зур зади аҳволат бадтар хоҳад шуд. аз лоҳози торихи ҳам мо диққат кунем вақте, ки Паёмар номаҳои даъватро ба тамоми мамлактоҳои чаҳон меферистад аксарият онҳо Исломро қабул мекунанд агар Дини Ислом Ихтисос ба Араб мебуд онҳо мегуфтанд ин Дин ихтисос ба араб дорад мо онро қабул намекунам хатто Раисони ҳама мамлактоҳо нагуфтаанд, ки Дини Ислом ихтисос ба Арба дорад, ки Табар Муддаи аст. Табар, ки бо шикаст ру ба ру мешавад било фосила мавзуъро ба дигар самт гардиш медиҳад ин чо марди майдон лозим аст, ки эътироф кунад Ислом чаҳонист. Мо аз Табар интизор надорем Эътироф кунад Касе, ки мантиқ ва ақлро қабул надорад бояд ҳангоми Шикаст Роҳи Фарорро пешбигард.
    Табра мегуяд:
    Хар чи бахсхои мо пеш меравад, мизони танокузоти бепоёни Куръон ошкортар мешавад.
    Табар ту ҳануз аз таноқуз сардар наёварди ман ҳайрон мешвам, ки ин калимаи таноқузро ки ба ту талқин кардааст, касе карда бошад аз у бипурс, ки Таноқуз дар луғат ва Истилоҳ чист???
    Табара мегуяд:
    Куръон тарчумахои мутааддид дорад. Татбик ва мукоисаи хамаи тарчумахо нишон медихад, ки манзури Аллох хамон будааст, ки мо гуфтем:
    Бародарон Дуруғи Ошкори таббаро Диққат кунед
    TABARAX:
    «Эй гурухи чинниён, оё паёмбароне аз худи шумо бароятон нафиристодам, то оёти маро ба шумо иблог кунанд (бирасонанд)?»(Анъом 130)
    يَا مَعْشَرَ الْجِنِّ وَالإِنسِ أَلَمْ يَأْتِكُمْ رُسُلٌ مِّنكُمْ يَقُصُّونَ عَلَيْكُمْ آيَاتِي
    ТАРЧУМАИ ДУРУСТ:
    (Дар он рўз ба онҳо мегўяд:) Эй гурўҳи ҷин ва инс! Оё расулоне аз шумо ба сўи шумо наомаданд, ки оятҳои маро бароятон бозгў мекарданд……
    ГУРУҲИ ЧИН Ё ГУРУҲИ ИНСУ ЧИН?
    ЧАВОБ:
    Аз оёти Қуръон истифода мешавад, ки ҳазрати Муҳаммад(с) барои чин низ фиристода шудаааст ва онҳо низ Қуръонро мефаҳманд:
    Бигў: Ба ман ваҳй шудааст, ки ҷамъе аз ҷин ба суханонам гўш фаро додаанд, сипас гуфтаанд: «Мо Қуръони аҷиб шунидаем (сураи чин 1);
    Ки ба роҳи рост ҳидоят мекунад, пас мо ба он имон овардаем ва ҳаргиз касеро шарики Парвардигорамон қарор намедиҳем (сураи чин 2).
    Ба гуфтаи баъзе аз муфассирон (мисли: Олуси, Қуртуби, Табарси ва Саидқутб) расулони чин ваҳйро аз тариқи расулони инс дарёфт карда ва ба ножоди худ мерасонанд. Зеро калимаи расул ба ғайри инсон ҳам гуфта мешавад, монанди (сураи хач 75).
    ин оя далотаи сарҳе ва ошкор ба ин дорад, ки тамоми расулон аз ҳазарти Одам то хотам яъне ҳазрати Муҳаммад(с) фиристода шудаанд на танҳо бари Инсон балк барои чиниён ҳам фиристода шудаанд..
    Дар ин як калимаи инс (инсонро) аз оя бардоштанд то ин гуна во намуда кунанд, ки барои чиниён ҳам расули хоссе фиристода шудааст, ки исбот кардем расули чиниён паёмро чудогон аз парвардигор намегиранд балки аз паёмбарон мегиранд.
    Оё аз оят калимаро ҳазфа ва партфотан ин худ тарчумаи дигар аст???
    Табар Ин дуруғҳо фойда надорад Хеле Аблаҳи Шарм ва намус надошт меги Тарчумаҳо мутаадид аст ва хар тарчума назари моро тайид мекунад. То ба кай ин Шармандаги ва балаҳи??? Бечора Бечора

  166. Мунофот бо ин оя (7: Шуро) ва ояхои бисёри дигари Куръон, ки исломро мухтасси араб медонад, ба мусобаи радд ва нафйи Куръон аст:

    «Мо Куръонро барои ту ба забони арабй вахй кардем, то ту мардуми мо дар Умм-ал-куро (Макка) ва атрофи онро аз рузи киёмат битарсонй.»

    Пас Куръон барои мардуми араб дар Маккаву атрофи он навишта шуда буд.

    Достони номахои Мухаммад ба шохони кудратманди он даврон дуруг аст, чун хеч номае аз Мухаммад хитоб ба он шохон дар торих вучуд надорад ва танхо хукми ривояти мазхабии мусалмононро дорад.

    «Эй гурухи чинниён, оё паёмбароне аз худи шумо бароятон нафиристодам, то оёти маро ба шумо иблог кунанд (бирасонанд)?»(Анъом 130)
    يَا مَعْشَرَ الْجِنِّ وَالإِنسِ أَلَمْ يَأْتِكُمْ رُسُلٌ مِّنكُمْ يَقُصُّونَ عَلَيْكُمْ آيَاتِي
    ТАРЧУМАИ ДУРУСТ:
    (Дар он рўз ба онҳо мегўяд:) Эй гурўҳи ҷин ва инс! Оё расулоне аз шумо ба сўи шумо наомаданд, ки оятҳои маро бароятон бозгў мекарданд……

    Мухим инсу чинс нест. Ин оят хам дар хар ду шакли тарчума як хакикатро ошкор мекунад: барои хар кавм паёмбаре аз даруни он кавм. Яъне Мухаммад танхо барои арабхо фиристода шуда буд. Таваччух кунед ба иборати «расулоне аз шумо ба суи шумо», на «расуле ба суи шумо». Манзур Мухаммад нест, балки чинне, ки расули Аллох барои чиннхо будааст. Ва аслан оё касеро, ки чиннро чиддй мегирад ва ба чинн бовар дорад, метавон чиддй гирифт? На, бигзоред бо афсонахои худ машгул бошад.

    Аммо мавзуъе, ки бародарони мусалмон талош мекунанд ивазаш кунанд, мавзуъи ирода ва ихтиёр аст, ки аз бузургтарин танокузоти Куръон ва ислом аст. Посухи Сайидюнус намоёнгари дармондагии онон дар ин мавзуъи печида аст.

  167. Офарин бар Табар!

    Талош ва асабонияти Саидюнус ва тарафдоронаш нишонаи чонкании пеш аз марг аст.

    Инҳо чун мантиқашон ба нокучообод расидааст, даст ба суханбозиҳои беадабона ва душномаҳои абаҳона задаанд.

    Агар саидюнус номус дошт, ба савганди худ, ки дар иртибот бо бурхони сидикин хурда буд, вафо мекард, вале маълум аст, ки ба афсонапарджозӣ муътод шудааст ва эътиёд дарди вазнинест, ки раҳои аз он танхо дар тимористон мумкин аст.

  168. Фаромарз,
    Ман нафахмидам, ки фаромарзи аблахтар чи вижагира дар дуругҳои табар дидааст, ки Офарин мегуяд. Офарин бар дуругхои Табар, Оафрин бар аблахи табар, Оафарин бар табари Абалх, ки Хануз аз маънои оят сар дар наёвардааст.
    Табари Абалахе, ки усули ақлиро қабул надорад кучо офарин дорад, ки ин Фаромарз Аблахтар ба он Аблах офарин мегуяд.
    ман ХАйрони Фаромарзи Алах мешавам касе, ки аз неъмати ақл махрум аст кучош чи асобоният аст. мо ГАм мехурем барои АБлахи Табар, ки Нафаҳм аст.

  169. Karim va Istaravshani. Qoil shaven. Tabar har dutonra mot kard. Logikara naghztar medonistay. Gaposh ham ma’qultaray. Davay, bre maschidton va iqa mazgihora putat nakne.

