Жакони Салафия ва салафиён

Симои ў хуб дар хотирам мондааст. Риши навбаромадаи теғнодида, барҳои сурхранги рўй ва чашмони барроқ. Аммо беш аз инҳо – худбоварии бепоёни ҳаммарз бо кибр ва нурафкании иродаи ботинии қавияш маро ба важд оварда буд. Вақте сўҳбат мекард ва ҳар гоҳ дар нимсуханаш ба кас менигарист, ба як довари доно ва поймарди диловар мемонд ва ин ҳам дар баҳори соли 1992, рўзгоре, ки ҳамагон дар баробари номуайянй ва шўридагии кишвар тақрибан музтар монда буданду аз ҳар хасе ҳам мадад мехостанд.

Бо он рўҳияе, ки дошт, барои атрофиёнаш, ба вижа наврасоне, ки ҳамеша ҳамроҳаш мегаштанду хидматашро мекарданд, мисли як такиягоҳи устувор маълум мешуд ва шояд ба чашми рўшанфикроне, ки аз шамидани бўйи изтиробангези хунрезии оянда “фалач” мегаштанд, диж ё қалъаи шикастнопазир буд. Ё гурезгоҳи тарсу изтироб. Номи ҳақиқияшро намегуфт ва тахаллусаш Салаф буд. Вориси Салаф. Ин аввалин бор буд, ки вожаи “салаф”-ро шунидам.

Гумон мекунед, дар чанги Точикистон кушта шуд? Фикр намекунам. Чанд сол пеш шунидам, дар масчиде хидмат мекунад. Вай ҳунари нодире дошт, ки дигаронро ба фикр ё коре мутақоъид гардонад. Албатта, дар тафсиру ҳадис, торихи ислом ва фиқҳ пешрафта буд, ҳарчанд дар он давраи “нимсаводии исломии чомеъа” метавонист, ба осонй худро чунин вонамуд кунад.

Вай бисёре аз фатвову одоби муллоҳои он замонро аз реша рад мекард ва тафсири худро дар миён мегузошт. Бархе аз наврасон об дар чашм маъвизаҳои ғайрирасмии ўро мешуниданд. Ин сомеъону пайравонро дар дил кудурату нафрате ба домуллоҳои пир рў мезад ва онҳо ба ҳарфи “муллоҳои давлатй” гўш намедоданд. Мешунидам, ки дар баъзе баҳсҳо ё ҳалли масоъил чавононе монанди Салаф домуллову эшонҳои солхўрдаро мот ва беобрў мекардаанд. Аммо дар давоми чанг садҳо ва шояд ҳазорон нафаре дар макотиби динии кишварҳои исломй таҳсил карданду баргаштанд, ки дар миёни онҳо афроди зиёде худро “салафй” меноманд. Ворисони Вориси Салаф!

Гумони қавй дорам, ки акнун онҳо донишу биниши Вориси Салафро зер шубҳа мегузоранд ва шояд дар ҳалли масъалаҳо бо ў сар ба сар мешаванд. Албатта, гумон надорам, ўро “муллои давлатй” хонанд, аммо ҳатман хоҳанд талошид, ки худро аз ў салафитар нишон диҳанд. Ворис дастпарвари падар ва ҳалқаҳои хуфияи таълимии исломии Точикистон буд. Инҳо хоҳанд, гуфт, таълими динияро дар маркази салафиҳо ва салафиҳои маврусй гирифтаанд. 

Хеле навиштам, дар ҳоле ки мақсадам танҳо навиштани як сарсухани кўтоҳ ба матлабе буд, ки як хонандаи “Андеша” фиристодааст. Ва аз ин “пешгуфтор” дидед, ки коршиноси умури ислом нестам. Биноъан суханро ба ин бародар медиҳам:

Навиштаи Муҳаммад барои торнигори “Андеша”:

САЛАФЙ КИРО ГУЯНД?