  170. прпр

  171. Shahir,
    ту ҳамон табар Аблахи ё фаромарзи абалах то хол Табар хеч истидололи ва чавоби маро рад накардааст. то моро мат карда бошад. мо истидоле мекунем, ки табар поя ва асли ақлиро қабул надори сукутро ихтиёр мекунад. агар истидолол ва бурхон дар ради ақидааш меори очиз монда тутивор як чизро такрор мекунад. у мегуяд Ислом чаҳони нест, ки ихтисос ба араб дорад ва оётеро ҳам меорад ва хеч рабте ба назирияш надорад. ин Пирузу, мо мот мондем?
    ин чаҳто Материлисти аблах ту хам, ки панчумаш хиёл карден мо мусламонхои замони саюз хастем??? мехохен бо ин шайтанат ва фиреби найранг Исломи азиз ва Паёмбари азизро аз саҳнаи чаҳон хорич кунен? Ҳамаги гул хурде хозир Ислом Харфи аввалро мезанад, оташкаадаву материалсти пусид рафт хаёлатон роҳат бошад. аз замон Паёмбар то хамин алон хеч касе дар муқобили Қуръони карим натовонистааст бистад ва то охихир дунё натвонад истод. хар касе Истад Шарманду сарафканда шудааст, Табар, Фаромарз, ва Shahir ва ……. чуз сарафкандагон ва шармсорон хастанд. чахр калима ва истилохи дунявро ёд гирифтанд хайёл карданд дунёро ёд гирифтем чуз бе саводи ва кам фахми инҳо чизе ёд нагирифтанд.
    Табар Имони ба Худо ва Қуръон надорад Мфассири Қуръон ҳам хаст. чои таачуб аст.
    Shahir, Пуштибони бе далел аз Аблах кардан ва худро расво кардан беҳтар, аст, ки
    Сукутро ихтиёр куни дар гумноми бимони. то Ин ки расово шави.

  172. Shahir,
    ту ҳамон табар Аблахи ё фаромарзи абалах то хол Табар хеч истидололи ва чавоби маро рад накардааст. то моро мат карда бошад. мо истидоле мекунем, ки табар поя ва асли ақлиро қабул надори сукутро ихтиёр мекунад. агар истидолол ва бурхон дар ради ақидааш меори очиз монда тутивор як чизро такрор мекунад. у мегуяд Ислом чаҳони нест, ки ихтисос ба араб дорад ва оётеро ҳам меорад ва хеч рабте ба назирияш надорад. ин Пирузу, мо мот мондем?
    ин чаҳто Материлисти аблах ту хам, ки панчумаш хиёл карден мо мусламонхои замони саюз хастем??? мехохен бо ин шайтанат ва фиреби найранг Исломи азиз ва Паёмбари азизро аз саҳнаи чаҳон хорич кунен? Ҳамаги гул хурде хозир Ислом Харфи аввалро мезанад, оташкаадаву материалсти пусид рафт хаёлатон роҳат бошад. аз замон Паёмбар то хамин алон хеч касе дар муқобили Қуръони карим натовонистааст бистад ва то охихир дунё натвонад истод. хар касе Истад Шарманду сарафканда шудааст, Табар, Фаромарз, ва Shahir ва ……. чуз сарафкандагон ва шармсорон хастанд. чахр калима ва истилохи дунявро ёд гирифтанд хайёл карданд дунёро ёд гирифтем чуз бе саводи ва кам фахми инҳо чизе ёд нагирифтанд.

  173. Идома
    Табар Имони ба Худо ва Қуръон надорад Мфассири Қуръон ҳам хаст. чои таачуб аст.
    Shahir, Пуштибони бе далел аз Аблах кардан ва худро расво кардан беҳтар, аст, ки
    Сукутро ихтиёр куни дар гумноми бимони. то Ин ки расово шави.

  174. E tu bra gum sha e, mullo Karim. Namozta bra bxon, diga odamoda kordor nasha i baykahot qati. Na metoni Tabaru Faromraz qati bahs kni, na ma qati. Tra xarvori zadan darkoray. Bad mefahmi ki gap dar gde bday, duraley. Islomi tu ham yak ruz dinoi diga vori membra mera.

  175. Shahir, ту метавони кунчи оғил рафта истироҳт куни ин чо чои ту нест. ман Табар, Фаромарз ва амсоли ту баринҳоро фиристодам ончо бидуни ин ки бо шумо бхс шавад худат бо ихтиёри худат рав.

  176. Pah naxod ki inson hamin kadar johil boshad.Baxshish inson johil hast baroi ki Alloh dar Kuroni Karim meguyan ki »Zero ki inson johil va zolim hast»
    Tabar yak insone hast ki imon nadorad.Dalel mexohed.Tabar behtarrin va oxiron Paygambari Alloh hz Muhammad s.a.s ro bovar namekunad.

    bo foida bahsu kashmakashi
    Alloh basirat nasib kunad

  177. Ба номи Худо салом
    агар мо муслмонон дар ин бахс кутоҳи мекардем табра густох шуда пеш мерафт ва ки бо дини мубини ислом имон дорем ва бовар дорем муқовимат кардем ва табар тоб наёварда саҳнаро тарк карду рафт. ақидаи ботил оқибаташ хамин ҳаст ин яки ибрат аст Ақида ботилоҳ ибрат гиред. сарфаро бошед.

  178. Карим, on February 20, 2010 at 9:22 am Said:

    Ба номи Худо салом
    агар мо муслмонон дар ин бахс кутоҳи мекардем табра густох шуда пеш мерафт ва ки бо дини мубини ислом имон дорем ва бовар дорем муқовимат кардем ва табар тоб наёварда саҳнаро тарк карду рафт. ақидаи ботил оқибаташ хамин ҳаст ин яки ибрат аст Ақида ботилоҳ ибрат гиред.

    ——-
    Аз хондани ин бахс шахсан ман ба ин хулоса омадам, ки голиб дар он хакикату акли солим аст ва мутаасифона шумо хак НЕстед. на ба одоби бахс на ба овардани далелу исбот. бехуда меболед ки табар рафт.

  179. Ба бародар Murod
    харфи шумо матин аст ман ки хак нестам матолибе, ки ман дар чавоби Табар овардам хак хастан. чун хаммаш оёти курон ва сухан хак буд мо аз худ чизе надорем аммо харчи мегуем аз курон аст, АМмо ин ки шумо дар ин води нестед аввалан набояд дарбораи ки хак буд ва хак набуд изхори назар кунед. дуввуман иддои бидуни далел кобили кабул нест.
    Бародари азиз як чизро бароят бигуям агар ман дар бахс чое тунди мекардам дар баробари Табар ин чои тачуб нест чун Курон Карим ба мо таълим додааст, ки Ашиддоу алал куффор ва рухмаоу байнаум бошед.
    Сарфароз бошед

  180. Бародар Карим. Беш аз хад хавои дахан сар додй. Баъд аз моххо ба ин макон баргаштаму дидам, ки магзат хануз мечушад. Худо накунад дучори маразе лоилоч шавй. Чун мо аз бадхохони касе нестем.

    Далелхое, ки овардаи, хаммаш хамин чо ошкору бармалост ва хонандагони ин сайти муътабар худ метавонанд доварй кунанд. Дар баробари истидлоли аклу хирад танхо чизе, ки мегуи, ин аст, ки Табар кофир аст, чун Мухаммадро ба унвони пайгамбар кабул надорад. Аммо ин савол ки ба чи далеле Мухаммадро бояд пайгамбар донист, туро очиз мекунад. Мегуи, хамаи далелхои ту аз Куръон буданд. Шояд далели шикастат дар ин бахс хам хамин буд. Шояд бехтар бошад онсутар аз Куръонро хам бинй ва дарк кунй, ки аз Куръон такрибан 1400 сол фосила дорй. Ба ту мегуям, ки далел биёр Куръон китоби Худованд аст. Ту мегуи, худи Куръон гуфтааст, ки китоби Худост. Ин ки далел нашуд, бародар. Бирав, бештар бихон ва баргард. Шояд он вакт харфи хисобе дошта бошй. Хуш бошй.