“Салаф” вожаи арабй буда, маъниаш “гузашта” аст ва салаф шахсонеро гўянд, ки корҳои накўро дар Ислом анчомида ва унвони “САЛАФИ СОЛИҲИН”, яъне унвони “Гузаштагони накукор”-ро мушарраф гаштаанд.

Дар Чумҳурии Точикистон бошад имрузҳо гурўҳе ба номи салафия дида мешавад, ки даъвои Ислом мекунанду аксарияти корҳоро бидъату хато мехисобанд ва худро пайравони ҳақиқии Ҳазрати Муҳаммад (саллаллоҳу ъалайҳи васаллам) мешуморанд.

Оре ҳар як фарди мусулмон бояд пайрави расули акрам (саллаллоҳу ъалайҳи васаллам) бошад, на пайрави ягон роҳу равиш ва на пайрави ягон мазҳабу олим. Аммо агар мазҳаб бидъат бошад, пас салафй гуфтан бидъат нест, магар?

Албатта салафй гуфтан ҳам бидъат аст, ё инки дар тамоми чамъомадхои салафиён ғайбат кардани мусулмоне одат шудааст “ҒАЙБАТ ОДАТИ ЗИШТЕСТ ДАР ИСЛОМ, КИ ХУКМИ ОН БАРОБАРИ ХУРДАНИ ГУШТИ БАРОДАР АСТ”, инчунин дар хакки бародарони исломй бадгумониро раво мепиндоранду бо нафрат ёдашон мекунанд. Яъне хилофи ояйи каримаи Куръон мекунанд “ИННАМАЛ МУЪМИНУНАЛ ИХВА.”

Агар Салафиён барои ислохи камбудихо ё бидъатхо дар дини мукаддаси Ислом ба чумхури ташриф оварда бошанд, ин амали некест ногуфтани, чунки дини хакикии мукаддаси ИСЛОМ сар то по тарбияту рушноист, ки окибати инсонро ба “ЧАННАТ”-и абади бурда мерасонад. Дуруст аст, ки аксарияти муллохои мо ИСЛОМ-ро ба кулли намедонанд, вале надонистани ИСЛОМ шаходат аз он медихад, ки дар Чумхурихои Осиёи марказй, махсусан дар Точикистон зиёда аз 70 сол буд, ки ахли куфр хукумат ронданд ва тули ин солхо уламои хакикии исломро нобуд гардониданд, китобхои зиёдро сузониданд ва махдудиятхоро дар дин чори намуданд.

Онхое, ки ба ном диндор буданду илми кофии исломй надоштанд пешвоёни дин гардиданд, аз нодони бидъатхо чори намуданд ва билохира динро манбаъи даромади худ карор доданд. Чунин муллохои нодон то холо хам хастанд, вале ин маънои онро надорад, ки дар Точикистон гайри салафия дигар пешвоёни хакикии дин нест.

Пешвоёне хастанд бехтарин амалхои расули акрам (саллаллоhу ъалайhи васаллам)-ро ичро мекунанд, аз хама мухим он аст, ки дар бахсхои илми одоби хакикии исломи, одоби паёмбари гиромикадрамон Мухаммад (саллаллоҳу ъалайҳи васаллам)-ро ичро карда ба дигарон низ таълим медиханд. Аксарияти Салафиён чи? На одоб дар онхо дида мешавад ва на тарбия. Дар аксари маврид дағалона муносибат карда, ба чои муттахидшавии мусулмонон парокандагиро байни чамъият тавсия медиханд.

Ин суханон ба тамоми салафиён тааллуқ надорад, чунки дар байни эшон шахсоне низ хастанд, ки сидкан дар дини мубини Ислом хидмат карда истодаанд, вале аксари салафиёни имруза махсусан ахли уламоашон аз кабили Мухаммадиву Умед, ба шахсони фитнаангез шомиланд. Чунки айби мусулмонеро ошкоро ва бидуни одоби исломи дар чамъият овоза карда , байни мусалмонон ихтилоф андохтаанд, ки дар мавриди шунидани номи салафия аз чониби ханафимазхабони Точикистон, аксарияташон аз нодониву нофахми ба салафиён нафрат меоваранд.

Аз нигохи дини мукаддаси Ислом, нафрат доштан нисбати бародарони мусулмон катъиян манъ ва нодуруст буда, окибати моро ба парокандаги мерасонад, вале ин нафрату бадбини аз нодурустии даъвати салафиён огоз ёфтааст. Яъне барои фахмонидани кори хак хатман ва бечуну чаро одоби паёмбари Ислом, Хазрати Мухамад (саллаллоhу ъалайhи васаллам)-ро бояд истифода намуд. Мухаммади ва шогирдонаш бошанд чи кор кардаистодаанд?

Дар бахсхои илмй ҳамеша хилофи Ислом мекунанд, яъне худро билкулл ҳақ шумурда, одоби исломиро ба чо намеоваранд ва шахсонеро, ки ба кулли дар акидаи худ пайвастаанд аввалан Шиъахоро бадном карда онхоро кофир эълон мекунанд, баъдан мазхаби Абу-Ханифаро хато гуфта, охиста-охиста нисбати ин 2 равия нафрату бадхохиро чо менамоянд.

Акидаи Салаф ин аст, ки Шиъахои Ирон ба кулли кофиранд, вале ин нодуруст аст, чунки новобаста аз Шиъа будан хар касе набошад, хох ахли тасаннуъ ва ё ахли салафу тассаввуф, яъне хар касе бошад, ки Хукми ИЛОҲЙ ва шариъати Исломиро инкор намояд ва ба ояхои каримаи Куръони Шариф имон наоварад-У КОФИР АСТ. Вале фикр мекунам, ки на хамаи Шиъахо дар акидаи куфранд ва на хамаи эшон кофиранд.

Агар Шиъахои Ирон кофир бошанд, саволе ба миён меояд, ки чаро Ирон дар маъракахои Исломи то хол ширкат меварзад, чаро аз номи Исломи бузург баромад мекунад, Чаро дар баробари ахли куфр истодагарй мекунад. Ё инки мо мусулмонон номуси исломи надорем, ки кофире аз номи дини мо баромад карда, ин дини мукаддасро бадном кардааст ва солхои сол аст, ки ифтихори Ислом мекунад, худро дар чахон давлати Исломи муаррифй кардааст, магар у кофир аст?

Агар шиъахои Ирон кофир бошанд , пас мо беномус хисоб мешавем, ки таи 40-сол аст, ки кофир ба чахониён худро Мусулмон муаррифй кардааст ва шаъни мусулмононро паст задааст, вале мо аз номи бузургу мукаддаси дини худ дифоъ намекунем ва шаъну шарафи дини худро ҳимоя намекунем.

Шояд ин хама бозихои сиёсии ахли куфранд, ки ба хотири аз байн бурдан ва пароканда кардани мусулмонон пешбинй шуда, мақсад ихтилоф андохтан дар чомеаи Исломист. Фикр мекунам, ки максади асоси-фитнаангези асту халос. Ҳадаф хамин асту бас. Чаро тули ин солхо хам салафиён арзи хасти менамуданд ва хам шиъахо, вале ба кули ахли куфр зикр намудани Шиъахо аз чониби салафиён иброз намешуд, факат онҳоеро кофир мегуфтанд, ки заруриёти диниро инкор мекарданд ва ба баъзе масъалаҳои шаръй имон надоштанд, вале имруз бошад чи? Тамоми Шиъахои Иронро ба куфр мехонанд, то ки ягон мусулмон дифоъи ислом нанмояд.