  181. […] аз Табар By tabaraxe Пас аз моххо аз “Андеша” боздид кардам ва бароям ачиб буд, ки бархе аз […]

  182. Ба номи Худо салом
    мо точикон як масал дорем ва он ин ки забони дузду ғар дароз асту дуруғгу кам ҳофиза.
    шумо дар мубоҳисате, ки охираш табар ба шикаст мувачеҳ шуд дар кучо мо ба воситаи оёти қуръон худди Қуръонро исбот кардем??? мо дар чавобҳоям тасреҳ кардем, ки ту, Ки Қуръон ва худоро қабул надори аз забони бегонагон барои исботи вучуди Қуръон ва чаҳони будани он истишҳод кардем ва шумо ҳам муҳри сукут бар лабоне задед.
    Мо ки аз нузули Қуръон 1500 сол дур шудем на аз худи Қуръон мо ки ҳамеша Қуръон дар канормон ҳасту аз он истифода мебарем. маълум аст ки инсоне, ки 1400 сол аз Қуръон дур шуда бошад бояд Қуръонро қабул накунад ин табиист. 1400 соле, ки Табар аз Қуръон дур шудааст ин баргирифта аз китоби Шучоуддин Шифост (1400 сол баъд ). агар мушкил набошад Табар 100 сол биё ин тарфтар он ҳам на аз Қуръон балки аз нузули Қуръон.
    Мувафақ бошед.

  183. Ба табар
    Барои ин ки ба чи далел бояд Ҳазрати Муҳаммад(с) пайғамбар донист?
    Аввал бояд ба Худои Ҳазрати Маҳуммад бовар дошт баъд навбат ба чавоби ин савол мерасад. Ту ки Худоро қабул надори Ҳаргоҳ ту Худоро қабул карди иншоаллоҳ делелҳо зиёд аст, ки меоварем чи гуна Ҳазрати Муҳаммад(с) ба унвони Паёмбири Худо ва фиристодаи аз чониби у донист. садҳо далел аст дар ин маврид. Агар Худоро қабул надоштабоши ин бе ақлист ки бигуи, ки Ҳазрати Муҳаммад(с) ба чи далел Пайғамбар бидонем.
    Мувафақ бошед

  184. Карим,

    Онон ки мудом дар паи дидани шикасти ракибони худ хастанд, саранчом худашон шикаста мешаванд. Онон ки мудом дар паи пирузии мантик бар бехирадй хастанд, саранчом мантикро пируз мебинанд. Бахси мо, ки бо дашномхои нотавонбинона ва хакиронаи ту ва дустонат хамрох буд, мантикро бар курсй нишонд ва туро ба зери курсй. Агар пурсише дорй, матрах кун, вагарна бештар аз ин хандахариши хоссу ом нашав.

  185. Ба Табар
    Ниёз нест мо биёем вучуд қуръон ва дурустии Қуръон ва мантиқи будани онро барои ту исбот кунем. Ин бузургон (Ҷорҷ Сил, Гута, ва Ҳершфелд)аз ҷиҳате беимонӣ ва душманӣ бо Паёмбар ва Қуръон аз ту кам намеранд. Ту ки боқимондаи Нутфаи Касифи инҳо ҳасти моро аз исботи Қуръон ва Паёмбари Акрам рафъи таклиф месозад
    «Ҷорҷ Сил» дар муқаддимаи тарҷумаи худ бар Қуръони Карим менависад:
    Услуби Қуръон бисёр зебо ва ҷӯшон аст дар бисёре аз оятҳояш ширинӣ ва баланд қудратӣ ва матонат мавҷ мезанд ба хусус он ҷо ки сухан аз бузургӣ ва ҷалоли Худованд меронад. Аҷиб аст, ки Қуръон бо ин равиши мумтозаш ҷони шунавандагоншро асири худ месозад чи мусулмон ва чи мухолифонро. Ҳамин ҷаззобияти беназири Қуръон буд, ки мухолифон онро сеҳр донистанд ва дар баробарш хомӯшӣ ихтиёр карда ва ҳайратзада шуданд. (Маҷаллаи Рисолатулислом, соли 9, ш. 3, саҳ. 270, устод Абдулваҳоби Ҳамуда, »Мин зулотил мусташриқин«.)
    «Гута» мегӯяд:
    Дуруст нест, ки мо Қуръонро аз ҷиҳати тароват ва ширинӣ ва зебоии адабиаш бо ҳеҷ як аз кутуби адаби дигар муқоиса кунем танҳо мешавад онро ба инқилобе ташбеҳ кард, ки дар ҷони маосирони Муҳаммад(с) шуълавар сохт, чаро ки Қуръон дар дили шунвандагонаш бо тамоми қударт нуфуз карда ва қонеъашон месохт решаҳои ваҳшигарӣ ва хушунатро аз даруни рӯҳи арабҳо решакан сохт ва бо балоғат ва суханони равон ва зебояш як миллати ваҳширо ба як уммати мутамаддин табдил кард.( Ҳамон ).

    Табар ба Қуръон чанг бизан то аз оламаи тавҳуш ва ҳайвонигари беруни биёи. Торих шоҳиди ин аст, ки Қуръони Карим ҳайвонҳои бешуху думро ба як инсони комил табдил кардааст. Табар Имтиҳон кун имтиҳонаш бепул аст.

    «Ҳершфелд» менависад:
    Қуръон аз ҷиҳати қудрати қонеъ кардан ва балоғат ва зебоии таркиб дар ҷаҳони адаб монанд надорад. (Ҳамон)
    Мувафақу муаяд бошед.

  186. Табар он чи мегуяд чуз бухари шикамаш нест.
    муяд бошед.

  187. Ба табар
    Ин ки дар бораи шикаст сухна гуфтед Мусламонхо хечгох шикаст нахоханд хурд чаро, ки Худованди Мутаол пирузиро барои уммати Исломи ваъда додааст ки мо шихди пирузихои густарадаи Мусалмонон хастем, 1- Чумхурии Ислмии Эрон, 2- Пирузи Лубнон бо рахабри азиз Саидхасан Насруллох
    Мувафаку муаяд бошед.

  188. Арабхои шикамгафс кайфу сафо карда гаштаанд, бародар, на исломро ёд мекунанду на ту барин мусалмонхоро.
    Сарвари фаластиниён дар музокироти сулх Сохеб Эракат дар ру ба руи арабхои шикамгафс суол кард:

    » Исроил дар 20 соли охир 14 триллион дуллор барои тавсеаи сарзаминхои ишголкарда харч кард. Мебахшед, шумоён дар тахкими Фаластин чи кадар маблаг сарф кардед?»

    Ба арабхои бедуин кордор нашав, аввал давлатдории Точикистонатро баркарор кун. Як гурухи хурди бондити Точикистонатро дар зарфи 18 сол тачовуз мекунад, хес не ки ин авбошонро аз хокатон биронед…

  189. Бародар Afshin ман намедонам манзури шумо аз навиштачоти шумо чист? дар суханҳоям аз арабҳои бе хосияти бе маърифат таъриф накардам, фикр кунам шумо ба бахси мо ошно нестед ё шумо сухани мутақил доред мегуед ва аз арабҳои бе хосият накуҳиш мекунед?
    Мувафақ бошед

  190. Ба Табар дар мавриди шикаст ё пирузи
    Мусалмонҳо дар набар бо мушркин ва мунофиқин ва куффор
    се ҳолт ба вуқуқъ мепайвандад, ки ҳар се ба нафъи мусалмонҳои ростин аст:
    1- Пуризи: ин ба нафъи мусалмонҳос ва куффор сарафканда,
    2- Шаҳид шудан: ин ҳам ба нафъи мусалмонҳост
    3- Шикаст: ин ҳам ба манфиати мусалмонҳост чаро, ки муслмонҳо дар ин шикаст тачриба меомузанд. агар дид диди илоҳи бошад.
    аммо куффор:
    1- Пирузи: чандрузаи дунё ба ҳар ҳол мемирад: Дузах
    2- Мурдан: Натичаш: Дузах
    3- Шикаст: Сарафкандаги ва хору залили
    Табар ихтиёр кун озод ҳасти
    мувафақ бошед

  191. Бародар Afshin биё аз мувафақиятҳои мусалмонҳои ростин бугу
    Чумҳурии Исломии Эрон чигуна Регии хоин ва одамкушро гирифта???? ин чои таҳисн аст ҳатто Исроилиҳо ва оннамоянди мулокот гари Омрико ки ба ормонҳояш нарасидан дар таачуб монданд, ин пирузист, ки як душмани аблаҳи аз сар то по мусаллаҳ Ҳайрон бимонад ин кори шухи нест . Назари ман ин аст ҳарчи душман алайҳи мусалмонҳо пул харч мекунад чуз зарар чизи дигаре намебинад.
    муаяд бошед

  192. Реги мисли аксари мардуми Точикистон сунни аст. Карим, ё ту шиаи чумхурии исломи шуди?
    Дар Точикистон шиа набуд, ба истиснои исмоилихои точики Бадахшон, ки хамон хам танхо як кисмашон исмоили хастанд.