Шиъахоро дар давоми хокимияти Исломи ташкил намуданашон хеч кас нагуфт ки кулли эшон кофиранд ва замоне, ки Амрико иброз намуд, ки бояд Иронро бизанад, ногахон аз кучое Ахли Салаф ба ном гурухе дар манотики мусулмонон пайдо гаштанд, ки тамоми Шиъахои Иронро ба куфр Хонда, китобхои хоинони Исломро аз номи “ШИЪА” БАРОВАРДА МУНТАШИР ГАРДОНИДАНД.
Ай Мусулмонон!!! Шумо пеш аз хама ба ҳуш оед, фикр кунед ончи шунидед, тачзияву таҳлил ва таҳкик намуда, пас он амал намоед. Чаро мо бояд чизеро шунидем бе тахкик амал кунем. “Оё ин аз руи адолат аст?” Не албатта, чунки бе тахкик амал кардан фардо “РУЗИ ҚИЁМАТ” чавобгарии чиддй дорад. Хеч вакт аз ёд набояд баровард, ки суханвари аз амалкуни сар то по фарк доранд. Яъне шахси воъиз бояд ба гуфтаи хеш амал намояд, агар дар кирдору рафтори у аз гуфтахояш дида нашавад, пас барои бовар кардани у тахкик лозим аст.

ВОЪИЗОН ХУД ЧИЛВА ДАР МЕХРОБИ МИНБАР МЕКУНАНД,
ЧУН БА ХИЛВАТ МЕРАВАНД, ОН КОРИ ДИГАР МЕКУНАНД.

Агар салафиёни имруза даъватгари асил бошанд, бояд аввалан одоби исломй дошта, гузаштагони Исломро гайбату тухмат нанмоянд, махсусан Имоми Аъзам (р.ъ)-ро, ё инки Ояйи Карима ба онҳо тааллук надорад.

“АССАБИКУНА ВАСАБИКУН”, яъне пешиниён аз Шумо дида пешқадамтар буданд ва аз Шумо дар ҳама чабха бартари доштанд. Онҳоро ба неки ёд кунед. Фардо рузи киёмат ягон салафи, ё ханафиву шиъаро аз кирдорхои якдигар намепурсанд, факат аз амалхои кардаи худ пурсида мешаванд+..
АЙ МУСАЛМОНОН БЕДОР ШАВЕД, КИ ИН ОЛИМОНИ ФИТНААНГЕЗ “БАЪЗЕ АЗ САЛАФИЁН ВА ХАНАФИЁНУ ШИЪАХО” ШУМОРО БА ГУМРОҲЙ МЕАНДОЗАНД.
Яке аз нишонахои шайтони лаъин он аст, ки ихтилоф андозад аз рохи каж ва агар аз рохи каж ихтилоф андохтан ба у муяссар нагардад, ба рохи рост ручуъ мекунаду мусалмонро аз рохи рост фиреб медихад, яъне он шахсоне, ки бо АХЛИ ФИТНА, агар хамрохи дошта бошандд кори хакке, ки шуниданд онро кабул намоянд акидаи хаккро бипазиранд, вале бо онхо дар иртибот нашаванд, ки окибаташон гумроҳист. Махсусан бо Муҳаммади ва амсоли эшон. Аз кулли хонандагон хохиш менамоям, ки ба ихтилоф дода нашавед ва барои шубҳанокии чизе ё касе таҳқиқ намуда, пасон амал намоед.

(СУХАНОНИ МАЗКУР БА ҲАМАИ САЛАФИЁН ДАХЛ НАДОРАД, ФАҚАТ БА ОНОНЕ, КИ ДАЪВАТРО БО ФИТНА ЯКЧОЯ ИСТИФОДА БУРДА ИСТОДААНД)

ВАССАЛОМУ ЪАЛАЙКУМ ВА РАҲМУТУЛЛОҲИ ВА БАРАКОТУҲУ.

___________________________

Ин нома бидуни ихтисор, аммо бо каме веросторй нашр шуд, ҳамзамон барои онҳое ки дониши бештар мехоҳанд, ин пайвандҳо пешниҳод мешаванд:

Каюмарси Ато “Салафия: Фитна ё эҳёи суннат?”
Зафари Сўфй “Салафиҳо кистанд?”