  193. Бародар Afshin
    ё дар ягон кишлок зиндаги мекуни ё воқеан пайрви душмонони Исломи ва дар осёби онҳо об мерези? Бародари азиз инро дар хотир дошта бош кадом сунни мусалмон пайбанди Душмонони сарсахти ислом (Омрико ва Исорил) ҳаст. Кадом мусалмони Сунни Каллабур аст??? Агар у ва авлодашон мусалмон мебуданд Бародарш Занашро дар канори кудакош дар хоб тирборон намекард.
    ман намедони инчо чи сирре аст ҳар гоҳ аз душман ном мебри баъзеҳо хеле нороҳат мешаванд. Бародар Афшин Агар ба корҳои Реги рози боши Ҳар ачур подоше ба у диҳанд ба ту медаҳнд яқин дошта бош.
    бародари азиз алайҳи Омрико ва исроил сухан гуфтан далолат бар ин намекунад, ки гуянди ин сухан Шиа бошад агар Шиа алайҳи Омрико ва исроил бошанд хушо ба ҳолашон мисли ману туи муддаи сунни беурза нест
    Мувафақ бошед

  194. Карим,

    Хамон тавр ки худат навиштаи, ту ба «пуризй» ва «чизи дигар резй» расидаи, аммо пирузиро дар хобу хаёлат хохй дид.

    Карим, «шаходат»-и девонагоне, ки ба хирси гилмону канизакхои бихишт худашон ва одамони бегунохро мекушанд, чизе нест чуз хамон ки гуфтам: девонагй.

    Карим, шикаст хамвора дар рагу равони мутаассибоне чун ту буда, аз ин чост, ки асабоният ба харч медихед ва ба чуз баду бероху як мушт хузахвалоти дехотии кумй дигар чизе барои гуфтан надоред. Шикаст барои афроде чун ту харгиз дарси ибрат набуда, балки хамеша бахонае барои бурузи хашм будааст. Як намуна биовар, ки масалан, ту аз шикасти муфтазахонаат дар ин чо ва Табарнома дарс гирифта бошй? Хамон дегу хамон коса

    Ва дар нихоят. Карим, Худоро чи дидй. Тасаввур кун, ки ин хам мумкин аст, ки 1400 сол ба харфи дуруг бовар доштй, чун то кунун хеч кас ва хеч чиз дурустии боваратро исбот накарда, балки иштибоххои фаровон дар боваратро ошкор кардаанд. Барои дарки ин мавзуъ бояд мутаассиб набошй. Дар ин сурат ту кофар хастию мо муъмин. Бадо ба холат, ки касеро, ки ба бовари ту бовар надорад, кофар медонй. Дар холе ки кофар таърифе дигар дорад.

  195. Ҳеч навиштае масхаратар ва ҳарзомезтар аз ин надидам:

    «- Пуризи: ин ба нафъи мусалмонҳос ва куффор сарафканда,
    2- Шаҳид шудан: ин ҳам ба нафъи мусалмонҳост
    3- Шикаст: ин ҳам ба манфиати мусалмонҳост чаро, ки муслмонҳо дар ин шикаст тачриба меомузанд. агар дид диди илоҳи бошад.»

    Пас:

    Савоб ба нафъи мусалмонҳост, чун ба биҳишт мераванд,
    Гуноҳ ҳам ба суди мусалмонҳост, чун аз гуноҳ таҷриба меомӯзанд…

    Шароб нахӯрдан ва зино накардан ба нафъи мусалмонҳост, чун ба биҳишт мераванд,
    Шароб хурдан ва зинокори ҳам ба нафъи мусалмонҳост, чун аз хурдани шароб ва зинокорӣ таҷриба меомӯзанд… ва….

  196. Карим менависад:

    «Барои ин ки ба чи далел бояд Ҳазрати Муҳаммад(с) пайғамбар донист? Аввал бояд ба Худои Ҳазрати Маҳуммад бовар дошт баъд навбат ба чавоби ин савол мерасад. Ту ки Худоро қабул надори Ҳаргоҳ ту Худоро қабул карди иншоаллоҳ делелҳо зиёд аст, ки меоварем чи гуна Ҳазрати Муҳаммад(с) ба унвони Паёмбири Худо ва фиристодаи аз чониби у донист.»

    Пас худат ҳам қабул дорӣ, ки чун худояш мардуд аст, пайғамбарияш мардудтар.

  197. Ба tabaraxe ва Faramarz
    Бародарон шумо худ шохид хастед мактуботи Фаромарз ва Табарро бихонед худ мефахмед, ки Шикаст пушти шикаст инсонро девона мекунад фаромарз Дучори маризи мағзи шудааст ҳам чун девонавор ҳарф мезанад. Табр бошад аз суханони Шарақшиносон асобони шуда харфхое аз Бухори шикам мегуяд.
    Қуръон ба шумо мегуяд : Табр ва Фаромарз « Бимиред аз ғазаб».
    Эй Бечораҳо

  198. tabaraxe ва Faramarz бечора шуданд мисли мори муштхурда мепечанд муштҳои гиреҳкардаи Қуръон ба сарашон хурдааст. Таодули худро гум кардаанд.

  199. tabaraxe Агар барои ту пирузи хобу хаёл бошад барои мо воқеият аст мо онро ламс мекунем шумо фикр мекунед пируз шудед ин асбонияти шумо малум мекунад. ки шумо мушти мухкаме ту мағзат хурдаед дори девонавор харф мезани.
    Хар зарбае мехури ин далолат намекунад, ки тарафи ту қумми бошад. ин Ислом ва Қуръон аст, ки зарба ба ту ворид мекунад. на касе, Ки дар қум хонда бошад.
    Мо ки аз суханони шарқшиносон истинод овардем шумо чи асобони мешавед?????
    Қуръон як воқеиятест инсон оқил онро тасдиқ мекунад шумо. ки ақл надоред чаро асобони мешавед???
    Мувафақ бошед

  200. Ба Табар
    Ниёз нест мо биёем вучуд қуръон ва дурустии Қуръон ва мантиқи будани онро барои ту исбот кунем. Ин бузургон (Ҷорҷ Сил, Гута, ва Ҳершфелд)аз ҷиҳате беимонӣ ва душманӣ бо Паёмбар ва Қуръон аз ту кам намеранд. Ту ки боқимондаи Нутфаи Касифи инҳо ҳасти моро аз исботи Қуръон ва Паёмбари Акрам рафъи таклиф месозад
    «Ҷорҷ Сил» дар муқаддимаи тарҷумаи худ бар Қуръони Карим менависад:
    Услуби Қуръон бисёр зебо ва ҷӯшон аст дар бисёре аз оятҳояш ширинӣ ва баланд қудратӣ ва матонат мавҷ мезанд ба хусус он ҷо ки сухан аз бузургӣ ва ҷалоли Худованд меронад. Аҷиб аст, ки Қуръон бо ин равиши мумтозаш ҷони шунавандагоншро асири худ месозад чи мусулмон ва чи мухолифонро. Ҳамин ҷаззобияти беназири Қуръон буд, ки мухолифон онро сеҳр донистанд ва дар баробарш хомӯшӣ ихтиёр карда ва ҳайратзада шуданд. (Маҷаллаи Рисолатулислом, соли 9, ш. 3, саҳ. 270, устод Абдулваҳоби Ҳамуда, »Мин зулотил мусташриқин«.)
    «Гута» мегӯяд:
    Дуруст нест, ки мо Қуръонро аз ҷиҳати тароват ва ширинӣ ва зебоии адабиаш бо ҳеҷ як аз кутуби адаби дигар муқоиса кунем танҳо мешавад онро ба инқилобе ташбеҳ кард, ки дар ҷони маосирони Муҳаммад(с) шуълавар сохт, чаро ки Қуръон дар дили шунвандагонаш бо тамоми қударт нуфуз карда ва қонеъашон месохт решаҳои ваҳшигарӣ ва хушунатро аз даруни рӯҳи арабҳо решакан сохт ва бо балоғат ва суханони равон ва зебояш як миллати ваҳширо ба як уммати мутамаддин табдил кард.( Ҳамон ).

    Табар ба Қуръон чанг бизан то аз оламаи тавҳуш ва ҳайвонигари беруни биёи. Торих шоҳиди ин аст, ки Қуръони Карим ҳайвонҳои бешуху думро ба як инсони комил табдил кардааст. Табар Имтиҳон кун имтиҳонаш бепул аст.

    «Ҳершфелд» менависад:
    Қуръон аз ҷиҳати қудрати қонеъ кардан ва балоғат ва зебоии таркиб дар ҷаҳони адаб монанд надорад. (Ҳамон)

    Бародарони азиз ин нома зарбаи мухкаме аст ба каллаи морҳи нимколачон. Ин ду нафар воқеан зиндагишон барояш гур шудааст интизори мурдан хастанд то чонашон холос шавад.

    Табар ва Фаромарз ба Шумо Қуръон мегуяд? Бимиред аз ғазаб
    Мувафақу муаяд бошед.

  201. Карим,

    Хамин навиштаи ахират бехтарин намунаи мантики як мусалмони мутаассиб аст. Чизе ба чуз такрори тутивори гуфтахои тахрифшуда аз мутуни Мутаххарй надорй. Он хам бо такя ба афроде, ки «шаркшиносони вахшй» меномидишон. Ва харфе чуз дашному носазо ба зехни хушкидаат намерасад. Ту бирав худро бош, ки дар нихояти чахолат метапй. Худо ёриат кунад.

  202. Дўстони арчманд,
    Ҳоло ки ҳар яке аз дўстон ақидаи муайянеро, чи худобовари бошад, чи худонобовари, чи ислом бошад ва чи ғайри он, баргузида ва бар он пофишори дорад, ихтиёраш, ў озод аст ва касе ҳаққи чуну чаро гуфтан ба ўро надорад. Бинобар ин, агар аз баҳс муроде доред, идомаи он мантиқист, вале агар манзури дўстон аз идомаи баҳс «ман зўраму ту нотавон» бошад, беҳтар аст вориди бигўмагў нашавед. Чунин рафторе, на писанди ислом аст, агар шахс хештанро мусалмон медонад, ва на писанди ахлоқи одами, агар худро кофир анорад.
    Аз ин рў, пешниҳод мекунам, беҳтар аст хештанро хаста накунед. Бигузор мусалмон, ба мусалмонияш боқи бимонад ва ғайри мусалмон, пойбанди ақидае, ки баргузида. Комёб бошед.

  203. Ассалому алайкум, ба Карим бародари Исломи ва номуаянон Табарахе ва Фарамарз . Аввалан ин тарзи дурусти бахс нест ки ин ду шахси дар эътикоди нохунак номуаян бо як нафаре ки ошкоро аз як Дин ки он хам Ислом аст пуштибони мекунад даваом ёбад зеро ин ду аз сабаби номуаяни худ ё аз тарс ошкоро нагуфтаанд ки мо дар кадом акида ё дину мазхаб хастем ё худро аз хама пешвоёни гайри Исломи мисли Яхуду Насоро , ё будоихову Зардуштихо ё Атеистону Бединон болотар медонанд. Агар вокеан Инсон хастед ростгуиро бовар дошта бошед бигуед дар кадом акида хастед ё тарсу хастед аз ифшои хакикат метрсед???? ман хозирам ба хама саволхоятон чавоб дихам пас аз ошкор кардани акидаатон. Вассалам.

  204. Ба Худо касам ин Табар ё Теша саводе надорад магар роххои тактикии шайтонии яхудияро пеш гирифта худро зардушти меномад ва илло Хакикатро мехост Саидюнус чавобашро додааст дигар хочате нест бо ин бесавод саратонро ба дард оред хайф аст бо ин кофир(руйпушкунандаи хакикат) бfхс кардан. Бародарон Хучату ракам меоранду ин номусалмони зардушти бе факту ракам аз як бесводи дигар накл мекунад

  205. Дурусте агар Табар ба ин таҳқири Дини мубини Ислом ва Паймбари Акрам(с) ва Қуръони Карим ва Худои Мутаол Таҳқир кунад намегузорем, ки хамчунини иҳонате би ин муқаддасоти мо бишавад. мо дасти иҳонатгар ва тачавузгарро қатъ хоҳем кард. як ёвасаро дар ин майдон бо суханхои бепоя ва мантиқаш хонандагонро нисбати дини Ислом дил сард кунанд мо хомуш нишинем?? не ҳаргиз. Аз вучуди ёвасороҳо ҳам бадамон намеояд ҳар ишкол ва эроди нисбати дини мубини ислом мекунад қотеъон чавоб мегуем.
    мувафақ бошед

  206. Умар, Худоят (агар худое дорй) туро хохад зад, чун ба Худо касам хурдй, ки Табар савод надорад ва манзур аз савод навиштану хондан аст, ки ман дорам, пас ту гунахкор шудй. Каффораи гунохат чист? Ин пурсиши нахусти ман аз туст.

    Карим, хеч кас бештар аз худи ту дини ислом, пайгамбарат ва аллохатро мавриди ихонату тахкиру хорй карор надод. Суханони кавданона ва бехирадонаи ту боис шуд, ки заъфи динат беш аз пеш матрах шавад. Ва тавзехоти аблахонаи баъдиат сабаб шуд, ки дигарон хам аз кутохихои динат огох шаванд ва бидонанд, ки он зоидаи акли кутохи башарист, на Хиради Бузург, ки Худост.

    Дар назари ахират хам вачхи хушунати исломро барчаста кардаи ва тахдиди ба буридани даст мекунй. Дигар чи «нишонахои тамаддуни исломй» хаст, ки намоиш дихй, гайр аз буридани дасту сару по? Холо бигу, ки чи касе дар чанги таваххуш гирифтор мондааст, бародари вахшии арабзадаи ман? «Худое», ки ба ту дастури озору азияту куштани махлукоти худашро медихад, худо нест, буту тогут аст. Худо рохнамоият кунад.

  207. Ба Табар
    Табар ман медонам, ки аблаҳи ту, ки сухани маро нафаҳми ин айби худат ман дар кучо гуфтам, ки кортро мегирам дасти туро қатъ мекунам? ман бояд туи аблаҳи нодонро калима ба калимаи сухононамро фаҳмонам. манзур аз қатъ дар ин сухани ман «мо дасти иҳонатгар ва тачавузгарро қатъ хоҳем кард» ин нест, ки туи бачча мегуи манзур ин аст, ки мо аблаҳии туро дар номаҳоят ошкор мекунем. Табар марду мардонавор то синфи чанд хонадаи? Агар мактаб нарафта боши биё баҳс накун, ки руз ба руз хортар хоҳи шуд ҳамин номмҳои қаблият буд, ки беақлии туро нишон медод аммо ин нома хеле хеле биниатро хок мол кард.
    Эй бечораи нафаҳам
    Мувафақ бошед

  208. Ин дигар маълум аст, ки мо аз ислом дифоъ мекунем ва хуб ҳам дифоъ мекунем агар мо дар дифоъи худ иштибоҳе карда бошем Табар ва амсоли Табарҳо чуш намезаданд. чушзадани Табар далолат аз дифоъи хуби мо аз Ислому Пайёбар аст дар ин шакке нест. Агар мо алйҳи Ислм ё паёмбар Сухан мегуфтем ва исломро терарист муррифи мекардам Табар Мисли деге, ки дар 100 дарача мечушад намечушид.
    Табар Хондан ва навиштан далолат бар ин намекунад, ки ту савод дори бисёре аз кудконе ҳастанд, ки хондан ва навиштанро метавонанад аммо бо савод нестанд. Маймун ҳам менависад аммо ба у намегуянд савод дорад.
    Биабахшед Табар босавод будан ва набуданро аз руи навиштану хондан ташхис намедиҳанд.
    Мувафақ бошед.

  209. Ин дигар маълум аст, ки мо аз ислом дифоъ мекунем ва хуб ҳам дифоъ мекунем агар мо дар дифоъи худ иштибоҳе карда бошем Табар ва амсоли Табарҳо чуш намезаданд. чушзадани Табар далолат аз дифоъи хуби мо аз Ислому Пайёбар аст дар ин шакке нест. Агар мо алйҳи Ислм ё паёмбар Сухан мегуфтем ва исломро терарист муррифи мекардам Табар Мисли деге, ки дар 100 дарача мечушад намечушид.
    Табар Хондан ва навиштан далолат бар ин намекунад, ки ту савод дори бисёре аз кудконе ҳастанд, ки хондан ва навиштанро метавонанад аммо бо савод нестанд. Маймун ҳам менависад аммо ба у намегуянд савод дорад.

  210. Исломи азизи мо аз ҳамон аввал то ба ҳол ҳечгоҳ роҳи хушунатро пеш нагирифтааст ва намегирад. ин аз руи тассуби динии ман нест ин як воқеият аст, ки ман дорам Агар Исломи азиз хушунат талаб мебуд ман хечогоҳ ин динро қабул намекардам. Аммо инсон бояд хақиқат хоҳ бошад як нафар аз номи ислом биёд як нафари дигарро калаашро бибурад ин далолат бар он намекунад, ки ислом хушунат талаб аст. Мо аз лиҳози мантиқи ҳақ надорем аз аз чузъ ба кул ҳукм кунем дар ҳоле табар ҳамин корро мекунад ва худ муддаи аст, ки мантиқ дон аст ва гоҳ-гоҳ исме аз мантиқ мебарад. Ба Арсту гуфтанд чаро ту Китобе дар бораи мантиқ навишти дар чавоб мегуяд чун дидам, ки мардум аз чузъ ба кул ҳукм мекунад ба хотири ҳамин мантиқ навиштам. ТАбар Мутасифоан ҳамин ҳукми чузъро ба кул мекунад ин сад дар сад иштибоҳи фоҳише аст.
    Мувафақ бошед

  211. Карим, бародар,

    Маълум аст ки эътикоди мустахакам доштаи.

    Вале, оё фикр мекуни ки бо хамин навиштахои эхсосии бидуни мантик пуштибони аз эътикодат карда истодаи?

    Аз барои худо кореро ки аз ухдааш намебарои накун.

  212. Ба Табар ва Фаромарз
    Мубоҳисоте, ки гузашт аз тарафи бародари арҷмуандамон Юнусухон ва ин Ду нафар (Табар ва Фаромарз) ва низ банади ҳақир (Карим). Ин ду нафар ба вуҷуди Худо ва ба вуҷуди Қуръон ки инҳо аз ин Қуръон истифоад карданд ва мо мушоҳида кардем ва аз вуҷуди расули Худо ҳазрати Расулулх(с) пай бураднд ва инҳо яқин доранд, ки худое вуҷуд дорад ва Паёмбару Қуръон ва ҳисобу китобе аст, агар ҳам сад дар сад яқин надошта бошанд як дарсад ҳам қатъан яқин доранд. Ақли инсон ба инсон роҳнамои мекунад, ки агар ту дар рафтани роҳе як дар сад эҳтимол медиҳи, ки хатар аст ин роҳро нарав. Шумо диққат кунед бародоарон, кишварҳое ҳаст, ки як дар сади эҳтимоли ҳамла кардани ба кишварашонро ҳам надоранд дар лабҳои сарҳадҳояшон салдатҳое барои муҳофизати ватан гузоштаанд чаро ки инҳо аз ақлҳояшон истифода мекунанд, ки ин сол ҳуҷум накарданд 5 сол абъди дигар эҳтимол дорад, ки ҳуҷум кунанд. Ба ҳамин хотир омодабоши комил дар баробари таҷовузгарон ҳастанд. Мутасифона ин ду мухосим (Табар ва Фаромарз) аз неъмати ақл маҳруманд. Шумо худ бародарони муҳтарам қазоват кунед.
    Табар ва Фаромарз мисдоқи ин ояти шарифа ҳастанд ки Худованд Мефармояд:
    وَمَن يُشَاقِقِ الرَّسُولَ مِن بَعْدِ مَا تَبَيَّنَ لَهُ الْهُدَى وَيَتَّبِعْ غَيْرَ سَبِيلِ الْمُؤْمِنِينَ نُوَلِّهِ مَا تَوَلَّى وَنُصْلِهِ جَهَنَّمَ وَسَاءتْ مَصِيرًا
    Ҳар касе пас аз он ки ҳиодят барояш ошкор шуд бо Паёмбар мухолифат кунад ва роҳе ғайр аз роҳи мӯъминонро пайравӣ кунанд. Ӯро ба он тарфе, ки рӯй кардааст бигардонем ва ӯро ба дузах афканем, ки саранҷоми баде аст.

    Аз ин ояти чунин истифода меавад:
    1- (مُشاقَّة رسول): Яъне худатро як тараф ва Русули Акрам(с) тарафи дигар қарор диҳӣ ба коршиканӣ бипардозӣ ва даст ба мухолифати огоҳона ҳамро бо адоват ва душманӣ бизанӣ.
    Шумо бародарон худ мефаҳмед, ки ин ду нафар ҳамин корро анҷом додаистодаанд.

    2- Худванд касеро бидуни тамом кардан ҳуҷҷат ба дӯзах намебарад.

    Ҳуҷат барои Табар ва Фаромарз тамом аст.

    3- Ҳисоби афроде, ки мустазъаф ҳастанд ва наметавонанд, ки садои ҳақро бишнаванд ё қудрати муаян ва мушахас карданро надоранд аз ҳисоби афроди огоҳ ва лаҷуҷ ҷудост.

    Ин ду нафар (Табар ва Фаромарз) қатъан аз гурӯҳи аввал нестанд, чаро, ки Кампютер дар ихтиёрашон ҳаст, аз интернет истифода мекунанд, китобҳои дар ихтиёрашон қарор дада шудааст, Қуръон дар канорашон ҳаст. Танҳо мушкили инҳо дар ин аст, ки аз тарафи душманони Ислом кӯмак ва кур курона амал карда истодаанд.

    4- Натиҷаи мухолифат бо Расул(с) ва уммати Ислмоӣ таҳти вилояти ғайри дармадан ва афтидан дар ҷаҳаннам аст.
    Шояд инҳо гумон кунанд, ки агар худое бошад неъматҳоро бо ин мухолифат карданамон бо Худо аз мо бигирад. Не Табар ва Фаромарз ин тавр нест.

    5- Худованд неъматҳои худро аз каҷравон қатъ намекунад ва ҳаркасро дар роҳие, ки худаш интихоб кардааст ёрӣ медиаҳд, чаро ки ӯ худ заминаи каҷравиро барои худ омомда кардааст.

    Тавсияи банда барои тамоми ҳақиқатҷӯён ин аст, ки агар шумо бихоҳед пеши роҳи ин мунҳарифон ва каҷравони лаҷӯҷро бигиред ва ин нутфаи бадиро дар нутфадон бихушконед як давраи пурраи Қуръони Каримро бо маъно ва шаъни нузул оёт ёд бигиред. Банда ин корро худам шурӯъ кардам, ки ба шумо мегӯям агар шаруъ намекардам намегӯфтам.
    Дар зимн инҳо бародари арҷманд Юнусхонро ба шиъа мутаҳам кардаанд. Ман фикр мекунам худи инҳо шиъа ҳастанд чароки ин ду нафар аз тақия истифода карда номҳои аслии худ ва оиние, ки аз он пайравӣ мекунанд намегуянд, аммо Саидюнус бошад ошкоро номи асли ва фамилия ва дини худро гуфтаанд.
    Шуморо ба Худои пок месупорам.
    Мувафақ бошед.

  213. Бародар Умед аввал ту мантиқро бифаҳм яъне чи? баъд биё аз мантиқу бидуни мантиқ сухбат кун. Ту ки дар бахс набуди аз ин миёнаҳо пайдо шудию чонбдории ин ду подарҳаворо мекуни агар бихохи шумо дар савобу гуноҳи ин ду шарик боши ризоятат бар суханҳояшон барои расидани ба ачраш кифоят мекунад ва дигар лозим нест инчо бинависи.
    мувафақ бошед

  214. Карим, бародар,

    Барои камтар боназокат будан бо шумо ки кушиши зиёд барои пуштибонии дини ислом карда истодаед навиштам «бидуни мантик» вале сифати аслии навиштахои шумо «сафсата» мебошад.

    Худованд туро дар панохи исматаш нигох дорад ва ачри кушишхоятро дихад, шояд вакте расад ва навиштахои худро аз нав хонда дарк намои ки он маъние ки мехости ифода куни ин навиштахо ифода накардаанд.

    Аз маслихати шумо хатман истифода карда дигар наменависам

  215. Вой бар холи он худое, ки ба дифоъи афроде чун Карим ниёз дошта бошад. Худое, ки ба хуни курбонии гову гусфанд, ба панч вакт сачдаву хорию зорй ва бадбахтии «бандахояш» ниёзманд аст, ачаб нест, ки ба мудофеоне чун Карим хам ниёз дошта бошад. Бо ин тафовут, ки он Худо нест, балки бути арабхост ва санги сиёхи садпораи сахрои араб аст.

    Худо ба руи ту механдад, Карим. Имрузат хам дузах асту фардоят хам. Хирс хурданат пушти компютер ва паррондани номахои пароканда хам нишонахое аз азоби дузахиат аст, Карим.

    Худо худ донад, ки чи касе ба ростй Худоро мепарастаду чи касе санги сиёху бути кавми Хошимиро.

  216. Бародар Умед Мо эхтиёч ба мунофикини шайтон сифат надорем ва шумо вазифа надоред бандаро тазакур дихед, ман ин ду куфоори курдил (Табар ва фаромарз)-ро аз ту бехтар медонам чун хадафашон маълум зидди худо ва чойгохашон маълум асфаласофилин хадафи ту??????????? аммо чои ту бо ТАбар ва Фаромарз ….
    Мувафак бошед

  217. Ба табар
    Табар девонавор мечушаду мечушад
    эй бечора Садои чонкох бар лаб аммо чан намеброяд инро мегуянд фишори Рухи
    Мувафак бошед

  218. Бародар Умед
    Инчо чои нузу каршма нест агар мусалмон хасти ва дарк мекуни ки ман наметавонам посухдихам ва аз ислом наметавонам дифоъ кунем шумо дифоъ кунед, аммо ин чо чои ноз нест танхо дар мукобили ин курдилон мардонавор истодан ва мушти кубанда ба дахони ин ёва сароён задан аст.
    Дуруд бар хак чуён

  219. Ба Табар
    Дуругхои шармовари Табарро ин оят ошкор мекунад:
    إِن تَكْفُرُواْ أَنتُمْ وَمَن فِى الْأَرْضِ جَمِيعاً فَإِنَّ اللَّهَ لَغَنِىٌّ حَمِيدٌ
    Агар шумо ва сокиони замин хамаги куфр варзед (Ба Худвованд зиёне намерасад) чаро ки Худованд (Зотан) бе ниёз ва шоистаи ситоиш аст) на он ки аз тарики эмон ва шукри шумо бихахад барои худ бениёзи ва ситиш касб кунад).
    Табар инро бидон ту ва фаромарз ва тамоми ахли олам аз аввал то ба оянда (охири дунё) куфр варзед ба Худои мутаол хеч зиён ва зараре намерасад. чаро ки Худованд гани ва бе ниёз аст.
    Табар инкадар беакл аст, ки хатто чи гуфтанашро намедонад.
    Дустон ва бародарон худ казоват кунед,
    Суханхои табар ба ин мемонад, ки Офтоб ниёзманди табар аст, ки ба у нур мепошад ва Табар дар хонаи тангу торик менишинад.
    Табар оё зиндагиат марду мардонавор дар миён Тавхушон нест??? Катъан хаст туро мехоем аз боги хайвонти биё берун.
    Мувафак бошед

  220. Ба Табар
    То бакай ба ин фикри ботили бепояат мондгор хасти??? Аз замони Нузули Куръон дар вокеъ мактаби Ислом 1500 сол мегузарад хар мактабе дар мукобили ин дин хак кад алам кард ба хок як сон шуд ту Табар ва амсолонат аз он яксон шудагони ба хок хастед решаи шумо аз бех бун канда шудааст шумо дар холи чондодан хастед. аммо хамфикрони шумо мурдаанд чаро шумо чон меканед????
    Мувафак бошед

  221. Арабзадае Карим ном мачнунона хавор мекашад ва паи хам назар медихаду батакрор мегуяд:

    «Табар, инро бидон ту ва фаромарз ва тамоми ахли олам аз аввал то ба оянда (охири дунё) куфр варзед ба Худои мутаол хеч зиён ва зараре намерасад. чаро ки Худованд гани ва бе ниёз аст.»

    Хакко, ки Худованд бениёз аст. Аммо Аллох хамвора ба хуни гову гуспанде, ки Карим барояш мерезед, ниёз дорад. Ба панч бор хаму рост шудани Карим дар тули руз ниёз дорад. Ба зорию илтичо ва хакорати нафси Карим ниёз дорад. Ба «дифоияхо»-и нобобу аблахонае чун изхори назархои Карим ниёз дорад. Ба рехтани хуни Хаккпарастони Хирадпарвар ниёз дорад… Аллохи Карим саропо пур аз ниёз аст ва ниёзхояшро дар китоби Мухаммаду Салмон (Куръон) гуфтааст.. Пас наметавонад дам аз бениёзй занад.

  222. Тафовут миёни Худованд ва «Аллох» аз замин то ба осмон аст. Худованд, ки Хиради Човид аст, бо Аллох, ки буте аз кавми хошимй буда, кучактарин рабте надорад. Тавсифе, ки дар Куръон аз «худо» мехонем, тасаввури арабхо аз Худост, на тафсири Хакк. Худо гувох аст.

  223. Ба tabaraxe
    Табар ту ин қадар арбада бикаши дигар фоидае надорад чахон чохони пешрафта ва дунёи пешрафтаи техналогия ва интернету қаввтарин василаи иртиботот, инсонхо хамма аз хоби гарон бедор шудаанд ва фахмидаанд Худованде хасту Ислом ва Паёмабр ба номи Муҳаммад(с) Ту ин арбадхои аблаҳонаатро иншоаалох ба гур хоҳои бурд. Ба маҳзи кучактарин аблахи мардум хоҳанд фаҳмид, ки ту чи ҳайвони касифе ҳасти. Ҳайвонии ту дар навиштахоят ошкор аст.
    Табар нафаҳам инро бидон ғайр аз Худованди ягона хеч Худое нест.
    Он худое, ки ту мегуи кучост? ку Паёмбраш?? он худое, ки Паёмбар надорад ва мардумро роҳномои намекунад ва ҳеч осоре аз у дар дунё нест, У тоғут аст мо аз он Худо безор хастем.

  224. Табар ба шикаст ру ба ру шуд арбада мекашад Ин қадар арабад бикаш то бимири Аммо арбадахои ту аз мақоми чалолаи илохи ва мақоми воли Хазрати Мухаммад(с) хе чизе намекохад. шумо хақчуён ба ин садои чонкоҳи найрангбоз ошно хастед. Бишнавед ва изҳори назар кунед.

  225. tabaraxe, on April 27, 2010 at 12:38 pm Said:
    /////. Тавсифе, ки дар Куръон аз “худо” мехонем, тасаввури арабхо аз Худост, на тафсири Хакк.////

    Табар ба ояти аввалини сураи «Ал-Фотиха» боз бингар ва бихон : الْحَمْدُ للّهِ رَبِّ الْعَالَمِينَ
    тафсири ин оятро чигуна фахмидаи , ки Раб дар тасавуротат «буте аз кавми хошимй» менамояд?
    Илтимос ,аниктар бинавис (дар доираи савол).

  226. Бародар Муваҳҳид
    Аз табаре, ки ба далоили равшане, ки бароияш омадааст эмон ба Худову Паймбару Қуръон надорад ва хуччат барояш тамом шудааст, ва калла шахиро пешгирифтааст интизор доред, ки биёяд калимаи Рабро тафасир кунад??? ва барои тафсир Раб сураи ҳамдро нигох кунад??? Нигохи Табар ба Қуръон чуз хасорот ва хори чизе барояш насиб намегардонад. инсоне, ки Қуръони Каримро бовар дорад ва онро нигох мекунад ва ҳидоят мешавад. Аммо Табар?????? ………………………….

  227. Ба номи Худо
    бародарони азиз ин табару теша як мушт бе маърифтахо хастнад, ки хеч саводе надоранд инхо ба монанди як кутти холи мемонад сару садо мекунанд вале хеч чиз дар дарунашон надоранд инхо ба ин арбадахояшон мехохан худашонро бо савод нишон диханд ва мусалмонхоро нодида бигиранд инхо фикр карданд, ки мусулмонхо хамон мусулмонхои замони комунисти хастанд, ки хеч манбае дар дастрас надоранд ва инхо метавонанд бо як мушт харфхои пучи бе поя маглуб намоянд дар холи, ки инхо гулхурданд, Табар инро бидон мусулмонбачохо хозир аз кампуютер саркарда тамоми васоили итилоотрасони дар ихтиёрашон карор гирифтааст. аммо ту дар хоби гафлат хасти.

  228. Ба номи Худо Салом
    Бародарони шумо худ шоҳид хатед ин ёвасароҳо (Табар ва Фаромарз) инқадар ёва сароиданд, ки хаста шуданд. суханҳо бе поя саҳибашро хаста мекунад. ин беинсофохои бе маърифат ру ба фарор гузоштанд фикр кунам, ки эҳсос карданд, ки дигар ин сомона чои мо нест. Ин Фикрашон дурст аст сомона чои инҳо нест. Бародари ази Юнусхон Худованд сояша аз сари мо кам накунад хуб посухои об дор ва қавӣ доданд дигар инҳо сарафканда шуданд.
    Мувафақ бошед.

  229. Инҳо фикр кардан, ки бо ин ақидаи ботилашон яктоз майдон мешаванд, ки не ба замин яксон шуданд инҳо ба монанди мори муштсархурда мемонанд, ки каме чон доранд агар фурсат пайдо кунанд боз зинда мешаванд ба фикрм, ки муштахои ин дафъа сахт ба сарошон хурд, ки иншоалох дигар бахуш нахоҳанд омад.

  230. Ин табар бо дову даскааш кайхо боз мурдааст, ки дигар садоҳои чонкоҳашон дар санҳо хафа гаштаст.
    Бо ташаккур

  231. Ба номи Худо
    Як хабар хушҳол кунанда Шучоддини шифо дар17/3/ 2010 /27 фарвардин ин дунёр ба Дузах иваз кард. Решаи Табар бо фаромарз канда шуд.
    Хабар аз Сомонаи Бибиси
    17 آوريل 2010 شجاع الدین شفا نویسنده و پژوهشگر ایرانی شامگاه جمعه ۲۷ فروردین در پاریس درگذشت

  232. Ба Табар ва Фаромарз ин мусибати аълоро табрик ва таслият арз меномям,

  233. Ба номи Худованди Мутаол
    Маълум аст, ки ин ду нафар (Табар, фаромарз) бо мурдани фаҷеъбори пирашон ва ба Ҷаҳаннам восил шудани У инҳо ҳам мурдаанд.

  234. Ба Табарнома боз ҳам хуш омадед.

  235. Ба номи Худо Салом
    ТАбар дарад чон меканад алакай мурдааст чанд сол шуд ин море хаст, ки дар каллаш ба мушт хурдааст кам кам чон дорад.

  236. Ба номи Худованди меҳрубон
    Қуръони Карим аз замони нузулаш ба томоми сулоти башар посух гуфтааст ва башарро ба роҳи рост ҳидоят кардааст. Баъзе аз лаҷуҷони намак нашнос онро напазирутфанд ва ба лаҷочати худ идома додаанд. Ин Қуръон бар асоси ақл ва усули муҳкам поярезӣ шуда ва дар баробари душманон ҳамчун куҳ истод бо нузул ва хузур худ дар арсаи чаҳон дунёро дигаргун кард ва башариятро ба қуллаҳои саодат ба пеш бурд, Баъд вафоти Паёмбари бузрги Ислом Хазрати Мухаммади Мустафо(с) ва Хулафои Рошидин(рз) душманони Худо дунёро, ки меросе аст барои мусалмонон ғасб карданд, ки бо кумаки Парвардигор 33 сол қабл сарзамини Эрони Исломи аз дасти Куффор ба дасти Мусалмонон баргардонида шуд ва хаминтур Лубнони Азиз аз дасти Саҳунизми ва Омрикои фасодкор ба дасти Мусалмонон интиқол ёфт. Шумо бародарони Бузргвор ва мусалмон торихи мусалмоноҳоро варқ бизанед ва бибинед, ки ин душманон захмхурда аз Ислом манобеъи азими динии моро дар чангҳои салиби ба яғмо бурдаанд ва он гуруҳ аз китобхоеро фахмиданд бурданд ва он гурух аз китобхоро, ки нафаҳмиданд ба отш кашидаанд. Ва он қисмат аз китобхоеро бурдаанд қисмате аз онхоро ба забони лотини тарчума карданд ва исми худро бачои нависандаи мусулмон часпондаанд. Торих ин чиноятхои Душманон захмхурдаи исломро руз ба руз ошкор хохад кард. Аммо ин Табар ва Фаромарзи аз Ислом мушт хурдаанд ин пирузии васеъи Исломро намехоҳанд бибинанд.
    То Худо ҳақро устувор ва ботилро нобуд созад, ҳарчанд муҷримон хуш надошта бошанд./Анфол, ояти 8,
    Табар ва Фаромарз шумо чи бихохед ва чи нахохед ботил аз байн хохад рафт ва хақ таҳақуқ хоҳад ёфт.
    Фаромарз ва табар Шумо Худованди бузургро инкор мекунед агар худои шумо ғайри аз ин Худованде, ки мо мусалмонхо мепарстем бошад қатъан, ки хаст маълум аст, ки қтаъна бут аст, ки Худованд дар ин замин мефармояд: Оё онон (Маъбудҳо) пое доранд. ки бо он роҳ бираванд ё дастҳое доранд, ки бо он қудратнамои кунанд ё чашмҳое доранд, ки бо онҳо бибинанд ё гушҳое доранд, ки бо онҳо бишнаванд? (Эй Паёмбар) бигу: Шарикҳои (Хаёлӣ) худатонро бихонед ва алйҳи ман наҷша бикашед ва ҳеч муҳлате ҳам ба ман надиҳед! (То бидонед коре аз онҳо сохта нест).Сураи Аъроф, ояти 196,
    Табар ва фаромарз шумо хеле тарсуед ва хатто хозир немешавад, ки бигуед, ки агар худое, ки ту бовар дори мо ки зидди у хастем моро ба сазои аъмоламон бирасонад, Шумо ин қадар метарсед, ки қодир намешавад ин суханро бигуед ва ман яқин дорам, ки агар шумо инро бигуед ба сазои аъмолатон хаҳед расид. Инро ҳам барои шумо ёдвовари кунам эҳтиёт кунед мабодо талаби азоб аз худвоанди мутало кунед, ки ба сазои аъмолатон бирасед.
    Худвоанд Мутало дар Сураи Анфол ояти 32 мефармояд: Ва (ба ёд оварде) замонеро ки мухолифон (даст ба дуо бардошта) гуфтанд: Худоё! Агар ин (Ислом ва Қуръон) ҳамон ҳақ аз ҷониби ту аст, пас бар мо аз осмон сангҳое биборон ё азобе дарднок барои мо биёвар. Ин оят дар бораи Нуъмон ибни Ҳориси мунфоқ мебошад.
    Ҷурат дошта бошед иқдом кунед,
    Мувафақ бошед

  237. Ба номи Худо салом
    Хак мисли шамшери бурранда аст, ки Сукутро бар дахони Табар ва фаромрз хувайдо кардааст. Хосият хак ин аст, ки нохакихоро дар даруни нохакон хофахохад кард.
    Табр ва Фаромарз агар мард боешд ва хак, ки нестед он хукми болоро ба ичро дароваред.
    Мувафак бошед

Javob berish

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Изменить )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Изменить )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Изменить )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Изменить )

Connecting to %s

%d bloggers like this: